Danıştay’ın kararına göre, davanın tekrar görülmesi söz konusu değil. Davalı bakanlık ve müdahil Polat Enerji A.Ş. bu karar hakkında karar düzeltme yoluna dahi gidemeyecek. Polat Enerji A.Ş. projeyi tekrar gündeme getirmek istiyorsa, yeniden lisans alıp, tekrar bir ÇED dosyası hazırlamak, kısacası her şeye en baştan başlamak zorunda…

‘’ÇED olumlu’’ kararına karşı açılan davanın bilimsel içeriğinin hazırlanmasına katkı sunan bilim insanlarının, davanın avukatlarının, Kuzey Ege Bölgesi’nde faaliyet gösteren dernek ve platformların, yürüyüş gruplarının, proje alanı içerisinde yer alan köylerde yaşayan halkın, muhtarların ve Edremit Körfezi halkının 4 yıl boyunca birlik ve dayanışma içinde yürüttükleri mücadele sonucunda kazanılan Eybek Zaferi ardından davanın avukatlarından Filiz Sonsuz, bir açıklamada bulundu.

Bunun gibi daha birçok projeye karşı açılan davalarda gönüllü avukatlık yapan sevgili Filiz Sonsuz, ‘’Danıştay’ın kararı çok doğru bir karardı. Çünkü tam da bilirkişi raporuna itirazlarımız yönünde verilmiş bir karardı. Daha doğrusu birkaç başlıktan oluşan itirazlarımızdan birisine dayanıyordu.’’ dedi.

Avukat Sonsuz’un açıklamasının tamamı ise şöyle: ‘’ Bilirkişi raporunda, proje sahasında toplam 36 km’lik ulaşım yolu kullanılacağı, söz konusu 36 km’lik yolun 11 km’sinin mevcut kadastro yolu olduğu ve ortalama 6 metre genişliğinde 25 km’lik yeni yol açılmasının planlandığı, mevcut 11 km’lik kadastro yolunun ise uzun ve geniş tırların geçişine izin verecek şekilde genişletileceğini, yolların 6 metre genişlikte olacağını belirtmiş, bu yol yapım ve genişletme çalışmalarının güzergahının net olarak belirtilmediği ve yine bu çalışmalar sırasında flora ve fauna yapısının ne şekilde etkileneceğinin dosyada belirtilmediğini tespit etmiş ise de bunu olumsuz görüş bildirmek için bir neden olarak görmemiş, aksine ÇED raporunda belirtilen önlemlerin yeterli olduğu yönünde görüş bildirmişlerdi.

Rapora itirazlarımızın önemli bir maddesi bu noktada olmuştu. Danıştay da tam da bu noktada, yani yol yapım ve genişletme çalışmalarının flora ve faunaya etkileri konusunun detaylı olarak incelenmediğini tespit etti ve , “belirtilen yönlerden eksik bulunan nihai ÇED raporu esas alınarak tesis edilen dava konusu “Çevresel Etki Değerlendirmesi Olumlu” kararında hukuka uyarlık, davanın reddi yolundaki temyize konu İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.” diyerek Balıkesir 1. İdare Mahkemesi’nin RED kararını ikiye karşı üç oyla, yani oy çokluğuyla bozdu.

Bu nihai karardır. Davanın tekrar görülmesi söz konusu değil. Davalı bakanlık ve müdahil Polat Enerji, bu karar hakkında karar düzeltme yoluna dahi gidemezler. Bundan sonra Polat Enerji projeyi tekrar gündeme getirmek istiyorsa, tekrar lisans alıp, tekrar bir ÇED dosyası hazırlamak, kısacası her şeye en baştan başlamak zorunda.

Gerek dava dilekçemizin hazırlanışında, gerekse bilirkişi raporuna itirazlarımızı hazırlarken, uzmanlık gerektiren konularda bilgileri ile bizi tamamlayan, dilekçelerimizi ete kemiğe büründüren, alanında uzman dostlara teşekkür boynumuzun borcudur. Onların katkıları olmasaydı, dilekçelerimiz kuru, içi boş hukuki metinler olarak kalacak ve bizi sonuca ulaştırmayacaktı.’’

Dava hakkındaki bilgiler: Balıkesir 1. İdare Mahkemesinin 14/07/2021 tarih ve E:2021/327, K:2021/670 sayılı dosya ile açılan dava red edilmişti.
Danıştay 6. Daire2021/8402 E. 2021/12778 K. sayılı karar ile de red kararını bozuldu..

Bu post EYBEK DAVASI AVUKATLARINDAN FİLİZ SONSUZ: ‘’DANIŞTAY’IN KARARI ÇOK DOĞRU BİR KARARDI..’’ Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bunun yanı sıra kaz figürü, Anadolu’da ve adını verdiği Kazdağları’nda oldukça önemli ve değerlidir. Kaz figürü, altı bin fit yüksekten uçarak gücü, kuzeyden güneye göç ederken birikimleriyle bilgeliği sembolize eder. Ayakları üç parmaklıdır ve Hacı Bektaş-ı Veli’nin “Eline, beline, diline sahip olma” felsefesini anlatır.

Bütün bu efsaneler; bir batıl hikâye değil, masal ise hiç değil. Kazdağları’nda yüzyıllardır, birlik beraberlik içinde yaşamamızı sağlayan kültürümüzdür, inançsal ritüellerimizdir. Bize bu zenginliği yaşatan bin pınarlı Kazdağları’nın her köşesi ayrı bir gizem ayrı bir anlam içermektedir.

Bunlardan bir tanesi Kazdağları’nın doğu zirvesindeki Eybek Dağı’nda bulunan Eybek Baba Türbesi’dir. Eybek Baba’yı anlatan efsanelere geçmeden önce, Eybek Dağı ve çevresine ait genel bazı bilgilere kısaca değinmek istiyorum.

Bölgede yaşayan Tahtacı Türkmenleri’nin Sarıkız’dan sonra kutsal saydığı Eybek Baba Türbesi, türbede bulunan uğur böcekleri ve Edremit Körfezi manzarası türbeye gelen ziyaretçilere görsel yönden bir şölen sunar. Eybek Türbesi’ne ulaşmak için birden fazla alternatif mevcuttur.

