Peki bu halkalar, neden yakında tamamen olacak?…

Satürn’ün halkaları, gezegenin yörüngesel hareketleri ve eksen eğikliği nedeniyle zaman zaman kayboluyor.

Bu olay, halkaların kaybolmasının sadece bir bakış açısı meselesi olduğunu da bize gösteriyor. Bu halkalar, gezegenin ekvatorunu saran ince bir buz ve kaya bantlarından oluşuyor. Çapı yaklaşık 282.000 kilometreyi bulan halkalar, gezegenin kendisinden çok daha geniş olsa da oldukça ince bir yapıdalar.

Bu ince yapıları sebebiyle, Dünya’dan bakıldığında Satürn’ün halkaları bazen tamamen kaybolur gibi görünüyor.

Halkaların kaybolmasının temel sebebi, Satürn’ün Güneş etrafındaki hareketi ve gezegenin eğik yörüngesidir.

Satürn’ün ekseni de tıpkı Dünya’ya benzer şekilde eğiktir ancak bu eğiklik, daha büyük bir açıya sahip. Gezegenin eğimi yaklaşık 26,7 dereceyken Satürn’ün yörüngesi yaklaşık 29,5 yıl sürdüğünden gezegenin mevsimleri yaklaşık 7,5 yıl sürüyor. Bu uzun döngü ise Satürn’ün halkalarını zaman zaman farklı açılardan görmemize sebep oluyor.

2025’te ise halkalar, Dünya’dan tam olarak kenardan görülmesine rağmen yok olduğu izlenimini verecek. Mart ve Kasım aylarında bu durumu teleskopla gözlemleyebiliriz.

Halkaların kaybolmasına sebep olan başka bir faktör, gezegenin halkalarını oluşturan buzlu parçacıkların yer çekimi nedeniyle aşağıya çekilmesidir.

Bilim insanlarına göre halkaların tamamen kaybolması, 100 milyon yıl sürebilir. Bu durum, halkaların geçici olduğunu ve zamanla yok olabileceğini gösteriyor. Ancak Satürn’ün halkalarının kaybolması, kozmik döngülerin bir parçası olduğunu gösteriyor.

Halkalar, Satürn’ün yaşına oranla oldukça genç. Araştırmalara göre yalnızca son 400 milyon yılda oluşmuş olabilirler, bu da onları gezegenin 4,5 milyar yıllık tarihine kıyasla oldukça genç kılıyor.

Halkaları kaybolsa da yeniden oluşabilecek.
Bu olay, bir felaketten ziyade Satürn’ün doğal evrim sürecini oluşturuyor. Şimdilik 29 yılda 2 kez geçici bir şekilde meydana gelen bu durum, kalıcı olarak gerçekleşse bile gezegenin evrimi gereği milyonlarca yıl sonra tekrar oluşabilecek…

Kaynak-Webtekno

Bu post Satürn’ün Halkaları Neden Giderek Yok Oluyor?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Jüpiter, Satürn’den üç kat daha ağırdır ve bu gezegen, eğer Satürn’ü yok etseydi göreceğiniz tek şey Jüpiter’in aşırı parlaklaşması olurdu. Ayrıca böyle bir durumda uydular çarpışır ve bunun sonucunda büyük miktarda enkazlar meydana gelirdi.

Enkazlardan kalan bazı uydu kalıntıları ise Jüpiter’e yağardı. Yine enkazın bir kısmı uzaya doğru bir yolculuk gerçekleştirirdi.

Eğer Jüpiter Satürn’e çarpsaydı, Jüpiter’in yüzey sıcaklığı Güneş’in dış katmanından daha sıcak bir hâle gelirdi ve Satürn’den kalan her şey Jüpiter’in atmosferiyle karışırdı.

Aynı zamanda Satürn’ü yok etmek, Jüpiter’in kütlesini ve yer çekimini %30 arttırırdı.

Ayrıca Jüpiter, parçalanmış uyduları sebebiyle belirgin yeni halkalara sahip olurdu. Devamında ise iki buz devi Uranüs ve Neptün’ü sarardı. Uranüs’ün 27 farklı uydusu, Jüpiter’in halkalarıyla çarpışarak yüzen bir enkaza sebep olurdu.

