Bu düşünce; bilim kurgu filmlerinden fırlamış gibi görünse de astronomlar, bu tür olayların potansiyel etkilerini ciddi olarak incelemişler. Süpernovanın parlaklığı, bir hidrojen bombasının gözünüze yakın patlamasından milyar kat daha fazla olabilir.

1604 yılında ünlü gök bilimci Johannes Kepler, kendisine önceki hiçbir yıldızla kıyaslanamayacak kadar parlak görünen bir yıldız fark etti.

Bu yıldız, gece ışığında Jüpiter kadar parlaktı ve aysız gecelerde gölge oluşturabilecek düzeydeydi. Kepler, yeni bir yıldızın doğuşuna tanık olduğunu zannediyordu. Oysa ki gördüğü şey, yıldızın şiddetli ölümüydü.

Peki yıldızlar nasıl patlıyor?…

Bir yıldızın ömrü boyunca kararlı bir denge içinde olduğunu ve çekirdeğindeki füzyon reaksiyonları sayesinde parladığını biliyor muydunuz?

Ancak yıldızın yakıtı tükendiğinde, füzyon yavaşlar ve yerçekimi çekirdeği sıkıştırarak sıcaklığın artmasına neden olur. Artan sıcaklıkla yeni füzyon reaksiyonları başlar ve bu sarmal, yıldızın sonunda patlamasıyla sonuçlanır.

Ya Dünya’ya yakın bir yerde bir yıldız patlarsa?…

Oluşan süpernova hem görsel hem de fiziksel olarak Dünya üzerinde büyük etkilere sahip olabilir. Patlama sonucunda serbest kalan enerji, radyasyon ve kozmik ışınlar, Dünya’nın atmosferinde ciddi değişikliklere ve hatta biyolojik yaşam üzerinde olumsuz etkilere yol açabilir.

Örneğin ozon tabakasına zarar verebilir veya kozmik ışınlarla dolu ortam yaratabilir. E hâliyle bu durum, Dünya’daki yaşamı tehdit ederdi ve gezegenimizin biyolojik çeşitliliği için ciddi riskler oluştururdu…

Webtekno

Bu post Dünya’nın Yakınında Bir Yıldız Patlasaydı Ne Olurdu?, İşte Bilim İnsanlarına Göre Yanıtı… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Yıldızlar, birkaç milyar yıl boyunca çeşitli elementleri başka elementlere çevirerek yaşarlar ve nükleer yakıtları bittiğinde bazıları kendi içine çöker, bazıları küçük patlamalarla yok olur, bazıları ise görkemli patlamalarla uzaya parçacıklar saçar. İşte bu sonunculara süpernova adını veriyoruz.

James Webb Uzay Teleskobu üzerinde bulunan NIRCam (Near-Infrared Camera/Neredeyse-Kızılötesi Kamera) ekipmanları ile Cassiopeia A (Cas A) adlı süpernova gözlemlendi. Aslında bu süpernova, bilim insanları tarafından en çok incelenmiş yapılardan biri ancak daha önce bu kadar yakından NIRCam ile incelenmemişti. Nisan ayında da Webb’in MIRI aracıyla süpernovanın kalıntıları incelenmişti.

Görselde yer alan parlak pembe ve turuncu görseller, süpernovanın iç kabuğunu oluşturuyor ve sülfür, argon, neon ve oksijen gibi elementlerden oluşuyor. Her ne kadar MIRI ile çekilen görsele kıyasla daha az renkli olsa da bize başka bir şeyi gösteriyor: süpernovanın hayaletini.

Bulutsu, parlak arka plan aslında sinkrotron radyasyonu olarak geçiyor. Yüklü parçacıkların ışınsal olarak hızlandırılması sonucu ortaya çıkan bu elektromanyetik radyasyon, süpernovanın bir zamanlar kapladığı alanı da gösteriyor…

Webtekno

Bu post Bir Yıldız Patladı, O Muhteşem Anı James Webb Yakaladı!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Astronomlar, Perseus ve Taurus takım yıldızları arasında 500 ışık yılından daha büyük çapı olan devasa bir boşluk keşfettiler.

Per-Tau Shell olarak adlandırılan bu oldukça büyük boşluğun, milyonlarca yıl önce gerçekleşmiş olan en az bir büyük süpernova patlaması sonucunda meydana geldiği ve Perseus ve Taurus takım yıldızlarındaki yıldızların oluşumunu da tetiklemiş olabileceği düşünülüyor.