Çanakkale’nin Yenice İlçesi ile Balıkesir’in Edremit İlçesi arasında bulunan bölgede kalan Eybek Dağı’na ulaşmanın en kolay yolu Eybek Yangın Kulesi’nin olduğu alana araç ile çıktıktan sonra kısa bir yürüyüş gerçekleştirmektir.

Dünyada sadece Kazdağları’na özel Kazdağı Köknarları’nın yemyeşil bitki örtüsüne sahip olduğu oksijeni bol ortamda yürüyüş yaparak Eybek Dağı’na ulaşabilirsiniz. Bunun için Hanlar Mevkii’nde bulunan Çınarlı Han mesire yerinden başlamak üzere gerçekleştireceğiniz yürüyüşte kendinizi doğanın mükemmelliği karşısında büyülenmiş olarak görebilirsiniz.

Mevsim koşullarına göre kardelenler, her renkten çiçeklerin size yol boyunca eşlik ettiği bu keyifli yürüyüşte Ayı Gediği, Tuzlu Gedik gibi bölgenin önemli noktalarını geçtikten sonra Eybek Dağı’na ulaşabilirsiniz.

Sevgili okurlarım, gelin şimdi hep birlikte Sarıkız’ın hikâyesine benzer bir durumu çağrıştıran, haksızlığa uğrayan Eybek Dede’nin efsanevi hikâyesine konuk olalım. Her iki farklı anlatım, Eybek Dede’nin maruz kaldığı haksızlığı gözler önüne sererken, bugün Eybek Dede’nin türbesinin bulunduğu Eybek Dağı’nda Polat Enerji ve yabancı ortakları tarafından hayata geçirilmek istenen Duygu Res Porjesi ile bölgemizin hiç ama hiç de hak etmediği büyük bir haksızlığa uğrayacağını da haykırıyor sanki.

Ne yazık ki; söz konusu proje, efsaneye konu olmuş koyunlar gibi diğer bütün canılar ve bölge insanlarının geleceği için büyük bir tehlike arz etmektedir. İşte güvenin, hakkaniyetin, doğruluğun önemini anlatan Eybek Dede efsanesi…

Gönlünü, ömrünü Kazdağı’na vermiş, Eybek Dağı sakinlerinden biri şöyle anlatır: “Hacı Bektaş Şenlikleri, Kapanca Dede’de konaklarız biz. Ordan Eybek Dede’ye çıkılır. Ona herkes çıkamaz, gençler çıkar. Eybek Dede’nin hikayesi şu: Aybek aslında bu. Eybek bir ağanın yanında çobanmış. Çobanlar sıcak kızdı mı, sıcak çok oldu mu koyunu gölgeye çeker ama Eybek‟in koyunları hep yayılırmış.

Diğer çobanlar bunu çekemezmiş. Onunkiler yayılıyor, kendininkiler sıcakta yandığı için gölgeye çekiliyor. Ağaya şikâyet ederler Eybek‟i, “Senin çoban güneşin alnında hayvanları yakıyor”. Oysa Eybe’in koyunlarının üzerinde bir bulut dolaşır yağmur yağarmış. Bunu kontrole gelen ağaya, Eybek “Ağam yanlış yaptın, beni kontrole gelmeyecektin, bana itimat etmedin” demiş.

Ağa özür dilemiş, pişman olmuş, “Nasıl biliyorsan öyle yap” demiş ama Eybek kabul etmemiş, “Benim kepeneğimin olduğu yer kışlığım olsun, asamın bulunduğu yer yazlığım olsun” der asayı atıyor, orası türbesi oluyor. Bu yatırlardaki dedeler birbirlerini ziyarete gidermiş. Bazı köylüler görmüş bir ışık gibi görünüyor bu ruhlar.  Görmüş havayi fişek gibi bir ışık patlamış sonra üçe bölünmüş o ışık.”  (Kaynak: Edremit Hacıaslanlar Köyü Monografisi Günnur Yücekal Arpacı)

Eybek Dede’nin hikâyesi şu şekilde anlatılıyor: Eski zamanlarda Havran ilçesinin Çamdibi (Şekveren) Köyü’nde Müridoğlu Mehmet isimli biri yaşarmış. Bu adam çok zenginmiş. Altınova’dan Nusratlı’ya kadar olan tüm topraklar bu adama aitmiş. Bu kadar zengin olmasının yanında çok zalim biriymiş. Herkes ondan korkar, zalimliğinden çekinirmiş.

Bu adamın Eybek adında bir çobanı varmış. Çoban çok dürüst bir kişiliğe sahipmiş. Dürüstlüğü ve çalışkanlığı nedeniyle bu ağanın yanında çalışanlar bu çobanı çekememeye başlamış. Körfez bölgesinde koyunlar hava serinleyince ya da geceleri otlatılmaya çıkartılırmış. Eybek ise bunun tam tersi bir şekilde koyunları gündüz sıcağında otlatmaya çıkartırmış. Onu çekemeyenler bu durumu fark edip hemen ağaya şikâyet etmeye gitmişler.

Ağanın karşısına çıkıp “Eybek senin koyunlarını gündüzün sıcağında otlatıyor” diye şikâyet etmişler. Ağa bu duruma çok sinirlenmiş ve adamlarını çağırarak hemen çobanın yanına, Kızıklı Ovası’na gitmiş. O sırada Eybek, Çoban kavalı elinde sevdiğine hüzün dolu türküler çalmaktaymış. Ağa, kaval çalan çobanı yanına çağırmış: “Senin yaptığın bu iş nedir, benim mallarıma kastın mı var? Neden koyunlarımı güneşin altında otlatırsın?” diye sormuş.

Eybek cevap veremeden ağa Eybek’i öldürtmüş. Kellesini almış ve sürünün içine doğru atını sürmüş. Sürünün içine çobanın kellesiyle girince üzerlerine bir bulut çökmüş. Bulutla birlikte Kızıklı Ovası’ndaki sürünün üstüne yağmur yağmaya başlamış. Ağa durumu görünce yaptığı işten çok pişman olmuş ve “eyvah ben çobanın kellesini nasıl vurdurdum!” demiş. Pişman olan ağa havaya doğru bakmış. Gökyüzünde Eybek’i görmüş. Çoban Eybek kellesi bir koltuğunda, sopası diğer koltuğunda uçmaktaymış.