Tüm bunların sonucunda ise Jüpiter’in ağırlığı %40’a çıkardı.

Aynı zamanda Venüs ve Mars, Jüpiter’in çekirdeğine bile ulaşamazdı. Jüpiter’in atmosferinde âdeta birer asteroit gibi yanarlardı.

Ayrıca Jüpiter, Güneş sistemindeki tüm gezegenleri yok ettiği gibi Dünya’yı da etkisi altına alırdı. Yani Dünya ve üzerindeki tüm yaşam âdeta yok olurdu…

Kaynak-Webtekno

Bu post Jüpiter, Güneş Sistemindeki Tüm Gezegenleri Yok Etseydi Neler Olurdu?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

NASA Uzay Görevleri Direktörü Nicky Fox, “Dragonfly, kamuoyunun büyük ilgisini çeken gösterişli bir uzay görevi ve bu görevde bir sonraki adımları atmak için heyecanlıyız.” ifadelerini kullandı. Fox, “Titan’ı keşfetmek, Dünya dışında rotorlarla neler yapabilceğimizin sınırlarını zorlayacak.” dedi.

Titan ile Dünya arasında ortalama 880 milyon kilometre gibi bir mesafe bulunuyor. Peki NASA neden günümüz şartlarına göre bu kadar uzak bir noktaya araç gönderiyor? Bu sorunun cevabı Titan’ın yapısında saklı. Uydunun yüzeyi evrensel ölçekte oldukça yeni ve bir anlamda gezegenimizin ilk oluşma evrelerini andırıyor. Bu yüzden de Titan, biyolojik varlıklara ev sahipliği yapmaya uygun gözüküyor.

Titan’ın okyanusları var ama bu okyanuslar suyla değil sıvı metanla dolu. Titan’ın buz kaplı çölleri ve yaşam için organik bileşenlere sahip olması, yaşam ihtimali ortaya çıkarıyor. Dragonfly aracı da bu buzul çöllerini üç ila beş yıllık bir süre boyunca inceleyecek.

Nükleer enerji kullanılan araç, Titan’daki organik molekülleri de inceleyecek. Bu görevde ayrıca Titan’ın yerleşilebilir olup olmadığı ve hayat izleri incelenecek…
Webtekno

Bu post NASA, 2028 Yılında Titan’a Yaşam Bulmak İçin Helikopter Araç Gönderecek… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

TMTS J0526B ismi verilen ve “altcüce” türünde olan bu yıldız, Çin’deki Tsinghua Üniversitesinden uluslararası bir araştırma ekibi tarafından keşfedildi. Bulgular, Nature Astronomy üzerinden yayımlandı.

J0526B, Dünya’dan yalnızca 7 kat daha büyük, Jüpiter ve Satürn’den daha küçük…

Çin, Avustralya, ABD ve Avrupa’dan bilim insanlarının oluşturduğu ekibin keşfettiği J0526B, bir ikili yıldız sisteminin parçası. Tsinghua Üniversitesi Ma Huateng Araştırma Teleskobu (TMTS) yoluyla bulunan bu altcüce, Dünya’dan 2.760 ışık yılı uzaklıkta.

Boyutu ise yıldızlar düşünüldüğünde gerçekten çok küçük. Çalışmaya göre J0526B, Dünya’dan yalnızca 7 kat daha büyük. Bu da Jüpiter ve Satürn’den daha küçük olduğu anlamına geliyor. Araştırmacılar, Güneş’in üçte biri kütleye sahip olduğunu ve 2 bin santigrat derece yüzey sıcaklığında helyum yaktığını da ekliyorlar.

J0526B’nin ikili yıldız sistemi parçası olduğunu söylemiştik. Bu sistemin bir diğer üyesi ise J0526A isimli daha büyük bir beyaz cüce. İki yıldız birbiri etrafında her 20 dakikada bir dönüyor. İlginç olan şey ise bilim insanlarının J0526A’yı doğrudan gözlemleyememesi. Ancak yaptıkları açıklamada, bu büyük yıldızın orada olduğunu J0526B’nin üzerindeki çekim gücünün etkileri sayesinde. Hatta bu çekimin çok güçlü olduğu ve J0526B’nin yumurta benzeri bir şekil almasını sağladığı bile söyleniyor.