Harvard-Smithsonian Astrofizik Merkezi’nde (CfA) teorik astrofizikçi olarak görev yapan Shmuel Bialy, konuyla alakalı olarak “Bu dev balonun yüzeyinde yüzlerce yıldız oluşuyor veya çoktan oluşmuş” diyor ve “İki teorimiz var- ya bu balonun tam merkezinde bir süpernova patladı ve gazı dışarıya iterek bizim bugün ‘Perseus-Taurus Süper Kabuğu’ olarak adlandırdığımız şeyi oluşturdu ya da milyonlarca yıldır meydana gelen bir dizi süpernova zamanla bunu yarattı. “ diye de ekliyor.

Uzayda herhangi bir şeyin haritasını çıkarmak oldukça zahmetli zor bir iştir. İki boyuttayken oldukça kolay sayılabilecek bu işlem; işin içine üçüncü boyut olan derinliğin girmesiyle epeyce detaylı bir çalışma gerektiren bir işe dönüşür. Bunu yapmanın birkaç yolu olsa da, kısıtlı bilgi ve imkansızlar göz önüne alındığında yapması oldukça sıkıntılı bir iştir.

Perseus ve Taurus moleküler bulutlarını incelemek için araştırmacılar, 2013’ten beri Samanyolu galaksisini mümkün olan en ayrıntılı ve en yüksek hassasiyetle üç boyutlu haritalamak için çalışan Avrupa Uzay Ajansı’nın uydu gözlemevi Gaia’dan gelen verileri kullandılar ki bu, ana galaksimizin yapısını ve dolayısıyla tarihini anlamamıza yardımcı olan en güçlü araçlardan biridir.

Bu veriler, bilim insanlarının etkileşimli 3 boyutlu görseller oluşturmasına olanak tanıyan, yapıştırıcı adı verilen görsel yazılımı kullanılarak analiz edildi ve bu analizden elde edilen verilerle de astronomlar, bu ve diğer moleküler bulutlardaki gazın 3 boyutlu haritalarını çıkardı.

Süpernova, yıldız oluşumunu tetiklemiş olabilir..

Harvard-Smithsonian CfA’da bir başka astronom olan Catherine Zucker, gelişmelerle ilgili olarak “Bu bulutları yıllardır görebiliyoruz; ancak gerçek şekillerini, derinliklerini veya kalınlıklarını hiç bilmiyorduk. Bulutların ne kadar uzakta olduğundan da emin değildik” diyor ve “Artık sadece yüzde 1 belirsizlikle nerede bulunduklarını biliyoruz, bu da aralarındaki boşluğu ayırt etmemize olanak sağlıyor. “ diye de ekliyor.

Bialy’nin ekibinin yaptığı analize göre neredeyse küresel bir şekli olan bu boşluk; çok büyük ihtimalle yıldızlararası uzayda her yöne şok dalgaları yayan oldukça güçlü bir süpernova patlamasın sonucu oluştu. Oluşan bu şok dalgası da genişledikçe etraftaki cisimleri itip sıkıştırdı ve en sonunda da küresel bir kabuk meydana geldi.

Araştırmacılara gör bu teori ayrıca moleküler bulutlardaki yıldız oluşumunun nasıl tetiklenmiş olabileceğini de ortaya koyacak cinsten.

Zucker, “Gazın yıldızları oluşturmak için kendisini nasıl yeniden düzenlediğine dair birçok farklı teori var, “ dedi ve devam etti: “Astronomlar bu teorik fikirleri geçmişte simülasyonları kullanarak test ettiler, ancak bu, teori ile gözlemi karşılaştırmak ve hangi teorilerin en iyi sonucu verdiğini değerlendirmek için gerçek -simüle edilmemiş- 3D görüntüleri ilk kez kullanışımız. “

Boşluğu oluşturan süpernova, Perseus ve Taurus takım yıldızlarını da oluşturmuş olabilir..

Yıldız oluşumunun, moleküler buluttaki daha yoğun bölgenin kendi yerçekimi altında çöküp dönmesiyle meydana geldiği düşünülmekte. Bir süpernovadan gelen şok dalgasının bu bölgenin etrafındaki boşluğa yayılmasıyla yıldızlararası ortamdaki gaz süpürülüp yoğun bölgelere sahip moleküler bulutlar oluşturabilir ve ardından da yıldızlar oluşmaya başlar.

