BUZUL YÜZLERCE METRE AŞAĞI DÜŞTÜ

Planet Labs tarafından sağlanan görüntüleri inceleyen uzmanlar, bir buzulun alt bölümünden koparak yüzlerce metre aşağıdaki vadi tabanına düşmesinin seli tetiklemiş olabileceğini belirtti.

DEPREM TETİKLEDİ İDDİASI

Buzulun neden çöktüğü henüz kesinlik kazanmazken, Nepalli yetkililer, felaketten yalnızca birkaç dakika önce bölgede meydana gelen depremin olası nedenlerden biri olabileceğine işaret etti.

Yetkililer, can kaybının daha da artmasından endişe ederken, Nepal hükümeti 300’den fazla yolcudan hâlâ haber alınamadığını açıkladı…

Kaynak: YENİÇAĞ

Bu post NEPAL’DEKİ ÖLÜMCÜL SELİN ARDINDAKİ GİZEM!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Araştırmacılar, kıtada 2010 ila 2023’te 362 buzul depremi olduğuna, bunların çoğunun “Kıyamet Günü Buzulu” olarak da adlandırılan yüksek riskli Thwaites Buzulu yakınlarında meydana geldiğine yönelik kanıtlar buldu.

Bu depremlerin, buzulları yıkması durumda küresel su seviyelerini hızla yükseltme riski bulunduğunu vurgulayan araştırmacılar, sismik hareketliliğin yoğunlaştığı bölgelere yönelik yeni araştırmaların soruna farklı bir bakış açısı getirebileceğine işaret etti.

Araştırmanın kapsamlı sonuçlarının yakın zamanda “Geophysical Research Letters” adlı dergide yayımlanacağı belirtildi.

Soğuk ve buzlu bölgelere özgün deprem türü olan buzul depremleri, büyük buz kütlelerinin koparak suya düşmesiyle meydana geliyor.

Devrilen buz kütleleri, koptukları ana buzulla şiddetli biçimde çarpışıyor ve binlerce kilometre uzağa yayılan güçlü titreşimler ortaya çıkıyor…

Kaynak: NTV

Bu post BUZUL DEPREMLERİ ARTIYOR, KIYAMET GÜNÜ BUZULU HIZLA ERİYOR!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

“Çöl demek için kurak, güneşli bir yer olması gerekmiyor mu?” diye düşünüyor olabilirsiniz. Zaten Antarktika, tam da öyle bir yer!

Peki neden bu unvana Sahra değil de Antarktika sahip?

Yıllık 250 mm’den az yağış alan bölgeler “çöl” olarak adlandırılıyor. Dünyada bu tanıma uyan sayılı yerler var. Birisi Sahra Çölü olsa da diğer ikisi aklınıza bile gelmemiştir: Antarktika ve Arktik.

Aslında bir çölü çöl yapan sıcaklık, kum ya da develer değil. Bölge yağış almıyorsa, çöl olarak nitelendirilmeye müsait. Antarktika da 14.500 yüzölçümü ile dünyanın en büyük çölü olma şanına kavuşmuş.

Sahra Çölü’nün Antarktika’dan daha ıslak bir yüzeye sahip olduğu bile biliniyor.

Antarktika’nın bazı bölgelerine en son kar ve yağmur, milyonlarca yıl önce yağmış. Hâliyle bu da onu çöl kategorisine sokmaya yetiyor. Fakat tabii son yıllarda artan küresel ısınma, Antarktika’yı da olumsuz etkiliyor. Buzullar eriyor, yağan kar miktarı da %10 kadar bir artış gösteriyor.

Tabii dünyanın en büyük çölü Antarktika yalnızca bu küresel ısınmadan zararlı çıkmadı. Sahra Çölü’ne 37 yılın ardından ilk defa kar yağmıştı.

Yani Antarktika, nemli gibi görünse de aslında yer yüzeyi çok kurudur. Çöl tanımını genellikle sıcaklıkla bağdaştırdığımız için bu durum bize garip gelebilir, fakat dünyada soğuk çöller de vardır. Antarktika da -87.2 derece ile “en soğuk” çöllerin başında geliyor…

Kaynaklar: National Geographic, IFL Science

Bu post Antarktika Buzullarla Kaplı Olmasına Rağmen Dünyanın En Büyük “Çölü” Nasıl Olabiliyor?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Küresel çapta büyük isyanlara, gıda krizine ve genel anlamda kaosa neden olan bu yıl, bir takvim tarafından kazara da olsa doğru şekilde tahmin edilmişti. Gelin hep beraber o dönemde yaşanmış olan olaylara bakalım.