Eybek, Kaz Dağları’na doğru uçmuş. Ağa adamlarına onu takip etmeleri emrini vermiş. Adamları uçan Eybek’i takip etmeye başlamışlar. Eybek Kaz dağlarına doğru uçarken bugün Eybek zirvesi olarak adlandırılan yere asası düşmüş. Oraya Eybek’in mezarı yapılmış. O gün bugündür Eybek Dede ziyaret edilirmiş. (Kaynak: Geçmişten Geleceğe Avrasya Kitabı, Doç. Dr. Mustafa Aça, Mehmet Ali Yolcu)

Not: Eybek Dağı ve Eybek Baba Türbesi’nin önemini ve değerini başarılı fotoğrafları ile anlatan saygıdeğer Fehmi Şenyiğit’e çok teşekkür ediyorum. Sağ olsun, var olsun kendisi izin verdi. Böylelikle görmekte olduğunuz fotoğrafları ile siz sevgili okurlarımı buluşturabildim..

Bu post Çiğdem Çimen-EYBEK DEDE EFSANESİ… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Köy, ilk adını bu dereden almıştır. 1916 yılında köyün adı, bulunduğu alan sulak olduğu için Yaşyer olarak değiştirilmiştir.

Yaşyer Köyü’nün üstünde heybetli bir görünüme sahip bir kaya bulunmaktadır. Bu kayaya, yöre halkı At Kayası demektedir. Rivayete göre, Hacı Bektaş Veli Anadolu’ya gelirken bu kayaya binmiştir. Bundan dolayı At Kayası Bektaşilikte önemlidir. Bu kayanın doğusunda Kıryayla (Soğukalan) denilen bir tepe vardır. Burada hiç ağaç bitmediği için bu ad verilmiştir.

Kıryayla’da bir yatır bulunmaktadır. Geçmiş yıllarda Yaşyer halkı, Kıryayla Dedesi ’ne çıkıp kurban kesmekteydi. Zamanla bu gelenek unutulmuştur. Salgından önce de köy hayrı Kıryayla Tepesi’nde yapılmaktaydı. Köy de, İncirli, Aşpişiren (Ütüklü) ve Kobak Dede (köy mezarlığında) yatırları da bulunmaktadır.

Kıryayla gibi köy de Doğançukur, Yemişen, Karaçukur, Oacaksuyu, Efekli ve Kertil gibi mevkiiler de bulunmaktadır. Dağ yaşamının bütün zorluklarına göğüs geren köy halkı, buralara kendi olanakları ile çeşmeler yapmıştır. Yaşyer’de yaşayan herkes, hangi çeşmenin kime ait olduğunu bilir.

Köy halkı, bugün kullandıkları suyu imece usulü çalışarak evlerine ve köy çeşmelerine getirmiştir. Balıkesir’in 2014 yılından itibaren büyükşehir oluşundan dolayı diğer kırsal yerleşim alanlarında tanık olunan bazı su sorunları, bu köyümüzde de yaşanmaktadır.

Kazdağları’nın en önemli dağ silsilesinden biri olan Eybek Dağı eteğine kurulu olan Hacıarslanlar Köyü gibi Yaşyer’e de, Polat Enerji ve yabancı ortaklarının hayata geçirmek istediği Duygu Rüzgâr Enerjisi Santrali ile rüzgâr türbinleri yerleştirilmek isteniyor. Hem de Yaşyer Köyü’ne sadece 3000 metre gibi oldukça yakın bir mesafeye.

Söz konusu projeye karşı, doğa ve çevre dernekleri itiraz davası açtı. İnşaat aşamasında türbin ayaklarının oturtulması için kazı faaliyetleri ve türbin temelinin oturacağı alanda da nasel, kule ve kanat montajı yapılacaktır.

Bütün bu işlemler, geçimini tarım ve hayvancılıktan sağlayan köylerimizi olumsuz yönde etkileyecektir. Bundan dolayı, davanın köylerimiz ve doğa lehine sonuçlanmasının bir zorunluluk olduğunu belirtmek istiyorum.

Yaşyer’in bir diğer önemli özelliği de Edremit’in köyleri arasında çilekçilik yapılan tek köyü olmasıdır. 2008 yılına kadar köyde çilek festivali düzenlenmekteydi. Ne yazık ki, günümüzde köyde çilekçilik eskisi gibi önemli bir yere sahip değil. Yaşyer Köyü yerine Çanakkale’nin Yenice ilçesine bağlı Kalkım Beldesi çilek ile anılmaktadır.

Oysaki çilek, Yaşyer ’in bereketli topraklarından Kalkım’a ulaşmıştır. Umarım, Yaşyer halkının kendi tarlalarında üretmeye devam ettiği çilek yeniden hak ettiği değeri görür. Sevgili okurlarım, bu köyümüze başta çilek ve ürünleri olmak üzere diğer yöresel ürünlerin tüketicinin beğenisine sunulduğu bir kooperatif kurulsa, ne güzel olur değil mi?

Gözünü açtığı gibi dağda yaşamayı öğrenen Yaşyer’in emektar, çalışkan ve güçlü kadınlarının başaramayacağı hiçbir iş yok. Kooperatifi de başarıyla çalıştırıp kendi kazançlarını elde edeceklerine canı gönülden inanıyorum. Yeter ki böyle bir iş için ilk adım atılsın.

Sevgili okurlarım, böyle düşünmemi sağlayan en önemli neden, Yaşyer’in üretken kadınlarıdır. Geçtiğimiz günlerde, sepetlerini topladığı kuşburnu ve böğürtlen ile doldurmaya çalışan sevgili Sabriye ile tanıştık. Sabriye’ye kolay gelsin dedikten sonra başlayan ve giderek koyulaşan sohbetimiz, bana Yaşyerli bir kadının zorlu dağ yaşantısını tanıttı.

Bütün köy kadınlarının, çocuklarına güzel bir gelecek bırakmak istediklerini anlattı. Sabriye’nin, birbirinden güzel iki kızı var. Kendisi onları çok daha iyi koşullarda büyütüp okutmak ve ev ekonomilerine destek olmak için,  her cuma günü Akçay pazarına çıkıyor.