Bilim insanları, keşfin evrendeki sıcak altcüce yıldızların oluşumuna dair yeni bilgilere ışık tutacağı düşüncesinde. Ayrıca bu yıldızın 20 yıl önce Çinli araştırmacıların ikili sistemlerdeki bu tarz küçük yıldızlarla ilgili tahminleriyle de uyuştuğunu ekliyorlar. O araştırmacılar, J0526B gibi minik yıldızların ikili sistemler içindeki kütle değişimleriyle oluşabileceğini öngörmüşlerdi.

J0526B’den önceki en küçük yıldız, Dünya’dan 600 ışık yılı uzaklıkta bulunan EBLM J0555-57Ab idi. 2017 yılında yayımlanan ve Cambridge Üniversitesinin öncülük ettiği bir araştırmayla duyurulan bu küçük kırmızı cüce, Satürn’den biraz daha büyüktü…

Webtekno

Bu post SATÜRN’DEN DAHA KÜÇÜK BİR YILDIZ KEŞFEDİLDİ… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Elde ettikleri bulguları Nature Astronomy ile paylaşan bilim insanları, Enceladus’ta hidrojen siyanür varlığı tespit ettiler. Yaşamın tespiti ile potansiyel yaşam için önemli bir molekül olarak bilinen hidrojen siyanürün Enceladus’ta bulunması, bu uydunun önemini hiç olmadığı kadar artırdı.

Yaşamın temeliyle ilgili sorular cevaplanabilir…

Enceladus ile ilgili araştırmayı yapan ekibin başında bulunan Jonah Peter, konuyla ilgili açıklamasında “Hidrojen siyanürün keşfi özellikle heyecan verici. Çünkü bu keşif, yaşamın kökenine ilişkin teorilerin çoğunun başlangıç ​​noktası.” ifadelerini kullandı. Yani Enceladus, önümüzdeki dönemde yaşamın nasıl oluştuğunun anlaşılmasına yardımcı olabilir.

Enceladus, en dış katmanında buzullar olan, bu buzulların alt katmanında ise devasa okyanuslara ev sahipliği yapan bir uydu. Cassini döneminde, bu uydunun buz katmanından su buharı patlamaları yaşandığı zaten tespit edilmişti. Yeni araştırma, bu patlamaların tahminlerden çok daha fazla olduğunu ortaya koydu. Patlamalarla ortaya çıkan gaz bulutlarında karbondioksit, metan ve hidrojenin de bulunması, bilim insanlarını daha büyük bir meraka sürüklemiş oldu.

Eğer Enceladus’ta bulunan karbondioksit, metan ve hidrojen, Dünya’nın oluşumu için de önemli olan metanın üretimi anlamına gelen metanojeneze yol açtıysa bu kez çok daha önemli bulgulara ulaşılabilir. Araştırmanın önde gelen isimlerinden Kevin Hand’ın açıklamasına göre Enceladus, kendi yaşamı için kimyasal enerji sağlıyor olabilir. Bilim insanı bu durumu, elektrikli otomobillerin bataryasına benzetti.

Şunu unutmayın; yapılan son araştırma, Enceladus’ta hayat olduğu anlamına gelmiyor. Ancak bu uyduda, moleküler bazda da olsa hayat olabilir. Bilim insanları, uygun kimyasal reaksiyonların Enceladus’ta uygun yaşam alanları oluşturabileceğine inanıyorlar…

Webtekno

Bu post Enceladus’ta Yaşamın Yapı Taşlarından Biri Tespit Edildi… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Sistemimizin en büyük ikinci gezegeni Satürn, paylaşılan fotoğraflarda sanat eseri gibi poz verdi. Teleskopta kullanılan kızılötesi filtreler sonucunda halkalar parlak beyaz, gezegenin kendisi ise siyaha yakın tonla gözüktü.

