Ancak bilim insanları, bazı gezegenler ve uyduların yaşam barındırma ihtimali olduğunu düşünüyor. Peki asırlardır iniş yapılmaya cesaret edilemeyen bu gezegenlere ola ki biz, bir uzay aracıyla iniş yaptık, nelerle karşılaşırdık?
Fırın gibi Merkür’le başlayalım.

Uzay aracımız, Merkür’ün yüzeyine iniş yaparken aşırı sıcaklık farklarına maruz kalabiliriz. Güneş ışığının vurduğu yerler 430°C’ye ulaşırken gölgede kalan yerler muhtemelen 180°C’ye kadar düşüyor. -Evet, düşük sıcaklık bile haddinden yüksek.- Eğer aracımız yeterince dayanıklı değilse, sıcaklık farkı nedeniyle metalik yapılar genleşip büzüşerek çatlaklar oluşabilir.

Ayrıca Merkür’ün çok ince atmosferi olduğu için hava frenleme yapamayız, iniş tamamen roket iticileriyle gerçekleşmeli.

Bir diğer sıcak gezegenimiz Venüs’e insek ne olurdu?

Venüs’ün yüzeyine inmeye çalıştığımızda, ilk olarak yoğun ve sülfürik asit yüklü atmosferle karşılaşırız. Atmosferdeki basınç, Dünya’nın 92 katı olduğu için aracımız yüksek bir ezilme riski taşır. Üstelik sıcaklık, Merkür’den de fazla olarak 475°C’ye kadar ulaştığı için kurşun bile eriyebilir kıvamdadır.

Gökyüzünden söz bile etmiyoruz. Çünkü hiç berrak olmadığı için iniş yapıp yapmadığımızı anlamak için bir görüşe bile sahip olmayabiliriz. Eğer aracımız dayanıklıysa, yalnızca birkaç dakika burada kalabiliriz. Nihayetinde ise kara toprak…

Kolonileşmeye en yakın gezegen Mars’ta durumlar ne?

Aslında bu senaryo, hiçbirimize pek de uzak bir senaryo değil. Mars’a iniş, diğerlerine nazaran daha kolaydır ancak atmosferi oldukça ince olduğu için hava frenlemesi pek etkili olmaz. Paraşütler yeterli olmayacağından roketle iniş yapmamız gerekir.

Eğer toz fırtınasına yakalanma ihtimalimiz çok yüksek. Dolayısıyla iniş esnasında görüşümüzün kapanması çok olası bir senaryo.

Gaz devi Jüpiter’e gitmeye cesaretiniz var mı?

Jüpiter’e iniş yapmaya çalıştığımızda korkunç bir gerçekle yüzleşmemiz an meselesi: Çünkü burada bir yüzey yok! Yoğun gaz tabakalarının içine dalarız ve giderek daha yoğun, daha sıcak gazlarla karşılaşırız. Jüpiter’in devasa manyetik alanı, aracımızın elektronik sistemlerine zarar verir. Derinlere indikçe basınç o kadar artar ki aracımız yavaş yavaş ezilmeye başlar.

Başarmak, diğer gezegenlerde birkaç dakikalığına da olsa mümkünken Jüpiter’de böyle bir başarı söz konusu değil.

Yüzeyi olmayan Satürn’de bizi neler bekliyor?

Tıpkı Jüpiter gibi, Satürn’ün de bir katı yüzey yoktur. Aracımız, atmosferin içine daldıkça yoğun gazlarla karşılaşırız ve basınç, dayanılmaz bir hâle gelir. Ayrıca Satürn’ün manyetik alanı ve radyasyonu sistemlerimize de zarar verir.

Bir yüzeyden söz edemediğimiz için Satürn’de de başarılı olma ihtimalimiz yok. Muhtemelen denesek de aracımız ezilir ve yok olur.

Buz devi Uranüs’de de durum aynı mı?

Uranüs de gaz devlerinden birisi, ancak daha az yoğun bir atmosfere sahip. Yüzeye inmeye çalıştıkça zehirli hidrojen, helyum ve metan bulutlarına gireriz. Atmosfer çok soğuk olacak ve yüzey olmadığı için aracımız düşmeye devam edecektir.