Ekip, Per-Tau Shell’in bu şekilde oluşmuş olduğuna inanıyor. Yeniden yapılandırma gösteriyor ki bundan 6 ila 22 milyon yıl önce gerçekleşen birden fazla süpernova, yıldızlararası ortamda bir boşluk yarattı ve Perseus ile Taurus moleküler bulutlarının da oluşmasına neden oldu.

Konuya dair Bialy, “Bu, bir yıldız öldüğünde onun süpernovasının nihayetinde yeni yıldızların doğuşuna yol açabilecek bir olaylar zinciri yarattığını gösteriyor.“ ifadelerini kullandı..

Webtekno

Bu post Samanyolu Galaksisi’nde Devasa Bir Boşluk Keşfedildi… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Yıllar içerisinde evren genişlemeye devam ettikçe yeni galaksiler, yeni yıldızlar ve hatta kara delikler oluşmaya başladı. Evren, her geçen gün daha da hızlı genişlemeye devam ediyor. Peki, evrendeki her şey sona erdiğinde ne olacak?

Illinois Eyalet Üniversitesi’nden Matt Caplan, yeni araştırmasında bu konuyu ele aldı. Profesör Caplan’a göre her şey sona erdiğinde evren bugünkü haline kıyasla tanınamaz olacak.

Kozmos neredeyse tamamen karanlığa bürünecek ve ortalık kara delikler ile çoktan yanmış yıldız kalıntılarıyla dolmuş hale gelecek.

Evrenin sonu biraz üzücü, yalnız ve soğuk olacak:

Yaptığı bir açıklamada evrenin sonu için “Biraz üzücü, yalnız ve soğuk bir yer olacak” diyen Matt Caplan, bu karanlığın ortasında “kara cücelerin” olacağını söylüyor. Günümüzde, patlayarak bir süpernovaya dönüşemeyen küçük yıldızlar, beyaz cücelere dönüşerek evrenin geriye kalan trilyonlarca yılını değiştiriyor.

Profesör Caplan, “Güneş kütlesinin yaklaşık 10 katından daha küçük olan yıldızlar, çekirdeklerinde büyük yıldızlardaki gibi demir üretecek yer çekimine veya yoğunluğa sahip değiller; bu sebeple şu anda bir süpernova patlaması yapamaz” dedi.

Caplan, günümüzdeki beyaz cücelerin ise önümüzdeki birkaç trilyon yıl içinde soğuyarak kararacağını, sonunda tamamen donacağını ve artık parlamayan “kara cüce” yıldız halini alacağını da sözlerine ekledi.

Kara cüceler de günün birinde süpernova’ya dönüşecek:

Kara cüceler, beyaz cücelerin soğuyup ısı ve ışık saçamayacak duruma gelen yıldız kalıntıları olarak biliniyor. Herhangi bir beyaz cücenin bu duruma geçebilmesi için evrenin hesaplanan yaşından çok daha fazla bir süre geçmesi gerektiği için şu anda gözlemlenmiş herhangi bir kara cüce bulunmuyor. Ancak Profesör Caplan, kara cücelerin de devam eden reaksiyonlar ile günün birinde süpernova halini alacağını düşünüyor.

Bu kara cüce süpernovalardan ilkinin, ‘yüzlerce trilyon’ yıl içerisinde meydana geleceği tahmin ediliyor. Üstelik bu durum, çoğu kara cücenin başına da gelmeyecek ve bugün var olan yıldızlardan yalnızca %1’i (yaklaşık bir milyar trilyon) bu şekilde patlayacak. Caplan, en büyük kara cücelerin en önce patlayacağını, daha küçük olanların ise onları takip edeceğini de söylüyor.

Sonuç olarak evrenin sonunda gidecek hiçbir şey kalmayacak, tamamen bir sessizlik hâkim olacak ve bir daha hiçbir şey olmayacak. Profesör Caplan, bu konuda “Bundan sonra hiçbir şeyin gelmeyeceğini hayal etmek zor, kara cüce süpernova evrende meydana gelen son ilginç şey olabilir. Gelmiş geçmiş son süpernova olabilirler” diyor..