Görüntü teleskoptaki uzun dalga boyu filtresiyle çekildi. Kısa dalga boyu filtresiyle çekilen görüntülerde ise Satürn’ün farklı gazlardan oluşan bulut katmanları seçilebilir hale geldi:

Görüntüler bizleri sadece büyümekle kalırken bilim dünyası, bu görüntüler ve sonrakilerle yeni keşiflere imza atmayı hedefliyor. Yukarıda gördüğümüz fotoğrafların ardındaki Leicester Üniversitesi’nden Leigh Fletcher’in ekibi, Satürn’ün uydularının ve orta dalga boyu filtreli görüntülerinin de çekilmesini istemişti.

Bu görüntüler de bugün paylaşıldı. Ekip, yeni görüntülerle Satürn’ün bugüne kadar keşfedilmemiş uydularının da keşfedilebileceğini belirtiyor.

Teleskop tarafından görüntülenen Satürn, kızılötesi dalga boyunda oldukça karanlık gözüküyor. Bunun nedeni, metan gazının atmosfere düşen güneş ışınlarının neredeyse tamamını emmesi. Ancak gezegenin halkaları ise büyüleyici bir parıltıya sahip…

Bu post James Webb Teleskobu, Satürn’ün Büyüleyici Parlak Halkalarını Görüntülendi… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bu teorilerden birine göre, atmosferlerindeki yüksek basınç ve sıcaklık nedeniyle buz devlerinin yüzeyinden kilometrelerce yükseklikte hidrojen ve karbon atomları elmaslar oluşturuyor.

Yeni bir araştırmada bu karışıma oksijen de dahil edildiğinde, elmas yağmurlarının tahmin edilenden sık olduğu ortaya çıktı. Üstelik bu tür gezegenlerin evrende çokça bulunduğu düşünülüyor.

Elmas yağışı evrende oldukça sıradan…

Güneş Sistemi’nin buz devleri Neptün ve Uranüs, bizim sistemimiz içinde farklı yapıları ile dikkat çekiyor olsa da bilim insanlarına göre uzayda en çok rastlanan türden gezegenler. Buz devlerine galaksinin her köşesinde rastlamak da mümkün. Yani uzayda elmas yağışları bulmak için bakabileceğimiz çok sayıda yer bulunuyor.

Araştırmanın yazarlarından olan Alman bilim insanı Dominik Kraus, yaptığı açıklamada gezegenin yüzeyinin altında derin, yüksek sıcaklıklara sahip sıvı kütleleri olduğuna inandıklarını ve yağışlarla gelen elmasların da bu katmana kadar 10 bin kilometre boyunca ilerleyip eridiklerini düşündüklerini ifade etti. Bu elmasların “yüzüklerin üzerindeki güzel değerli taşlar” gibi gözükmediğini söyleyen bilim insanı, yüzeyde bulunan elmas katmanının yüzlerce kilometreyi aşabileceğini söyledi.

Bilim insanları bu teoriyi test etmek için de karbon, hidrojen ve oksijen içeren bir yapıyı Kaliforniya’daki SLAC Ulusal Hızlandırıcı Laboratuvarı’nda çok kısa X-ışını parlamalarına maruz bıraktı. Çalışmada element kaynağı olarak pet şişe kullanıldı. Kraus’a göre teoride bir kola şişesi kullanmak da sonucu değiştirmeyecekti.

Yapılan çalışma sonucunda pet şişe yüzeyinde, insan gözüyle görülmeyecek boyutlarda elmas yapılarının ortaya çıktığı tespit edildi. Oksijen molekülleri karbon moleküllerindeki hidrojeni çektiği için elmasların daha kolay oluştuğu ortaya çıktı.