Kendi yetiştirdiği meyve ve sebzeler, yapmış olduğu salçalar, koyun peyniri, incir pekmezi, zeytin ve zeytinyağı sizleri bekliyor. Tadına bakma şansı bulduğum salçayı, peyniri, incir pekmezini ve siyah zeytini şiddetle tavsiye ediyorum.
,
Sabriye, eskiden köy erkelerine evlenirken sadece bir nacak, bir tüfek ve bir eşek verildiğini söyledi. Dağ yaşamının zorluklarını aşan, kimseye muhtaç olmadan ailesine bakan Yaşyerli erkekler ekmeğini tam anlamıyla taştan, dağdan, ormandan çıkartmış. Yerleşik hayata geçilmesiyle dağdaki eski yaşamlarını her ne kadar geride bıraksalar da köy halkı, dağdan tamamen kopmamıştır.

Sabriye, genç kızlığında ailesiyle birlikte aylarca dağda kaldıkları günleri, o günkü heyecanı ve coşkusuyla anlattı. Bugün de eşi ve kızları ile fırsat buldukça dağa çıkarak, Kazdağları’nın bu cennet köşesindeki yaşamlarını daha da zenginleştirmektedirler.

Sevgili okurlarım, Sabriye’nin hayran olduğum aklına, zekâsına, Kazdağları’nın değerlerine ve efsanelerine sahip çıkan o güzel yüreğini ise ayrıca anlatmak istiyorum. Size bahsettiğim üzere Sabriye her cuma günü Akçay pazarına geliyor. Birbirinden lezzetli ürünlerinin yer aldığı sergisini açıyor.

Ürünlerini dört gözle bekleyen müşterileri ile bir araya geliyor. Gün sonunda sergisini toplayıp köyüne geri dönüyor. Bugüne kadar ne Akçay’da denize girmiş ne de yolun karşı tarafındaki Kızılkeçili, Zeytinli ve Mehmetalan köylerini görmüş. Yüreğindeki Kazdağı sevdası, kendisinin dağdaki yaşamının buralardaki yaşantı ile birebir aynı olduğunu hissettirmiş. Edebiyatımızın usta ismi Sabahattin Ali’nin, bölgemizin değerlerini, geçmişini bizlere ulaştırdığını çok küçük yaşlarda öğrenmiş.

Sabriye dağdaki yaşantılarını anlatırken, bir an aklıma Kazdağı tutkunu olan Sabahattin Ali ile özdeşen Hasanboğuldu efsanesi aklıma geldi. Sizlerin de bildiği gibi, dağlı Emine ve ovalı Hasan’ın sonu hüzünle biten bir aşk hikâyesi var. Dağın zorlu yaşamına, sevdiği kadın uğruna dâhil olmak isteyen Hasan da keşke elindeki bir nacağı, bir tüfeği ve bir eşeği ile yuvasını kuran diğer erkekler gibi Emine ile mutlu mesut yaşasaydı diye düşündüm.

Tam da o an Sabriye, hepimizin yüreğinde derin izler bırakan bu sevdalıları anlatmaya başladı. Bugünün koşulları ile dağ köylerinden pazara gelen kadınların, obasının geleneklerine sadık kalan Emine olduğunu belirtti. Kendisinin, Edremit Körfezi’nin bütün güzelliklerini yaşamayı çoktan hak ettiğini düşündürdü. Umarım bu düşüncem bir gün gerçekleşir. Ve Sabriye Akçay’a sadece pazar için gelmez. Burada keyifli bir gün geçirir.

Yazımı sonlandırırken bütün Yaşyer halkına köylerinde sağlıklı, huzurlu ve mutlu bir yaşam diliyorum. Evinin kapısını bana açan, bulunduğum süre içerisinde kendi evimdeymiş gibi hissetmemi sağlayan sevgili Sabriye’ye sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.

Onun önünde saygı ile eğildiğim azmi ve çalışkanlığı, köyüne ve ailesine olan sevgisi, ülkemizin kurucusu ulu önderimiz Mustafa Kemal Atatürk’e olan bağlılığı, kimseye muhtaç olmadan yaşamayı bir erdem olarak gören bilge kişiliği geleceğe dair olan umutlarımı yeşertti. Kendisini tanımaktan gurur duydum. Bir o kadar da mutlu oldum. Sağ olsun, var olsun. Bin selam olsun bu güzel insanların memleketi Kazdağları’na…

Bu post Çiğdem Çimen-KAZDAĞLARI’NDA CENNET’TEN BİR KÖŞE, YAŞYER KÖYÜ… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

TÜİK Merkezi Dağıtım Sistemi Nüfus Verileri’nden elde edilen bilgiye göre, 2019 yılına ait nüfus verisi 858’dir. Geçim kaynağı tarım ve hayvancılık olan köyümüz, Havran ilçe merkezine sadece 10 km. uzaklıktadır. Fazlıca’ya, ölümsüz zeytin ağaçlarının taçlandırığı bir doğa yürüyüşünün ardından ulaşmak mümkün.

Doğa ile baş başa kalınan bu yolculukta, Kazdağları’nın en önemli dağ silsilesinden biri olan Eybek Dağı bütün görkemiyle sizi başka bir dünyaya alıp götürür. Ciğerlerin bayram ettiği tertemiz havada yürüyünce insan kendini yeniden doğmuş gibi hisseder.

Atılan her adımın keyfi sürülürken birden göğü kara bulutlar kaplayıverir. Köy yolunun muhteşem atmosferinden sarhoş olan insan, içtiği oksijen şerbetinin tesirinin kaybolduğunu anlar. Eybek Dağı’nı baştanbaşa yeşile bürüyen nice ağacın arasına hiç ama hiç yakışmayan taş ocaklarının eseri olan manzara ile karşılaşmanın üzüntüsü derinden yaşanır.

Ne yazık ki, Çanakkale kahramanımız Seyit Onbaşı’nın köyünde on yılı aşkın süredir taş ocağı faaliyetleri devam etmektedir. Fazlıca ile aynı yol güzergâhında yer alan Tarlabaşı ve Ortaca köyleri bu durumdan olumsuz yönde etkilenmektedir.

Havran’ın Halılar, Sarnıç, Dereören, Büyükşapçı, Küçükşapçı ve Eğmir köyleri de Tepeoba Madeni yüzünden istenmeyen sonuçlar ile karşı karşıya kalmıştır. Böylesine doğal zenginliğe ve kültürel birikme sahip Havran ve köylerinin üzeri, altından daha değerlidir. Bu gerçek nasıl olur da unutulabilir?  

