Elbette aynı noktaya bu kadar fazla bakmalarının ardında bazı sebepler var. Bu sebeplere birlikte göz atmaya ne dersiniz?

Uzak galaksiler ve kuasalar (bir gaz diski ile çevrili bir süper kütleli kara delik tarafından desteklenen son derece parlak bir aktif galaksi çekirdeği) gibi çok zayıf ışık yayan ve kısa süreli gözlemlerle tespit edilemeyen astronomik maddeler var.

Bunların net görülmesi için uzun sürelerde bakmak gerekiyor ki zayıf ışık kaynakları biriksin. Mesela Hubble Uzay Teleskobu bir ara haftalar boyunca gökyüzündeki çok küçük bir bölgeye bakarak evrenin en uzak galaksilerini ortaya çıkarmıştı.

Zamanla değişen şeyleri daha iyi inceliyorlar.

Yıldız patlamaları, maddelerin hareketleri, süpernova patlamaları gibi olayların nasıl gerçekleştiğini anlamak için aynı noktaya çok uzun süre boyunca bakmak gerekebiliyor.

Ayrıca sürekli gözlem yaparak beklenmedik olayların da fark edilmesini sağlıyorlar. Eğer sürekli bölge değiştirselerdi bu değişiklikleri görmeyebilirlerdi.

Evren haritasını detaylı bir şekilde çıkarmak için gerekiyor.

Evren haritası çıkarmak için kozmik arka plan radyasyonu, galaksi dağılımı gibi unsurlar dikkatlice incelenmeli ve bunların incelenmesi için de belli bir noktaya sürekli bakılmalı. Ancak bu şekilde daha detaylı ve doğru sonuçlar elde edilebilir.

Uzun süre aynı noktaya bakıldığında hata payının da azaldığını unutmamak gerek. Diğer tüm bilimsel araştırmalarda olduğu gibi; gözlemlerin süresinin uzunluğu ve tekrarı, olası hataları azaltır…

Kaynak: Popular Science

Bu post Gök Bilimciler Neden Gökyüzünde Sürekli Aynı Noktaya Bakıyor?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

İnsanlığın evi, başını gök kubbesinin altında güvenle tutabildiğimiz bir dost. Evet, Dünya gezegeni ile ilgili sayısız metiyeler düzebiliriz. Her bir satırı da doğru olur çünkü Dünya bu kadar hayat dolu olmasaydı bizim de hayatta olma şansımız olmayacaktı. O yüzden belki sesli söylemesek de her insanın, her bitkinin ve her hayvanın içten içe Dünya’ya teşekkür ettiğini biliyoruz.

Peki elimizdeki en değerli şey olan Dünya’ya nasıl bakıyoruz. Yerlere attığımız her çöp, doğaya saldığımız her zehirli gazla Dünya’yı kendimize daha fazla düşman ediyoruz. Şunu da unutmayalım ki Dünya’ya karşı verdiğimiz bir savaşı kazanamayacağız. Kendimizi her ne kadar çok üstün varlıklar olarak görsek de aslında bunun pek de öyle olmadığını bize yıllar önce tek bir görsel üzerinden açıklamıştı Carl Sagan.

Carl Sagan, şimdiye kadar bize bilim ve uzay konusunda pek çok şey katmış durumda. Ancak, belki de bizi en fazla etkileyen, en derin düşüncelere dalmamızı sağlayan şeyi, ‘Soluk Mavi Nokta’ hakkında söyledikleri. Pale Blue Dot yani Soluk Mavi Nokta, Dünya’nın ta kendisi. 1977 yılında fırlatılan ve şimdiye kadar uzayda insan yapımı bir araç olarak en uzak mesafaye gitmeyi başaran Voyager 1 aracı tarafından 1990 yılında Dünya’nın bir fotoğrafı çekilmişti.

“Bu uzak gözlem noktasından Dünya pek ilgi çekici bir yer olarak görünmeyebilir. Ancak bizler için durum farklıdır. O noktayı tekrar değerlendirin. O burası. O yuva. O biziz. Üzerinde sevdiğiniz herkes, tanıdığınız herkes, duyduğunuz herkes, gelmiş geçmiş tüm insanlık hayatlarını yaşadı.

Bütün mutluluk ve kederlerimiz, binlerce kendinden emin dinler, ideolojiler ve ekonomik doktrinler, bütün avcı ve toplayıcılar, bütün kahramanlar ve korkaklar, bütün medeniyet kuranlar ve yıkanlar, bütün krallar ve köylüler, bütün aşık genç çiftler, bütün anne ve babalar, umutlu çocuklar, mucitler ve kaşifler, bütün ahlak öğretmenleri, bütün yozlaşmış politikacılar, bütün süperstarlar, bütün yüce liderler, türümüzün tarihindeki tüm azizler ve günahkarlar, orada, güneş ışığına azılı toz zerresinde yaşadılar.