Bilim insanları bu yöntem sayesinde ilaç geliştirmede, çeşitli tedavi yöntemlerinde, medikal cihazlarda ve kuantum elektroniğinde kullanılan, kullanım alanları gittikçe genişleyen ve çeşitlenen yapay elmasları üretmek için yeni bir alternatif ürettiklerine inanıyor…

Kaynak-Webtekno

Bu post Evrenin Dört Bir Yanında Elmas Yağdığı İddia Edildi, Uzaylılar Köşeyi Döndü!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Ayrıca bu ihtişamlı Satürn gezegeni “Güneş Sistemi’nin Mücevheri” olarak da biliniyor. 82 tane uyduyla en fazla uyduya sahip gezegen olan Satürn’ün uydu sayısı, yapılan keşifler ile birlikte ilerleyen yıllarda daha da artması bekleniyor.

Satürn, diğer gezegenlere kıyasla birçok ayırt edici özelliklere sahip. Biz de bu yazımızda Satürn’ün sıradışı bir gezegen olduğunu kanıtlayan 10 bilgiye yer verdik.

Satürn’ün özellikleri:

Yörünge süresi: 29 yıl
Çapı: 116.460 km
Dünya’ya uzaklığı: 1.195 milyar km
Güneş’e uzaklığı: 1.426 milyar km
Uyduları: 82
Satürn, adını Yunan mitolojisindeki Kronos’tan alır. Türkçe Sekendiz ismiyle de bilinen Satürn, eskiden Zühal ismiyle bilinmekteydi. Dünya’nın hacminden 700 kat daha büyük bir hacme sahip olan Satürn, Güneş’e en yakın altıncı gezegendir. Ayrıca büyük bir boyuta sahip olan Satürn, büyüklük açısından Jüpiter’den sonra ikinci sırada gelir.

Merkür, Venüs, Mars ve Jüpiter gezegenleri gibi çıplak gözle gözlemlenebilir olması da Satürn’ün dikkat çekici özellikleri arasında yer almakta. Bunun nedeni ise, üzerine düşen ışığı hemen yansıtmasını sağlayan buzdan oluşmasıdır.

Satürn’ün sıradışı bir gezegen olduğunu kanıtlayan 10 bilgi:

Satürn, Güneş Sistemi’ndeki yoğunluğu en az gezegendir.
Satürn basık bir şekle sahiptir.
İlk gökbilimciler Satürn’ün halkalarını uyduları olduğunu düşünüyorlardı.
Satürn uzay araçları tarafından sadece 4 kez ziyaret edildi.
Satürn’ün 82 tane uydusu var.
Satürn’de bir günün uzunluğu yakın zamana kadar bir gizemdi.
Satürn’ün halkaları Satürn kadar yaşlı da olabilir daha genç de.
Satürn’ün halkaları zaman zaman kayboluyor.
Satürn çıplak gözle görülebilen en uzak gezegendir.
Satürn yakınlarında yaşam olabilir.
Satürn, Güneş Sistemi’ndeki yoğunluğu en az gezegendir:

Çoğunlukla hidrojenden oluşan Satürn’ün yoğunluğu sudan bile daha az. Sahip olduğu bu hidrojen katmanları, Satürn’ün merkezine doğru yoğunlaşır ve sonunda sıcak bir iç çekirdek oluşmasını sağlar.

Satürn basık bir şekle sahiptir:

Düşük yoğunluğa sahip olması, gezegenin akışkan yapısı ve kendi etrafındaki dönüş hızının yüksekliği sayesinde Satürn, ekvatorda geniş, kutuplarda ise basık elipsoid bir görüntüye sahiptir ve Satürn’ün bir resmine bakıldığında bunu rahatlıkla gözlemleyebiliriz.

Merkezden kutuplara olan mesafe 54.000 km iken, merkezden ekvatora olan mesafe 60.300 km’dir. Başka bir deyişle, ekvatordaki yerler merkezden yaklaşık 6.300 km daha uzaktadır.

İlk gökbilimciler, Satürn’ünün halkalarının uydu olduğunu düşünüyorlardı:

1610 yılında Galileo, Satürn’e ilkel teleskopuyla ilk kez baktığında Satürn’ü ve halkalarını görebiliyordu ancak tam olarak neye baktığını bilmiyordu. O halkalar belki de Satürn’ün her iki yanında duran iki büyük uydusu olabilirdi.