Fazlıca ve Tarlabaşı, Polat Enerji ve yabancı ortakları tarafından gerçekleştirilmek istenen Duygu Res Projesi ile tehlikeli bir sürece sürüklenmek isteniyor. Köylerimizin tarımına, hayvancılığına, suyu kaynaklarına, doğal bitki örtüsüne kısacası köyün bütün yaşamına hiçbir olumlu bir katkısı olmayan bu projeden başka türlü bahsetmek mümkün değil.

Herkesten önce var olan o ulu ağaçların süslediği, bulutların görsel bir şölen yaşattığı, inadı ile meşhur o Eybek keçilerinin memleketi Fazlıca’ya 3.700 m. gibi çok ama çok yakın bir mesafeye rüzgâr tribünleri yerleştirilmek isteniyor.  Yenilebilir bir enerji türü olan rüzgâr enerjisi için, Eybek Dağı yöresi neden seçilir hiç anlamış değilim.

Yasal sürecin devam ettiği bu projenin, Fazlıca ve diğer Eybek Dağı köylerinin geleceğini güvence altına alan bir karar ile sonuçlanmasını diliyorum. Doğayı koruyan bir sonuç, en çok da Eybek çocukları için bir zorunluluktur.

Fazlıca halkının misafirini kendi evinde gibi hissettiren ev sahipliği, doğa ananın sunduğu cömertlik ile eş değerdir. Hoş geldin beş gittin derken birden sohbet koyulaşıverir. Yaşlı bir amca, sizinle daha yeni topladığı incirleri paylaşır. Yıllar önce Edremit Körfezi’nin tatil beldelerinde inşaatlarda çalışan ustaların hikâyelerini dinlersiniz.

Günümüzde birçok işletme, su istediğiniz zaman size hazır su getirirken Fazlıca kahvesinde Hanlar’dan gelen Eybek suyunu kana kana içersiniz. Eğer şişeniz varsa kahve sahibi, dönüş yolu için suyunuzu tamamlar. Zaten bir Eybek çeşmesi karşınızdadır. Köyde dolaşırken, doğal yaşamın en güzel örneklerini görürsünüz.

Kendi yetiştirdiği üzümünü toplayan köylü pekmez yapar. Bahçesinde oturan Fazlıcalılar, sizi evlerine davet eder. Yoldan geldiğinizi öğrenince aç olup olmadığınızı sorar. Size ikramda bulunmak için çırpınıp dururlar. Samimi bir sohbet eşliğinde içilen çaylar, sizi yaz güneşi gibi ısıtıverir.

Geçmiş yıllarda köy halkının Eybek suyunu ortaklaşa olarak kullanmasını sağlayan kazanlar bugün kullanılmıyor. Köyün üst tarafındaki Ortaoba Mahallesi’ne giderken görülen bazı çeşmeler de işlevini yitirmiş. Gereken çalışmalar yapılırsa belki eskisi gibi Eybek suyu buralardan yine akmaya devam eder.

Hazır su içilmiyor diye sevinirken bunlar gibi birkaç olumsuzluk köyde yok değil. Sevgili okurlarım, Fazlıca’nın deresi de, bu derede yaşayan balıklar da Res projesine direniyor. Köyün tepelerine çıkıldıkça sizi büyülen manzarayı oluşturan bütün ekosistem de aynı direnmeye devam ediyor.

Anadolu insanın misafirliğini gözler önüne seren halkımızın da köylerinde sağlıklarını ve huzurlarını bozacak hiçbir faaliyete izin vermeyeceklerine inanıyorum. Kendilerine maden ocaklarını ve res projesini bir iş sahası olarak görmez, çocuklarına güzel bir gelecek bırakmanın derdine düşer diye düşünmek istiyorum.

Onların bu mutlu yaşamlarına Eybek çeşmeleri de tanıklık etmeye devam eder. Yazımı sonlandırmadan önce, Fazlıca halkına sevgilerimi ve saygılarımı sunuyorum.

Gösterdikleri yakın ilgi için her birine ayrı ayrı teşekkür ediyorum. Bu güzel varlıkları güzel günler görsün. Ve diyorum ki; siz çok yaşayın özgürce koşan Eybek keçileri…

Bu post Çiğdem Çimen-FAZLICA’DA HAYAT BİR BAŞKA GÜZELDİR… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Edremit’ten Yenice Birlik otobüsleri ile Kalkım’a giderken sırasıyla Çamcı ve Hacıarslanlar köylerinden geçersiniz. Ellerine Türkmen motifleriyle işlenmiş çantalarını alan köylü kadınlar, yolculuğunuza eşlik etmek için çoktan bekliyordur.

Onları da aldıktan sonra yoluna devam eden araç, Edremit Körfezi’nden Agonya Ovası’na uzanan yolculuğa yıllardır tanık eden o ulu ağaçlar arasından Kalkım’a ulaşır. Kaaraaydın Köyü, Kalkım’a en yakın köy olma özelliği ile hemen kendisini gösteriverir.

Karaaydın’da gördüğünüz her yerin yemyeşil oluşu sizi çok ama çok mutlu eder. Köy kahvesinde içtiğiniz çayın lezzetli tadı, bu mutluluğun yansımasıdır. Misafirperver insanlarıyla, çocukların sımsıcak gülümsemesiyle, doğal yaşamın en güzel örnekleri olan evleri ve yürüyüş rotaları ile Karaaydın mutlaka görülmelidir.

Meşhur Kalkım çileğinin yetiştirildiği tarlalarda dolaşmak, mevsiminde olan çileği kendi elinizle toplamanız ve enfes kokulu çileklerin tadına bakmanız bu ziyaretinizi unutulmaz kılacaktır. Doğa ile baş başa geçirdiğiniz günün ardından, Kazdağları’nda çilek gibi bölgeye özgü diğer bütün bitki ve sebzelerin, her zaman aynı doğal ortamlarında yetişmesini isteyeceksiniz. Verimli Karaaydın topraklarında gerçek altının Kazdağ Çileği olduğunu bileceksiniz. Bizlere sunulan bu armağanı dünyalara değişmem diyeceksiniz.