Ağırlıkla 14. yüzyıldan 1850’lere kadar Dünya genel olarak serindi ve gittikçe de soğuyordu. Kuzey Avrupa’da ortalama sıcaklıklar 1 dereceye kadar düşmüştü. Bu süreçte yoğun yağış, düşük yaz sıcaklıkları gibi nedenlerden dolayı sıklıkla salgınlar ve kıtlıklar görülüyordu.

Başlı başına bir yazıyı hak eden bu olayla ilgili olarak bilmemiz gerekenler ise ilk olarak Atlantik Buzulları’nın büyüdüğü, 14. yüzyılda büyük kıtlık olaylarına sebebiyet verdiği, 1650’de kaydedilmiş en düşük sıcaklıklara yol açtığı ve 1550’de bütün buzulların genişlediği şeklindedir. Yani insanların yaşadığı pek çok coğrafya oldukça soğuk bir dönemden geçerken üstüne gelen volkanik faaliyetler daha da kötü zamanların habercisi olmuştu.

Şimdi bir koca yıl boyunca yaz olmaması öyle kolay bir şey değil elbette. Bunun arkasında büyük doğa olayları olması kaçınılmaz. 1816 yılındaki vakada da sebepleri bulmak için birkaç yıl öncesine bakmak gerekiyor. Bu süreçte ise karşımıza bolca volkanik faaliyet çıkıyor.

Yaz aylarında hava sıcaklığının düşmesi için bir yerin güneş ışıklarından yeterince faydalanamaması gerekir. Bu durum da genellikle büyük volkanik faaliyetler sonucu gökyüzünün külle ve parçacıklarla dolması halinde ortaya çıkar. Yazsız Yıl öncesinde de bir dizi seri volkanik faaliyet gerçekleşiyor.

Bunların arasında en önemlilerinden biri, 1814 yılında Filipinler’de gerçekleşen Mayon Yanardağı patlaması. Mayon’un atmosfere yaydığı bol miktarda parçacık aslında Yazsız Yıl’ı tek başına ortaya çıkaracak güçte değil ancak arkasından gelecek patlamayla güçleri birleştiğinde çok büyük etki yaratıyor. Zamanı bir yıl kadar ileri saralım şimdi.

Depremlerin etkilerini anlamak için kullandığımız Richter Ölçeği benzeri bir ölçek de VEI (Volkanik Patlama İndeksi) adıyla kullanılıyor. Bu ölçeğe göre bugüne kadar doğrulanmış en büyük yanardağ patlamalası 1815 yılında, Endonezya takımadalarından biri olan Sumbawa adasında gerçekleşti.

Tambora Yanardağı’nda patlamalar 5 Nisan’da başlarken 10 Nisan, volkanik faaliyetlerin zirveye ulaştığı ve patlamaların binlerce kilometre mesafeden duyulduğu bir gün oldu. Patlamadan önce yaklaşık 4300 metre yüksekliğe sahip olan dağ, 2851 metreye düştü. Patlamaların tamamen durması temmuz ayını, duman çıkışının bitişi ise ağustos ayını buldu.

Patlamanın bir başka önemli yanı ise tam 43 kilometre yükseğe ulaşan patlamanın statosfere ulaşması oldu. Hafif olan kül ve parçacıklar, birkaç ay ile birkaç yıl arasında değişen sürelerce atmosferde kaldı ve hava akımlarıyla sürüklendi.

Gelelim Yazsız Yıl’a…

Tarihçi John D. Post’un “Batı dünyasındaki son büyük geçim krizi” dediği Yazsız Yıl, bütün bu felaketlerin ardından geldi. Pek çok araştırmaya göre bu durumun nedeni ise yukarıdaki doğal afetlerdi. Sürecin tam da Küçük Buzul Çağı sonuna gelmiş olması durumun vahametini daha da arttırdı.

ABD’nin doğusu kısmen kalıcı bir sis tabakası ile kaplandı. Bu sis tabakası yüzünden gökyüzünün, tıpkı felaket filmelerinde olduğu gibi kızıl bir renk aldığı kayıtlara geçti. Kuzey Amerika’nın zaten tarım cenneti diyemeyeceğimiz kuzey kısımları ve yüksek rakımlı bölgeleri sıcaklık düşüşünden en dramatik şekilde etkilenen yerler oldu. Mayıs ayında başlayan don yüzünden pek çok mahsül tarlada öldü. 6 Haziran’da New York ve çevre şehirlerde kar yağışı gerçekleşti. Temmuz ve Ağustos ayında çeşitli bölgelerde don olayları gerçekleşti, göller ve nehirler dondu.