1655 yılında Hollandalı gökbilimci Christian Huygens, Satürn’ü gözlemlemek için daha iyi ve gelişmiş bir teleskop kullandı ve Satürn’ün her iki yanında duran uyduların aslında halkalar olduğunu fark etti. Aynı zamanda Huygens, Satürn’ün en büyük uydusu olan Titan’ı ilk keşfeden kişiydi.

Satürn uzay araçları tarafından sadece 4 kez ziyaret edildi:

Dünya’dan gönderilen sadece 4 uzay aracı Satürn’ü ziyaret etti. Ancak Satürn’ün katı bir yüzeye sahip olmaması sebebiyle hiçbiri gezegenin yüzeyine iniş gerçekleştiremedi. Bu uzay araçlarının ilki, 1979’da Satürn’ün 20.000 km yakınında uçan Pioneer 11’di. Daha sonra 1980’de Voyager 1, ardından 1981’de Voyager 2 Satürn’ü ziyaret etti. Son olarak ise 2004’te Cassini Satürn’e vararak 7 yıllık görevini sonlandırdı.

Satürn’ün 82 tane uydusu var:

Satürn’ün 82 tane keşfedilmiş uyduya sahip. Bunlardan bazıları Güneş Sistemi’nin ikinci en büyük uydusu olan Titan gibi bir hayli büyük. Ancak Satürn’ün sahip olduğu çoğu uydu küçük boyutlarda, sadece birkaç km çapında ve bazılarının resmi isimleri dahi bulunmuyor.

Satürn’de bir günün uzunluğu yakın zamana kadar bir gizemdi:

Bilindiği üzere Satürn, büyük ölçüde gazdan oluşuyor ve bu da gezegenin tamamının aynı hızda dönmemesi gibi bir sonuç ortaya çıkarıyor. Bu yüzden de Satürn’ün dönüş hızını belirlemek bir hayli zordu. NASA bilim insanları bu süreyi hesaplamak için Cassini adlı uzay aracındaki verileri kullandılar ve Satürn’deki bir günün 10 saat, 33 dakika ve 38 saniye uzunluğunda olduğunu hesapladılar.

Satürn’ün halkaları Satürn kadar yaşlı da olabilir daha genç de..

Satürn’ün sahip olduğu halkalar büyük ölçüde buz parçacıklarından oluşuyor. Bundan yola çıkan bilim insanları da halkaların Güneş Sistemi’nin başlangıcından bu yana, yani yaklaşık 4,54 milyar yıl önce Satürn ile birlikte oluştuğu sonucuna varıyor. Ancak gökbilimciler hala Satürn’ün halkalarının kökenini tam olarak çözemiyor.

Halkalar zaman zaman kayboluyor:

Satürn’ün ekseni, tıpkı Dünya’nınki gibi eğik. Bizim gördüğümüz açıdan Satürn’ün değişen konumunu görüyoruz. Bazı zamanlar halkaları tamamen görülebilecek bir konumda oluyor ancak diğer zamanlarda dik konumlandığı için halkaların sadece kenarları görülüyor. Bu da Satürn’ün halkaları sanki kayboluyormuş gibi görünmesine yol açıyor.

Çıplak gözle görülebilen en uzak gezegen:

Satürn, çıplak gözle görülebilen beş gezegenden biridir. Bir teleskop ya da dürbün yardımıyla Satürn’e bakarsanız etrafındaki halkaları da rahatlıkla görebilirsiniz. Bunun sebebi ise Satürn’ün Dünya’ya çok uzak olmasıdır.

Satürn yakınlarında yaşam olabilir:

Satürn, canlı yaşamını desteklemeyecek kadar elverişsiz bir gezegen. Ancak Satürn’ün altıncı en büyük uydusu olan Enceladus için aynı şeyleri söyleyemeyebiliriz. NASA’nın göndermiş olduğu Cassini adlı uzay aracı, Enceladus’un güney kutbundan çıkan çeşitli su kaynaklarını keşfetti. Kısa süre içinde Enseladus’ta yaşam olup olmadığını tespit etmek için bu görev için özel tasarlanmış bir uzay aracı gönderilmesi planlanıyor..