Köy muhtarlığı tarafından asılan levhada köyün tarihi şöyle anlatılır: bir rivayete göre köyde yaşayan Yörük halk Aydın’dan göç etmiştir. Köyde yaşayan halkın bir bölümü ise Gümüşhane’den gelmiştir. İlk Yörükler köye gelip yerleşmişlerdir. Yerleşme sebepleri Ege baharının çabuk geçmesi hayvancılıkla uğraşan halk, baharı uzun süren yer aramakta ve bir bölümü Kazdağı’na bir bölümü Hasan Dağı’na sınır olan bu bölgede yaşama kararı almalarıdır.

Bölgenin adı ilk Karadağ olarak anılmaktadır. Fakat Aydın’dan gelen 4 kişi diye bilinen kimseler esmer oldukları için buraya Karaaydın adı verilir. 1845 tarihinde Çerkezler Kafkaslardaki zulümden kaçarak Balya’ya geliyorlar. Daha sonra maden işi yapmaya çalışıyorlar. Maden kapanınca Karaaydın Köyü’ne hayvancılık için geliyorlar. Kafkaslardan gelen halk da daha sonra köyde yerleşik olarak kalıyorlar.

Madenler denilen mevkide Yunanlılar maden işletirlermiş Türkler de madende çalışırmış. Çanakkale Savaşı döneminde köyde tamamen Türkler kalmış. Madenler diye anılan mevki şu anda tarla olarak kullanılmaktadır. Ve tarlalar sürüldüğünde Yunanlılara ait tabak kırıkları çıkmaktadır.

Sevgili okurlarım, sanki anlatılan bu tarih Karaaydın’da tamamen maden faaliyetleri sonlanmış gibi bir algı yaratıyor. Keşke gerçekten öyle olsaydı. Sadece toprak altından çıkıp gün ışığı ile buluşan eserler, Karaaydın’daki bir müzede sergilense. Kazdağ çileğini ve Kalkım’ın bir diğer sembolü olan kapya biberini, halkın geçim kaynağı olan hayvancılığı ve en önemlisi de onların sağlığını tehdit eden maden ocakları hiç olmasa.

Maden şirketlerinin yıllardır köye ve bütün Kalkım bölgesine verdiği zararlardan hiç haberdar olmasak. Bu yetmiyormuş gibi Polat Enerji ve yabancı ortakları Karaaydın Köyü’nü de kapsayan Duygu Rüzgâr Enerjisi Projesi’ni hiç planlanmamış olsa. Bu proje,  Eybek’te bir cinayetin işleneceğinin açıkça ilanıdır.

Res projesi hakkında verilen ÇED olumlu kararının iptali için dava açıldı.  Geçtiğimiz 12 Temmuz günü, Balıkesir İdare Mahkemesi’nde açılan dava henüz sonuçlanmadı. Daha sonraki yazılarımda sizlere dava sürecini, Karaaydın’ın maden geçmişini, Kazdağ çileğinin ve Kalkım kapya biberinin nasıl zehirlendiğini anlatacağım. Sizlere, bu yazımı sonlandırmadan önce, Eybek eteklerinde kurulmuş olan Kaaraydın hakkında şunları da iletmek istiyorum.

Karaaydın’da gezerken gözüme eski köy çeşmeleri ilişti. Bazı çeşmeler kurumuş, bazısının musluğu kırılmış, bazısı da yıkık dökük halde kaderine terk edilmiş. Evlerin bahçesindeki meyve ağaçları artık geçtiğimiz yıllardaki gibi sağlıklı ürünler vermiyor. Çoğu meyve ziyan olmasın diye hayvanlara yem olarak veriliyor.

Hanların hiç tükenmeyecekmiş gibi çağlayan su kaynaklarının ulaştığı köyümüzde belki gelecekte su sıkıntısı yüzünü daha çok gösterecek. Eğer Duygu Res Projesi iptal edilmezse, Karaaydın’a 8250 metre gibi çok yakın bir alana rüzgâr türbinleri yerleştirilecek.

Türbinlerin, kurulduğu bölgede uzun vadede iklimi değiştirme, havayı yükseğe taşıma, bulut oluşumunu ve rüzgâr hızını etkileme gibi pek çok olumsuzluğa neden olacağını bilim insanlarının açıklamalarından biliyoruz. Bir yandan maden faaliyetleri devam eden Karaaydın’da, rüzgâr türbinleri çalışmaya başlarsa Kazdağ Çileği eskisi gibi yetişir mi?

Ülkemizdeki çok köyde olduğu gibi Karaaydın’daki okul binası da artık kullanılmıyor. Köy çocukları, mecburen Kalkım’daki okullara gitmek zorunda. Eğitim sistemindeki sorunlar artarak devam ederken, bunlara hiçbir çözüm getirilmiyorken maden şirketlerinin faaliyetlerinin ve yanlış yerde planlanan Res projelerinin yaşam alanlarımızı olumsuz yönde etkilemesi ne büyük bir çelişkidir. Şirketlerin cebi dolarken çocuklarımıza, kadınlarımıza, bizim insanlarımıza reva görülen bu mudur?

On Sekiz Mart Çanakkale Üniversitesi’ne bağlı Yenice Meslek Yüksek Okulu’nun bölümlerinde birisi Ormancılık. Tam da bölgeye uygun. Bu bölüm gibi Yenice ve Kalkım köylerinin kalkınması için, Kalkım’a Çilek Yetiştiriciliği ve Değerlendirilmesi Bölümü neden açılmıyor? Bunca zamandır kim neyi bekliyor?

Kapya biberi de bir bölüm açılacak kadar önemli bir ürün değil midir? Bölgeye yatırım yapmak istiyorsak neden doğaya karşı olmak için uğraşıyoruz. Kazdağları, Eybek Dağı ve Agonya Ovası hepimizin değil mi?

Karaaydın’a geldiğim zaman; eski okul binasından çocuk seslerini duysam, açılmasını dilediğim bölümlerden Karaaydınlı, Kalkımlı ve Yeniceli gençlerimiz mezun olsa, Kazdağı çileğinin artık bilimsel yöntemlerle yetiştirilip değerlendirildiğini görsem, Karaaydınlı kadınlarımızın bir kooperatif kurduğunu çocuklarının eğitimini kendi emekleriyle birleştirdikleri ürünleri örneğin Kazdağ Çileği reçeli, mermalatı, kurutulmuş ve donmuş çilekler, çilekli tatlılar, şerbetler gibi nice ürünleri sattıklarını ve kendi kazançlarını elde ettiklerini görsem, eski çeşmelerden yeniden bin pınarlı İda’nın, Eybek Dağı’nın, Hanların bir dostu olarak yeniden akmaya başladığına tanık olsam, madenler yöresinde gerçekten sadece tarım ve hayvancılığın yapıldığını bilsem inanın kıyamet kopmaz.