Kaynak-Webtekno

Bu post EVRENİN SONU NASIL OLACAK?.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bilim insanları, uzun zamandır devam eden kozmik bir gizemi çözmek için laboratuvar ortamında süpernova şok dalgalarının minyatür bir versiyonunu oluşturmayı başardı.

Süpernovada öldükleri ya da patladıkları zaman güçlü şok dalgaları yayan yıldızların bu güçlü şok dalgalarıyla evrendeki kozmik ışınları veya yüksek enerjili parçacıkları harekete geçirdiği açıklandı.

Araştırma, Amerika Birleşik Devletleri Enerji Bakanlığı’na bağlı Stanford Uluslararası Hızlandırıcı Laboratuvarı (SLAC) bünyesinde gerçekleştirildi.

SLAC’te görev yapan bilim insanlarından biri olan Frederico Fiuza, büyüleyici olarak nitelendirilen söz konusu sistemlerin çok uzakta yer almalarından dolayı incelenmesinin zor olduğunu aktardı.

Süpernovaların ölçeklendirilmiş bir versiyonunu oluşturarak kozmik şok dalgalarını daha iyi inceleme fırsatı yakalayan bilim insanları, çalışmaları Kaliforniya’da bulunan Lawrance Livermore Ulusal Laboratuvarı’nda yürüttü.

Araştırmacılar birbirini hedef alan iki plazma akışı oluşturmak amacıyla karbon tabakalara lazerler yardımıyla müdahale etti. Plazma akışlarının çarpışması üzerine de bir süpernova kalıntısına benzer koşullarda şok dalgaları ortaya çıkmış oldu.

Bilim insanları, deneyi hem optik teknolojiler hem de X ışını teknolojisini kullanarak gözlemlediklerini aktardı. Bunlara ek olarak uzmanlar, yaptıkları incelemelerde bilgisayar modellemesinden de faydalandı.

Konuyla ilgili açıklama yapan araştırmacılardan bir tanesi olan Anna Grassi, araştırmalarla ilgili olan birtakım detayların astrofizik gözlemcilerine bırakılması gerektiğini ve bu alanda bazı simülasyonların devreye girdiğini söyledi.

Çalışmayı yürüten ekip, yaptığı açıklamada bilgisayar modellemelerinin olası çözümleri ortaya çıkarma konusunda yüksek başarı getirdiğini ve bu yüzden hızlandırılmış elektronların yaydığı X ışınlarını araştırmaya ve bilgisayar simülasyonlarını geliştirmeye devam edeceklerini aktardı.

Bir sonraki araştırmadaysa bu çalışmada incelenen elektronlara ek olarak şok dalgaları tarafından patlatılan pozitif yüklü protonların inceleneceği söylendi. Çalışma, 8 Haziran tarihinde Nature Physics isimli dergide yayınlandı..

Bu post LAZER KULLANILARAK, SÜPERNOVA ŞOK DALGALARI OLUŞTURULDU! Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Tip Ia süpernovaları’, standart olmuş bir parlaklığa sahip oldukları için bu süpernovaların ışınlarının ulaştığı noktalara bakılarak uzaklıkları ölçülebilir.

Ayrıca evrenin genişlediğinin ilk olarak keşfedildiği bu yöntem sayesinde bir galaksinin yer çekiminden dolayı kızıla kayması incelenerek Hubble parametrelerine de ulaşılabilir.

Evrenin genişleme oranlarını ölçmek için kullanılan bir diğer yöntemse kozmik mikrodalga arka plan ışıması olarak adlandırılan değerlere bakılarak uygulanıyor. Bu ışıma, evrendeki patlamalardan sonra geriye kalan 3.000 derece standart sıcaklığa sahip görüntülerden elde ediliyor.

‘Big Bang’ sonrasında ortaya çıkan patlamanın ardından uzayda asılı kalan bu ısı dalgalarının sıcaklığıysa uzayın bazı kısımlarında farklılık gösterebiliyor ve ısı dalgalarının şiddetli olduğu ve olmadığı kısımlara bakılarak evrenin genişleme oranı hakkında bilgiler ediniliyor. Bu iki yöntemin sonuçlarının teorik olarak birbiriyle tutarlı olması gerekiyor fakat ortaya çıkan sonuçlar birbirleriyle tutarlı olmuyor.

Bu iki yöntem neden birbiriyle tutarlı değil?