Webtekno

Bu post Satürn’ün Sıra Dışı Bir Gezegen Olduğunu Kanıtlayan 10 Özellik… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Astrophysical Journal Letters’ta yayınlanan bulgulara göre gezegen, bir tür sıcak Jüpiter ve gazlı yapısına rağmen atmosferi tamamen bulutsuz. WASP-62b, ilk olarak 2012 yılında Geniş Açılı Gezegen Araması (WASP) Güney konsorsiyumu tarafından bir taramada tespit edilse de gezegenin atmosferi şimdiye dek yakından incelenememiş.

Gezegenin atmosferinin tamamen bulutsuz olması, oldukça nadir görülen bir durum:

Bilim insanları bu tür ötegezegenleri, yıldızının önünden geçerken yaptığı karartma sayesinde tespit edebiliyor. Bu gezegenleri aslında doğrudan göremediğimizi belirten Harvard-Smithsonian Astrofizik Merkezi’nden gök bilimci ve makalenin baş yazarı Munazza Alam, öte gezegenleri tespit etmeyi “bir sokak lambasının önünden geçen ateş böceklerine bakmaya” benzetti.

Bu tür gaz devleri, yıldızlarına oldukça yakın bir yörüngede dönmeleri ve bu nedenle oldukça sıcak olmalarıyla biliniyor. ‘Sıcak Jüpiter’ olarak adlandırılan WASP-62b de yıldızına oldukça yakın bir yörüngede dönüyor ve yıldızı etrafındaki bir tam dönüşünü yalnızca 4,5 günde tamamlıyor.

Alam, Samanyolu’nda WASP-62b benzeri sıcak Jüpiter’lerin sayısının diğer küçük gezegenlere kıyasla çok daha az olduğunu ve bu ötegezegenler arasında bulutlu atmosferin daha yaygın olduğunu belirtti. WASP-62b’nin atmosferinin tamamen bulutsuz olmasıysa onu oldukça nadir kılan özelliklerinin başında geliyor.

Yapılan incelemeler sonucu WASP-62b, bulutsuz bir atmosfere sahip ilk sıcak Jüpiter olurken aynı zamanda 2018’de tespit edilen sıcak Satürn’ün (WASP-96b) ardından bu kadar berrak bir atmosfere sahip olan ikinci ötegezegen olarak kabul edildi. Her iki gezegenin de önemli miktarda sodyum içerdiği düşünülüyor..

Kaynak-Webtekno

Bu post BU GAZ DEVİNİN BİR YILI SADECE DÖRT GÜN SÜRÜYOR!.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bu fotoğrafların arasında en ilgi gören, Jason De Freitas adlı astro fotoğrafçının yakalamış olduğu bir görüntü oldu. Freitas, Satürn ve Jüpiter’in kavuşmasını, Uluslararası Uzay İstasyonu’yla birlikte aynı kadrajda görüntüleyerek, etkileyici bir fotoğrafın altına imza attı.

ISS plana sonradan dahil oldu..

Jason De Freitas, Jüpiter ve Satürn’ün kavuşmasına dair çekeceği fotoğraflar hakkında planlar yaparken, Uluslararası Uzay İstasyonu’nun (ISS) kavuşmaya yakın bir yörüngede yer alacağını fark etti. Fotoğrafçı, bulunduğu konumdan 1 saat uzaklıkta olan Avusturalya’nın Jelloore Lookout dağlarına yolculuk yaptı ve ekipmanlarını hazırlamaya başladı.

Freitas, saat 21:54 sularında objektifini gezegenlerin ve ISS’in bulunduğu konuma çevirdi ve son derece nadir görülebilecek bir fotoğraf çekti. Fotoğrafçı, kadrajına gezegenlerin birleşmesini, uyduları ve Uluslararası Uzay İstasyonu’nu dahil etme şansına erişti..

Kaynak-Webtekno

Bu post SATÜRN, JÜPİTER VE ISS KAVUŞTUĞU AN FOTOĞRAFLANDI!.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.