Kazanan sadece ve sadece Kazdağları, Eybek Dağı, Karaaydın ve halkı olur…

Bu post Çiğdem Çimen-KALKIM ÇİLEĞİNİ HİÇ BİR ŞEYE DEĞİŞMEYİZ, ÇÜNKÜ BİZ KAZDAĞLIYIZ..” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Ağada gözde çobanı Eybek’i vurmuş. Eybek çoban ölmüş. Ağa Eybek’in haklı olduğunu anlamış sonra ama iş işten geçmiş. Derler ki Eybek’in asası Kazdağları’nın tepesine yükselmiş. Bugünkü Eybek Dağı’na. İşte tam o asanın olduğu yerden bu su çıkıyormuş. Ve yine rivayete göre Eybek suyundan içenler sadakat ve doğruluktan ayrılmazlarmış.

Havran halkının dört gözle beklediği Eybek Suyu’nun ihalesi 2018 yılında gerçekleşti. Havran Belediyesi’nin açmış olduğu ihaleyi alan firmanın çalışmalarını tamamlamasının ardından, Kazdağları’nın eteklerinden evlere Eybek Suyu akmaya başladı. Böylece Havranlılar, Edremit Körfezi’nin en kaliteli ve sağlıklı içme suyu olan Eybek ile buluşmanın sevincini yaşamış oldu. 

Yine aynı yıl, ilçe merkezinde bulunan Eybek Suyu çeşmelerinin bakım ve onarımı belediye ve hayırseverler tarafından yapıldı. Eybek Suyu çeşmeleri, sadece Havranlıların değil farklı şehirlerden gelen vatandaşlarımızın da su ihtiyacını karşılamaktadır.

Eybek Suyu’nun, Havran ve bölge için önemini anlatan devasa büyüklükteki Eybek Suyu çeşmesinin temsili geçtiğimiz yıllarda ilçe merkezi girişine yapıldı. Eski Havran Belediyesi’nin tarihi binası önünde bulunan, 1949 yılından günümüze ulaşmayı başaran çeşme gibi Havran’ın hemen hemen her mahallesinde bir Eybek Suyu çeşmesi bulunur. 

Az öncede belirttiğim üzere bu çeşmelerin birçoğunun bakımı ve onarımı belediye tarafından yapıldı. Ama ne yazık ki, bugün bazı çeşmeler ise halen ilgi bekliyor. Bu çeşmelerin bazıları kurumuş. Bazılarının mermeri kırılmış. Bazılarının içinde çöpler birikmiş.  Pek çok çeşmenin üzerindeki Eybek Suyu ve yapılış tarihi yazılarının yeniden boyanması gerekiyor.

 Bakım ve onarımı yapılması gereken çeşmelere örnek vermem gerekirse; Mescit Mahallesi’ndeki Taklanba Camii önündeki, sarraflar çarşında hizmet veren Havran Kent Müzesi’nin karşısındaki ve yine Koca Camii’den Havran Çayı’na doğru çıkan yol üzerinde bulunan çeşme.

Belirtmiş olduğum bu çeşmelerin önünden geçen gün üzülerek geçtim. Tarihi Eybek Suyu’nun, Havran’da bütün ihtişamı ve görkemiyle yaşatılması gerekir diye düşündüm. Önceki yıllarda bu özeni gösteren Havran Belediyesi’nin, bakım ve onarım çalışmalarına bugün de aynı duyarlılık ile devam etmesini diledim.

 Bu çeşmelerin her biri, tarihi Havran sokaklarında bulunuyor. Çevresinde ilçenin tarihini simgeleyen önemli eserler var. Eybek Suyu çeşmelerinin izini sürünce insan Havran’ın geçmişini öğreniyor. 1940’lı yıllardan günümüze kadar birçok Eybek Suyu çeşmesinin Havran’a kazandırılmış olduğuna tanık olmak insanı mutlu ediyor. Sonra yine üzülüyorum. Çünkü bu mutluluğa gölge düşürecek, hatta tamamen ortadan kaldırabilecek koskocaman bir RES gerçeği var.

Havran gibi Balıkesir’in Edremit ve Çanakkale’nin Yenice ilçesinin de içme suyunu karşılayan Eybek Suyu’nun kaynağı olan Eybek Dağı eteklerine kurulmuş olan yedi köye, Polat Enerji ve yabancı ortakları tarafından rüzgâr türbinleri konmak isteniyor. Bu yedi köyden ikisi,  Havran’ın Eybek’e ve Hanlar mevkiine uzanan Tarlabaşı ve Fazlıca köyleridir.  

Res çalışmaları gerçekleştiği takdirde kazı faaliyetleri, kule ve nasel montajı gibi benzer doğada kalıcı tahribat bırakacak işlemlerin yapılacağını Duygu Res Projesi’nin tanıtım dosyasında görmüştük. Ağaç kesimleri de cabası…

Eğer biz bu projeye başta Havranlılar olmak üzere, bütün kurum ve kuruluşlar ile bir olup dur demezsek, geriye ne Eybek Suyu kalacak ne de Eybek Dağı’nın tarihi. Havran Belediyesi’nin bugüne kadar tarihi Eybek Suyu çeşmelerini ayakta tutmak ve Havranlıların evlerinde bu suyu kullanabilmeleri için verdiği bütün emekler heba olacaktır. 

O nedenle gelin biz hep birlikte, Eybek efsanesinde olduğu gibi Eybek Dağı’na, bütün doğal ve kültürel varlıklarına, Eybek Suyu’na, yaşadığımız cennet gibi topraklara sadakatimizi gösterelim. Kendi emeğimize haksızlık etmeyelim. Eybek Suyu’na sahip çıkmak, sadece çeşmelerin bakım ve onarımdan ibaret değildir. 