İlk bahsettiğimiz Planck yöntemi, 67-68 kilometre arası bir Hubble parametresi sağlarken süpernova yöntemiyse 71-75 kilometre arası bir Hubble parametresi sağlıyor.

İlk başlarda bu iki yöntemin sağladığı olası değerler daha fazla aralığa sahipti ve bu iki yöntemin sonuçlarının birbirleriyle bir noktada tutarlı olabileceği bir düzeydi. Fakat bu değerlerin ilerleyen zamanlarda daha kesin hâle gelmesiyle bu iki yöntemin aralarındaki fark da açılmış oldu.

Sorunun bu iki yöntemin de belirli bir kalıp odaklı olmasından kaynaklandığı düşünülüyor. Bu kalıpta yer alan iki yöntemin de kullandığı varsayımlardan bir tanesi de evrenin yassı ve düz bir biçimde olması.

Bu sayede uzak galaksilerden bize ulaşan ışınlar düz bir çizgi hâlinde ilerliyor fakat Planck yöntemiyle yapılan son testlerde evrenin bir çeşit eğriliğe sahip olabileceği ortaya çıkmış durumda ve iki yöntemin farklı sonuçlar vermesinin sebebinin bu eğrilik olabileceği düşünülüyor.

Geçtiğimiz günlerdeyse araştırmacı bir ekip, evrenin genişleme oranını ölçmek için farklı bir yöntem üzerinde çalışmaya başladı. Bu yöntemde bilim insanları, büyük galaksilerin kümelenme hareketlerine bakıyor.

Bu yöntemin temelindeyse yer çekiminin galaksileri birbirine çekmeye çalışırken karanlık enerjininse galaksileri aksi yöne itmesi bilgisi yer alıyor. Bu itiş ve çekiş sayesindeyse galaksiler, aralarında devasa kara delikler oluşturarak kümeleniyor ve oluşan kara deliklerin boyutları yeni bir ölçüm yönteminin kapılarını açıyor.

Kara deliklerin boyutlarını ölçerek evrenin genişleme oranını saptamaya çalışan bilim insanları, bu yeni yöntemle evrenin yassı ve düz olduğu sonucuna ulaştılar.

Yaklaşık olarak 9 milyar ışık yılı içerisindeki galaksilerin yer çekiminden dolayı kızıla gitme süreçlerini inceleyen ekip, süpernova yöntemiyle tutarlı olan 70-74 kilometre değerinde Hubble parametrelerine ulaşırken bu verilere daha uzak galaksilerdeki sonuçları eklediklerinde ortalama olarak 68-70 kilometrelik iki yöntemle de tutarlı olan Hubble parametrelerine ulaştılar.

Genel olarak şunu söyleyebiliriz ki evrenin düz bir şekilde yayıldığı ve karanlık enerjinin varlığı artık neredeyse kesin olarak kanıtlanmış durumda fakat yine de evrenin genel garipliği ve sürekli genişlemesinin nedenleri henüz çözülebilmiş değil..

Kaynak-Webtekno

Bu post KARANLIK ENERJİNİN VARLIĞI VE EVRENİN GENİŞLEDİĞİ DOĞRULANDI.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Çalışmalar sonucunda daha önce hiç görülmemiş atmosferik bir kompozisyona sahip, bizden yaklaşık 150 ışık yılı uzaklıkta bulunan sıra dışı ultra büyük beyaz bir cüce keşfedildi. Birleşmiş beyaz cücenin ilk kez atmosferik bileşimi ipucu olarak belirlendi.

Astronomlardan beyaz cücelerle ilgili önemli keşif:

Sonuçları Nature Astronomy dergisinde yayınlanan keşif, kütleli beyaz cüce yıldızların evrimi ve galaksimizdeki süpernova patlamaları sayısı hakkında yeni sorular ortaya çıkarabilir. Süpernova, enerjisi biten büyük kütleli yıldızların şiddetle patlaması durumu olarak biliniyor.

WDJ0551 + 4135 adlı bu yıldız, Avrupa Uzay Ajansı’nın (ESA) Gaia teleskobundan gelen verilerden yola çıkılarak tanımlandı. Astronomlar, William Herschel Teleskobu aracılığıyla beyaz cücelere odaklanarak alınan spektroskopiyi inceledi.