Ancak üzücü haber Uranüs’de de var: Nihayetinde artan basınç, uzay aracımızı yok eder. Atmosferin üst kısımlarında kalırsak gözlem yapma şansımız olabilir, ancak yüzeye iniş imkânsızdır.

Şiddetli fırtına gezegeni Neptün’ün rüzgârları bizi de etkiler mi?

Neptün, Güneş Sistemi’ndeki en şiddetli rüzgârlara sahip gezegenimizdir. Öyle ki 2.000 km/s hızında fırtınalardan bahsediyoruz… Eğer Neptün’ün atmosferine dalarsak, rüzgârlar aracımızı olabildiğine savurur ve kontrolü kaybedebiliriz.

Üstelik tıpkı Uranüs gibi, Neptün’de de bir yüzey yok ve gittikçe artan basınç, aracımızın sonunu getirir.

Eğer soğuklara dayanabilirsek Plüton, başarılı bir keşif sağlayabilir.

Plüton, yüzey sıcaklığı -230°C’ye kadar düşen cüce bir gezegendir. Atmosferi çok ince ve yüzeyde buzdan dağlar bulunuyor. Eğer inişimizi başarıyla gerçekleştirirsek, düşük yerçekiminden dolayı rahatça hareket edebiliriz. Ancak yüzey sıcaklığı, ekipmanlarımızı dondururken sistemlerimizi devre dışı bırakabilir.

Diğer gezegenler kadar ölümcül bir sonuç doğurmaz, donmak dışında.

Gördüğümüz gibi, her gezegenin kendine has özellikleri ve barındırdıkları tehlikeleri var. Katı yüzeye sahip gezegenlerde iniş yapma şansı bulabiliyorken gaz devleri gibi gezegenlerde iniş bu imkânsız bir senaryodur. Peki siz hangi gezegene seyahat etmek isterdiniz?…

Kaynak-Webtekno

Bu post Bir Uzay Gemisiyle Tüm Gezegenlere Tek Tek İniş Yapmaya Çalışsak Başımıza Neler Gelirdi?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Gelin, bu soruların cevaplarını verelim.

Öncelikle evrenin genişlemesi, onun yalnızca diğer kuvvetler tarafından birbirine bağlı olmayan bölgeleri etkiler.

Bu nedenle genişleme, Güneş sistemindeki nesneler arasındaki mesafeyi etkilemez. Çünkü bunlar, yer çekimi kuvveti tarafından bir arada tutulur. Ayrıca yer çekimiyle birbirine bağlı olmayan nesneler, aralarındaki boşluk genişledikçe birbirinden uzaklaşır.

Gezegenlerin, bu mevcut ve yoğun çekim gücüne rağmen Güneş’e yaklaşmamasının sebebi ise yanlamasına hareket etmeleridir. Örneğin gezegenimiz, saatte yaklaşık 107.000 kilometre hızla hareket eder. Güneş’e ulaşmasının tek yolu da bu yanal hareketlerini durdurmasıdır.

Peki bu, gezegenlerin Güneş’ten uzaklaşmasının nedeninin hızlanmaları olduğunu anlamına mı geliyor?

Elbette hayır. Gezegenlerin uzaklaşmasının sebebi, Güneş’in oldukça yavaş şekilde nükleer füzyonla kütleyi enerjiye dönüştürmesi ve aynı zamanda güneş rüzgârlarıyla kütle kaybetmesidir.

Yani Güneş’in istikrarlı kütle kaybı, yerçekimi çekiminin azalmasına ve gezegenlerin yörüngelerinin genişlemesine sebep olur. Özetle gezegenlerin, Güneş’in yoğun çekim gücüne rağmen yine de ondan uzaklaşmalarının nedeni yanal hareketlerinde saklıdır…

Kaynaklar: IFL Science, Vocal

Bu post Güneş’in Müthiş Çekim Gücüne Rağmen, Tüm Gezegenler Yakınlaşmak Yerine Ondan Neden Uzaklaşıyor?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Güneş etrafındaki hareketi sayesinde de mevsimleri elde ediyoruz. Kafada soru işareti oluşturan diğer belli başlı olayların açığa kavuşmasında da bu karakteristikler rol oynuyor.