Yaz olmaması özellikle Britanya’da büyük sorunlara neden oldu. İrlanda ve İngiltere büyük bir kıtlıkla karşı karşıya geldi. Galli aileler, uzun yolları aşarak yiyecek dilenmek veya başka yerlere sığınmak zorunda kaldı. Kıta Avrupa’da, özellikle Almanya’da gıda fiyatları çok hızlı yükseldi. Kundaklama ve yağmalama olayları çok sık görülmeye başladı. Pek çok yerde göller ve nehirler dondu.

Dengesiz yağışlar nedeniyle pek çok bölgede sel baskınları da görüldü. Nehirlerin yakınına kurulmuş tarlalarda kalan gıdayı da bu sel baskınları yok etti. Macaristan’da kahverengi, İtalya’nın kuzeyinde ve Orta Avrupa’da kırmızımsı renkli kar yağışı görüldü. Zaten Napolyon’un uzun savaşlar serisinde tarım arazilerinin önemli kısmını yaktığı Avrupa’da bir de yazsız yıl gelince yaşanan kıtlık, sonraki dönemlerde yeterli besin alamamış insanların hastalıklara yakalanmasına ve salgınlarda yüz binlerce insanın ölmesine neden oldu.

Elbette ki Asya da Yazsız Yıl yüzünden pek çok sorunla karşı karşıya kaldı. Çin’in özellikle kuzey bölgelerinde ağaçlar, mahsüller dondu ve hatta Asya mandalarından oluşan sürüler helak oldu. Taşkınlar yüzünden kalan bitkiler de ya öldü ya da mahsül veremedi. Pek çok yerde büyük sel felaketleri görüldü.

Oluşan nemli ortam ve gıda kıtlığı hastalıkların da kol gezmesine neden oldu. Bengal’de Ganj bölgesinde ortaya çıkan kolera, Moskova’ya kadar yayılan bir salgına dönüştü. Yeni bir kıtlıktan çıkmış olan Japonya da büyük zorluklar çekmesine rağmen daha tutumlu bir politikaya geçmiş olmaları sayesinde görece daha az zararla Yazsız Yıl’dan çıkmasını bildi.

1792 yılında Robert B. Thomas, çiftçilerin kullanması amacıyla bir almanak yazmaya başlamıştı. Old Farmer’s Almanac adı verilen bu güzide takvim oldukça popüler olmuştu. Üstünde bizim takvimlerdeki “Kocakarı fırtınası, 1. Cemre düşmesi” gibi bilgilerin bulunduğu bu takvim, tarımla uğraşanların başucu eserleri arasında yer alıyordu.

Oldukça yüksek doğruluğa sahip bu takvim için Thomas’ın gizli bir formulü vardı. Bu formül de o zamana kadar kaydedilen sıcaklıkların ve hava olaylarının incelenmesine dayanıyordu. 1815 yılında da aynı formülle 1816 yılının takvimi kaleme alındı. Uzun süre boyunca insanların en önemli hava durumu tahmin aracı olan takvim piyasaya çıktığında büyük bir şok yarattı. Takvime göre 1816 yılında haziran ve temmuzda kar yağacaktı. Rakip firmaların alay konusu ettiği bu tahminlerin nedeni ise matbaa hatasıydı: Temmuz-Ağustos yerine de Ocak-Şubat tahminleri yazılmıştı…

Kaynak-Webtekno

Bu post 1816 Yılında Neden Yaz Mevsimi Yaşanmadı?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Avustralya’nın çeşitli yerlerinden toplanan tarihsel verileri kullanan uluslararası bir araştırmacı grubu, Antarktika buz tabakasının tarihsel erimesine ilişkin şimdiye kadarki en kesin tahmini sunarak gelecekteki deniz seviyesi yükselişine ilişkin daha gerçekçi bir tahminde bulundu.

Antarktika buz tabakasının, 30 milyon kilometreküpten fazla su içeren, dünyadaki en büyük buz bloğu olduğunu hatırlatan araştırmacılar, erimenin gelecekteki deniz seviyeleri üzerinde yıkıcı bir etkisi olabileceği üzerine çalıştılar.

Bu etkinin ne kadar büyük olabileceğini öğrenmek için Avustralya Ulusal Üniversitesi’nden Dr. Mark Hoggard’ın da aralarında bulunduğu araştırma ekibi geçmişe döndü.

Dr. Hoggard, “Gelecek 100 yılda ne olacağını bilmek istiyorsak, buz tabakalarının iklim değişikliğine nasıl tepki vereceğine dair doğru bir modele ihtiyacımız var. Antarktika’nın küresel ortalama deniz seviyesi artışına katkısına ilişkin önceki tahminler 2100 yılına kadar 20 ila 52 cm arasındaydı.