Dünya muazzam kozmik alanda çok küçük bir sahnedir. Tüm o generaller ve hükümdarlar tarafından dökülen kan ırmaklarını düşünün, o şekilde, şeref ve zafer içerisinde dönemlerinin efendileri olan yalnızca küçük bir noktanın bir bölümünde. Bu küçük pikselin bir köşesinin sakinlerininn, diğer bir köşenin farkları zorlukla ayırt edilebilen sakinlerine yaptıkları bitmek bilmeyen zorbalıkları düşünün, anlaşmazlıkları ne kadar olağandı, başka birini öldürürken ne kadar heveslilerdi, düşmanlıkları ne kadar ateşliydi.

Afra tafralarımızın, hayali ben-merkezciliğimizin, evrende ayrıcalıklı bir pozisyonda olduğumuza dair yanılgımızın boyunun ölçüsü bu soluk ışıklı nokta tarafından alındı. Gezegenimiz onu çevreleyen bu azametli kozmik karanlığın içerisindeki yalnız bir zerredir. Anlaşmazlığımızın içinde, tüm bu muazzamlıkta, yardım için hiçbir ipucu başka bir yerden gelmeyecek bizi kendimizden kurtarmak için.

Dünya bilinen tek yaşam barınağı. En azından yakın gelecekte, türümüzün göç edebilecek başka bir yer yeri yok. Ziyaret, evet. Yerleşmek, henüz değil. Beğenin veya beğenmeyin, bu zamanda ayakta kalabildiğimiz tek yer Dünya’dır. Gökbilim için mütevazi ve karakter geliştiren bir deneyim olduğu söylendi. Muhtemelen insanlığın kibrinin ahmakça oluşunun bu küçük dünyamızın uzak resminden daha iyi bir kanıtı yoktur. Bana göre, bu resim birbirimizle ilişkilerimizi daha nazikçe kurmamızın ve “soluk mavi nokta”yı koruyup ona değer vermemiz sorumluluğunun altını çizmekte. Şimdiye tek bildiğimiz tek yuvayı..”

Webtekno

Bu post Carl Sagan’dan Soluk Mavi Nokta. Uzayda Adeta Bir Toz Tanesi Olan Dünya’yı ve Bizi En İyi Özetleyen Video… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bu kara delikler, Güneş’in yaklaşık 5 ile 50 katı arasında boyutlara ulaşabiliyor. Gökbilimciler, kara delikleri açıklayabilirken süper kütleli karadeliklerin kökenini hâlâ açıklayabilmiş değiller.

Bu kozmik canavarlar, hemen hemen evrendeki tüm galaksilerin merkezinde var ve bazıları, Büyük Patlama’dan yalnızca 690 milyon yıl sonra ortaya çıktı. Evet, 690 milyon yıl insanlık tarihi açısından korkunç büyüklükte bir zaman ama kozmik zaman açısından bu süre, göz açıp kapama süresine eş değer. Bir yıldızın doğması, kara deliğe çökmesi ve süper kütleleşmesi için yeterince uzun bir zaman değil.

Kanada’daki Western Üniversitesi’nden iki araştırmacı Shantanu Basu ve Arpan Das, süper kütleli kara deliklerin nereden geldiklerini bulmak için bir teori geliştirmeye karar verdiler. Geçen ay The Astrophysical Journal Letters dergisinde tarif ettikleri gibi bu teoriyi geliştirirken kuasarlardan yararlandılar.

Kuasarlar, sürekli olarak büyük miktarlarda maddeyi emen veya biriktiren süper kütleli kara deliklerin diğer ismi. Bu yapılar, özel isim alıyorlar çünkü içine düşen şeyler, parlak radyasyon yayıyor ve böylece diğer kara deliklerden daha kolay gözlemleniyor.

Kuasarları analiz ettikten sonra Basu ve Das, süper kütleli karadeliklerin zincirleme bir reaksiyondan kaynaklanabileceğini öne sürdüler. Kara deliklerin tohumlarının ilk başta tam olarak nereden geldiğini hâlâ açıklayamayan araştırmacılar, buna rağmen daha sonra ne olduğunu tahmin edebiliyorlar.

Ortaya çıkan kara deliklerden biri, maddeyi topladığında komşu gaz bulutlarını ısıtacak olan enerjiyi yayar. Bir sıcak gaz bulutu, soğuk olana kıyasla daha çabuk çöker. Bu durum, süper kütleli kara delikler popülasyonunun evrenin doğuşunda üstel bir oranda arttığına inanan diğer birçok astronomun tahminlerine uyuyor.