Örneğin bu içerikte söz konusu olaylardan biri olan ve gökyüzünü izlemeyi seven herkesin aklına en az bir kez gelmiş ‘yıldızların göz kırpıyormuş gibi görünmesi’ durumuna açıklık getireceğiz. Lafı uzatmadan gelin direkt konuya geçelim.

Uzaydaki teleskoplarımız aracılığıyla çekilen yıldız fotoğraflarının gayet net olduğunu görürüz…

Bunun sebebi, uzaydaki ışık kaynağı ile yine uzayda olan teleskoplarımız arasında bir engel olmaması ve bu sayede ışığın direkt kaynağından hedefine ulaşmasıdır.

Peki yeryüzünde ne değişiyor?…

Yukarıdaki durumdan farklı olarak yeryüzünden gökyüzündeki ışık kaynaklarına, az önce anlattığımız şekilde direkt bakamazsınız.

Çünkü bu sefer ondan farklı olarak ışık kaynağıyla aranıza, Dünya’nın atmosferi girer. Peki atmosfer ışığa tam olarak ne yapar?

Bunu açıklamak için aradığımız terimin adı astronomik sintilasyon. Basitçe anlatalım…

Dünya’nın bildiğimiz üzere farklı katmanlara sahip olan bir atmosferi bulunuyor. Ayrıca bu katmanlarda havanın sıcaklığı da dengeli değil.

Bir katman genelde diğerine göre daha sıcak veya soğuk olabilir ama bu sıcaklık/soğukluk dereceleri bile kendi içinde sürekli olarak durmadan değişiyor.

Bunun etkisiyle sonsuz uzay boşluğunda uzun yollardan geçen ışınlar, son durakları olan atmosferimizde bozulmaya uğruyor.

Belirttiğimiz gibi atmosferin sıcaklığı değişiyor ve hareketi sürekli olarak devam ediyor.

Bu sebeple de dışarıdan gelen ışınlar, atmosferin en dışından bizim gözümüze ulaşana kadar sürekli ufak çapta rota değişimine gidiyor. En sonda ise sürekli olarak değişen zikzak şeklinde bir rota elde edilmiş oluyor.

Bu durum, ışınlar gözümüze ulaştıktan sonra da devam ediyor.

Sonuç olarak da bazen daha çok ışın gözümüze yansıyor, bazen ise daha az. Daha fazla ışık bize ulaştığında o ışınların kaynağı olan yıldız daha parlak görünüyor.

Aynı şekilde ışınlar gözümüze daha az yöneldiği zamanlarda ise bu parlaklık azalıyor. Bunun sonucunda ise yıldızlar bize göz kırpıyormuş gibi görünüyor.

Uzaktaki şehir ışıklarına baktığınızda da bu durumu yaşarsınız. Bunun sebebi de aynıdır.

Orada da havanın sıcaklığındaki ve hareketindeki sürekli değişim, arkasındaki objeleri ve nesneleri dalgalanıyormuş gibi görmemize sebep olur.

İlginç birkaç bilgi de ekleyelim…

Gökbilimciler için titreyen yıldızlar başta kabustu. Daha sonradan adaptif (uyarlanabilir) optiklerin teleskoplarda kullanılmasıyla ışık hareketleri takip edilerek bu sorun aşıldı ve daha sabit görüntüler elde edildi.

Gezegenler, yıldızlara nazaran daha yakındır ve bu bağlamda hem çıplak gözle hem de teleskopla daha büyük görünürler.

Bu bağlamda yıldızlardan gelen ışını nokta olarak düşünürsek, onların yanında noktadan ziyade bir disk gibi kalan gezegenlerden çok sayıda nokta hâlinde ışın geldiği için titrediklerini fark etmeyiz. “Titremiyorsa gezegendir” sözü buradan ortaya çıkmıştır.

Fakat atmosferin dışında kalan her şey, belli bir dereceye kadar bu bozulmanın kurbanıdır.

Çoğunlukla çöllerde görülen serap gibi olaylar da atmosferin, ışık yönünü sürekli kırmasından kaynaklanır. Bu bağlamda uzaktaki bir nesne, sanki su yüzeyinden yansıyormuş gibi görünür…

Webtekno

Bu post Yıldızlar Neden ‘Göz Kırpıyor Gibi’ Titreşimli Görünür?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.