Bu çalışma, Gaia misyonunun mümkün kıldığı bir başarı olarak öne çıkıyor. Yıldızın yaydığı ışık yardımıyla, söz konusu cismin kimyasal yapısı belirlendi ve alışılmadık derecede yüksek bir karbon seviyesine sahip olduğu saptandı.

Uzayda daha önce eşi görülmemiş çalışma:

Warwick Üniversitesi Fizik Bölümü’nden başyazar Dr. Mark Hollands, “Bu yıldız daha önce hiç görmediğimiz bir şey olarak göze çarpıyordu. Bazen helyum ile karıştırılmış bir dış hidrojen katmanı veya sadece helyum ve karbon karışımı görebilirsiniz.

Bu hidrojen ve karbon kombinasyonunu aynı anda görmeyi beklemezsiniz, çünkü aralarında bunu yasaklayan kalın bir helyum tabakası olması gerekir. Baktığımızda hiç mantıklı değildi” görüşünü bildirdi.

Hollands ayrıca, gelecekte asterosismoloji adı verilen bir teknikle beyaz cücenin çekirdek kompozisyonunu yıldız titreşimlerden öğrenebileceklerini söyledi..

Kaynak-Webtekno

Bu post ASTRONOMLARDAN BEYAZ CÜCELERLE İLGİLİ ÖNEMLİ KEŞİF.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Dominik Koll, yapılan büyük kazı çalışmalarının ardından bilim insanlarının üzerinde çalıştıkları tozların, Güneş Sistemi’ni saran kozmik çevreyle ilgili yeni sırları ortaya çıkaracağını söyledi. Kadim kozmik bir patlamanın radyoaktif serpintileri üzerinde çalışmak, galaktik komşularımızın tarihinin anlaşılması açısından oldukça önemli bir yer tutuyor.

Büyük patlama..
Physical Review Letters dergisine kabul edilen araştırmaya göre Koll ve ekibi, küçük uzay tozlarını toplayabilmek için laboratuvarlarındaki karları buharlaştırdılar. Ekip, daha sonra radyoaktif izotoplar için çeşitli analizler gerçekleştirdi.

Analizleri sonucunda ekip, dünyaya her gün giden kozmik ışınlardakinden çok daha fazla radyoaktif izotopa rastladı. Daha önce gerçekleştirdikleri son 1,5 ile 3 milyon yıl arasında Güneş Sistemi’mizde demir yüklü bir süpernovanın varlığı araştırmasından faydalanan ekip, Dünya’nın o dönemlerde o kalıntıların etrafında hareket ettiğini oldukça olası görüyor.

Ayrıca elde edilen tozların, Samanyolu’nun daha iyi bir haritasının çıkarılmasına da yardımcı olacağı düşünülüyor..

Kaynak-Webtekno

Bu post BUZLAR ALTINDA, RADYOAKTİF SÜPERNOVA TOZLARI! Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Daha önce süpernovaları ve kara delikleri de araştıran TESS, son 1 yılda yaptığı 21 gezegen keşfi ile NASA’yı derin uzaydaki yaşam işaretlerini bulma konusunda bir adım ileriye taşıyor.

NASA’nın keşif aracı; yıldızların önünden geçen gezegenleri, parlaklıklarında kısa dalgalanmalar gözlemleyerek tespit ediyor. Şimdiye kadar TESS, bu şekilde Güneş sistemimizin dışında sadece ilk yılda 21 yeni gezegen keşfetti. Bilindiği gibi TESS, 2018’in nisan ayında yörüngeye girmiş ve ilk olarak güney bölgesindeki yıldızları araştırmıştı.

NASA, keşif aracının tüm beklentileri aştığını ve kuzey bölgesinde daha fazla gezegen aradığını açıkladı. TESS’in baş araştırmacısı George Ricker, “TESS’in ilk faaliyet yılında hızı ve üretkenliği, görev için en iyimser umutlarımızı bile aştı” dedi.

2018’in temmuz ayından bu yana keşif aracı, güneyde kara delikler, süpernovalar ve diğer fenomenler hakkında veri topladı. TESS, gezegenleri bulmak için her seferde 27 gün boyunca gökten 24 dereceye kadar olan bir parçayı izliyor. Ayrıca TESS, Güneş sistemimizden 300 ışık yılı daha yakın yıldızlara odaklanıyor..

Kaynak-Webtekno

Bu post TESS, 21 YENİ GEZEGEN DAHA KEŞFETTİ.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.