Teoride bir noktada, zincirleme reaksiyonun durduğu ve gittikçe daha fazla kara delik doğup enerji ve ışığı yaymaya başladıkça gaz bulutlarının buharlaştığı belirtildi. Basu, “Evrendeki genel radyasyon alanı, bu kadar büyük miktarda gazın doğrudan çökmesine izin veremeyecek kadar güçlü hâle geliyor ve böylece tüm süreç sona eriyor” açıklamasını yaptı. Basu ve Das, zincir reaksiyonun yaklaşık 150 milyon yıl sürdüğünü tahmin ediyorlar.

ara delik büyümesi için genel olarak kabul edilen hız sınırı, radyasyonun dış kuvvetiyle yerçekimi iç kuvvet arasındaki bir denge olan Eddington oranı olarak adlandırılır. Maddenin yeterince hızlı çökmesi durumunda bu hız sınırı, teorik olarak aşılabilir. Basu ve Das’ın modeli, zincirleme reaksiyon gerçekleştiği süre boyunca Eddington oranının 3 katında kara deliğin maddeye temas ettiğini gösteriyor.

Süper kütleli bir kara delik oluşumunu görebilme yeteneğine henüz ulaşabilmiş değiliz. Günümüzdeki mevcut teleskoplar net şekilde bir görüntü ortaya koyamıyor ancak önümüzdeki 10 yıl içerisinde teleskop teknolojisinde de oldukça ciddi gelişmeler kaydedilmesi bekleniyor. Bu gelişmeler evreni daha yakından tanıma imkânını sunacak..

Kaynak-Webtekno

Bu post SÜPER KÜTLELİ KARADELİKLER, NELERİ GİZLİYOR? Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Geçtiğimiz günlerde NASA’nın Hubble Uzay Teleskobu’nu kullanan gökbilimciler, bir kara deliğin içinde disk benzeri bir yapıyı keşfettiler. Kara deliğin içerisinde yaşanan bu olayı özel kılan kısım ise astronomik teorilere göre böyle bir diskin orada olmaması gerektiği.

Davetsiz olarak kara deliğini içerisine giren bu diskin ışık hızının %10’undan daha hızlı bir şekilde (3.000.000 m/s) kara delikte döndüğü, Hubble Uzay Teleskobu sayesinde ölçüldü. Gezegenimizden 130 ışık yılı uzakta gerçekleşen bu olay, bilim dünyasının gündemine oturdu.

NGC 3147 isimli galaksideki kara delik gibi kütle çekimi ile içlerine yeteri kadar materyal alamayan kara delikler, açlık çeken kara delikler olarak tanımlanıyor. Yapılan araştırma doğrultusunda bahsi geçen kara delikteki diskin aktif galaksilerde bulunan büyük diskleri küçük bir boyutta taklit ettiği düşünülüyor.

Çalışmanın ilk yazarı olan İtalya’daki Roma Tre Üniversitesi’nden Stefano Bianchi: “Yaşananlar fazlasıyla merak uyandırıcı. Disk, kara deliğe çok yakın. O kadar çok yakın ki sürat ve yer çekiminin yoğunluğu, fotonları nasıl gördüğümüzü dâhi etkiliyor” dedi..

Bu post HUBBLE, GİZEMLİ BİR KARA DELİK KEŞFETTİ! Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

CNET’te yer alan habere göre, bu sinyallerden en sonuncusunu belirleyen ekip CalTech Owens Valley Radyo Gözlem Evi’nden bir ekipti. Gökbilimciler, “hızlı radyo patlamaları” adı verilen bu şeye neyin sebep olduğunu tam olarak belirleyememiş olsa da dünya dışı yaşam haricinde akla yatkın olan birkaç farklı açıklama bulunuyor.

Ancak bu son sinyaller, galaksiler arası radyo yayınlarının bilim insanlarının daha önce düşündüğünden daha yaygın olduğunu gösteriyor.

Nature dergisinde yayınlanan araştırmaya göre, CalTech tarafından tespit edilen radyo patlamalarının kökeni, bizim galaksimizden 8 milyar ışık yılı uzaklıktaki bir galaksiye ait ve bu geçtiğimiz hafta tespit edilen radyo patlaması mesafesinin iki katı uzaklığında.

Bu sinyallerin sebebi ister nötron yıldızı aktivitesi olsun isterse potansiyel dünya dışı yaşam olsun, gezegenimizin oluşmasından milyarlarca yıl öncesine ait. Ancak gökbilimciler, bu sinyallerin her zamankinden daha fazla ortaya çıkması sayesinde, en sonunda bir canlı bulabileceklerine inanıyor.

CalTech’te bir gökbilimci olan Vikram Ravi, “Gökbilimciler, hızlı radyo patlamalarını on yıllardır takip ediyor ve en sonunda nerede olduklarını belirleyebiliriz. Bu egzotik objelerin ne olduğunu anlamamız için bir şansımız bulunuyor” dedi..

Kaynak-Webtekno

Bu post UZAY’DAN GELEN RADYO SİNYALLERİ ARTTI! Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.