Bunu bilerek sadece on beş dakika gibi çok kısa bir sürede güzel havasına ve eşsiz manzarasına ulaşabildiğimiz Eybek Dağı’na Res yaptırmayalım. Ülkemizin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk’ün, doğaya ve çevreye sahip çıkmak adına bizlere miras bıraktığı doğru yoldan vaz geçmeyelim. Eybek Dağı’da suyu da bizden çok şey istemiyor. Sadece: sadakat ve doğruluk…

İlgilenenler için Duygu Rüzgâr Enerji Santrali projesinin başvuru dosyası: http://eced.csb.gov.tr/ced/jsp/ek1/23693#

Bu post Çiğdem Çimen-EYBEK SUYU VE RES GERÇEĞİ… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Polat Enerji ve yabancı ortaklarının imzasını taşıyan Duygu Res Projesi’nde, Tarlabaşı ve Fazlıca köyleri rüzgâr türbinlerinin yerleştirilmek istenen alanlar olarak yer alıyor. Tıpkı Balıkesir’in bir diğer ilçesi olan Edremit’e bağlı Yaşyer, Hacıarslanlar ve Çanakkale’nin Yenice ilçesine bağlı Karaaydın, Armutçuk, Kalabakbaşı ve Kıraçoba köyleri gibi.

Bölge için büyük bir önemi olan Hanlar mevkiinin bütün güzellikleriyle bezenmiş Tarlabaşı ve Fazlıca köyleri,  Havran ilçe merkezine sadece 10 km. uzaklıktadır. Çanakkale kahramanımız Seyit Onbaşı’nın köyü Kocaseyit ve Ortaca Köyü,  her iki köye oldukça yakın. Ne yazık ki, res tehdidi bu köylerimiz içinde geçerli.

Sevgili okurlarım, sizlere Tarlabaşı Köyü’nün eşsiz doğasını anlatırken hangi kelimeleri kullanacağımı bilemiyorum. Çam ve zeytin ağaçlarının yer aldığı, oksijeni bol tepelerin heybetine haksızlık etmem istemem. Bakmaya doyamadığım her yer adeta cennetten bir köşe. Bu köyümüzde yaşayan vatandaşlarımızın geçim kaynağı hayvancılık ve tarım.

Hayvanların otladığı ve ekip biçilen bereketli tarım alanlarında, geçen yıllarda söz konusu res projesine yönelik bir takım çalışmalar yapılmış. Oysaki yöre halkının, doğa ve çevre derneklerinin açmış olduğu itiraz davası sonuçlanmadı. Herhangi bir işlem yapabilmesi için hiçbir yetki yok.

Tarlabaşı Köyü’müze giderseniz bu gelişmeleri köylümüz size anlatacaktır. Şirketlerin varlığını hissettiren direği, tertemiz havasının zehirlenmek istendiği, yeşilin bin bir tonuyla görsel bir şölen yaşatan tepelerin birinde göreceksiniz.

Kocaseyit Köyü’nde devam eden taş ocağı faaliyetinin, Tarlabaşı Köyü’ne de zararı dokunuyor. Taş kırma işlemi sonucu ortaya çıkan kirli toz bulutları, doğrudan köyün üzerine yağıyor. Yapılan her işlem,  kara haber ulaşmacasına kulakları sağır ediyor. Uzun bir süredir pek çok tahribat ile iç içe yaşamaya maruz bırakılan Havran köyleri için üzülmemek elde değil.

Nasıl üzülmeyeyim ki… İnsanlarımız o havayı solumaya devam ediyor. Bütün tarım ürünleri, Havran’ın diğer bölgelerindeki maden faaliyetleri yüzünden olumsuz yönde etkilenen Eybek suyu ile can buluyor. Köylümüzün etinden, sütünden, yününden yararlandığı hayvanları da Eybek suyunu içiyor.

Balıkesir’den Havran’a giderken bir kısmı görülen Havran Barajı’nın, yörenin iklimini değiştirdiğini, birçok tarım ürününü kuruttuğunu köylülerimiz dile getiriyor. Barajın ilk yapıldığı yıllarda, yarasaların yaşam alanlarını terk etmeye başladığını, nesillerinin devam etmeyeceği gibi doğal dengenin bozulduğuna işaret eden gelişmeleri endişelenerek takip etmiştik.

Doğayı ve yöre halkının geleceğini hiç düşünmeyen projeler,  Havran’ın köylerinin peşini bırakmadığı zaman yok gibi. Birkaç yıl önce, taş ocağı faaliyet alanına giden yolu Tarlabaşı Köyü’nden geçirmek istemişlerdi. Köylümüz toprağına sahip çıkarak buna izin vermedi. Onların aynı mücadeleyi Res içinde vereceklerine yürekten inanıyorum.

Zaten hiçbiri istemiyor; binlerce ağacın kesilmesini, tarım arazilerinin ve hayvanlarının zarar görmesini. Ata toprağı köylerinin, Eybek Dağı’nın, kendilerine hayat veren Eybek Suyu’nun önemini ve değerini hepimizden çok daha iyi biliyorlar. Kendilerini düşündükleri gibi Eybek eteklerinde yaşayan diğer köyleri de aynı derecede düşünmekteler.

Onların bu duyarlılığı yaşasın Eybek dayanışması dedirtiyor. Artık yeşile düşman her şeyin, Havran köylerinden de, Eybek Dağı’ndan da uzak kalacağına olan inancımı pekiştiriyor.

Havran’dan ölümsüz zeytin ağaçları eşliğinde gittiğim Tarlabaşı’ndan, köylümüzün beni kendi evimdeymiş gibi hissettiren ev sahipliğini ve havasına, suyuna, toprağına sahip çıkan kararlılığını görmenin büyük bir mutluluğu ile ayrıldım. Hiç şüphem yok ki, onların bu direnişleri karşısında Res projesi ile Havran’ın, Eybek Dağı’nın sahip olduğu bütün güzelliklerini yok etmek isteyenler pes edecek.

Res hayali de bir daha kurulmamak üzere doğaya düşman akıllardan uçup gidiverecek. Ve anlayacaklar ki; burası ”ÇANAKKALE GEÇİLMEZ ”dedirten Koca Seyit’in memleketi…

Bu kadar doğa katliamını yaşamayı hak etmeyecek kadar değerlidir. Doğal ve tarihi değerleri ile anılması gereken çok özel bir bölgedir. Sizce de öyle değil mi?…

Bu post Çiğdem Çimen; ‘’YAŞASIN EYBEK DAYANIŞMASI’’ DEDİRTEN BİR KÖY: TARLABAŞI… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.