Ancak Orta Pliyosen dönemindeki deniz seviyeleri hakkında daha iyi bir fikir edinerek çalışmamız bu tahmini 5 ila 9 cm arasına düşürüyor. 3 milyon yıl önceki Orta Pliyosen dönemi, karbondioksit seviyeleri ve sıcaklık açısından önümüzdeki yüzyılda beklenen koşullara en iyi eşdeğer olarak değerlendiriliyor” dedi.

‘GEÇMİŞ DÖNEM GELECEĞE IŞIK TUTABİLİR’

Dr. Hoggard, bu dönemde deniz seviyesinin doğru belirlenmesinin, Antarktika buz tabakasının geçmişte nasıl davrandığını ve dolayısıyla gelecekte nasıl davranabileceğini ortaya çıkarmaya yardımcı olabileceğini söyledi. Tarihi deniz seviyesini belirlemek için araştırmacılar ilk olarak Avustralya’nın jeolojik kayıtlarına baktılar ve fosilleşmiş mercanları ve kıyı şeridinin ne kadar yüksek olduğunu gösteren diğer deniz seviyesi işaretlerini buldular.

Dr. Hoggard, “Fosil işaretleri yalnızca denizin hareketinden değil aynı zamanda karanın hareketinden de etkilendiğinden bu mükemmel bir yöntem değil. Bugün Avustralya’nın kıyı şeridinde durursanız ve deniz seviyemizin yükseldiğini görürseniz, bu iki şeyden biri olabilir. Bu, deniz seviyesinin gerçekten yükselmesi olabilir ya da üzerinde durduğunuz karanın çökmesi olabilir” dedi.

RAKIMI DÜŞÜK ADA ÜLKELERİ İÇİN HAYATİ ÖNEM TAŞIYOR

Araştırmacılar bu çalışmanın gelecekteki deniz seviyesi yükselişinin daha doğru modellenmesine olanak sağlayacağını belirtti.

Dr Hoggard, “Tuvalu gibi en yüksek rakımın yalnızca 4,6 metre olduğu bir Pasifik Adası ülkesinde yaşıyorsanız, kasırgalar veya fırtına dalgalanmaları gibi felaket olayları meydana geldiğinde temel deniz seviyesindeki küçük değişiklikler yıkıcı etkilere sahip olabilir. Daha doğru modellere sahip olmamız, özellikle deniz seviyesindeki sadece birkaç santimetrelik değişiklikten etkilenebilecek kıyı ve deniz seviyesindeki topluluklara bakıldığında politikanın iyileştirilmesine yardımcı olabilir.”

Bu post BUZULLAR ERİYOR, BÜYÜK SIRLAR ORTAYA ÇIKIYOR, PEKİ DÜNYA’YI NASIL BİR GELECEK BEKLİYOR?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bu korkutucu senaryo, ragbi oyuncuları, Şili’deki maça giderken gerçekleşti. Uçakta 45 kişi vardı ve hepsi takım oyuncusu değildi. Bazılarının aile üyeleri veya taraftarları vardı. Kaza gerçekleştiğinde ise çevrelerinde ne bitki vardı ne hayvan. And Dağları’nın arasında, ıssızlığın ortasında bir başlarına kalmışlardı. İşler o kadar korkutucu bir seviyeye gelmişti ki yamyama dönüştüler!

Başlarına geleceklerden habersiz oyuncular, uçuş için en ucuz yolu aramıştı.

12 Ekim 1972 tarihinde, Uruguay’dan Şili’ye yolcu uçağıyla uçmak pahalı olduğundan en ucuz seçeneği aramışlardı. Çözüm ise bir hava kuvvetleri uçağıydı!

Üstelik bu uçak, yüksek ağırlığı ve zayıf motorları yüzünden “kızak” adını almıştı. Ama kimsenin bundan haberi yoktu. Tek bildikleri, Santiago’daki ragbi maçlarını oynamak için en ucuz uçuşu bulduklarıydı.

Yolculuğun ilk bölümü, And Dağları üzerindeki fırtına nedeniyle yarıda kesildi ve Arjantin’de mola vermek zorunda kaldılar. Moladan sonra, her şeyden habersiz bir şekilde güle oynaya uçuşlarına devam ettiler. Daha sonra oyunculardan biri, uçağın dağlara çok yakın olduğunu söyledi ve yolcular yavaş yavaş paniklemeye başladı.

Pilotlar, korkunç bir hata yapmıştı.

Pilotlar, hava trafik kontrollerine bir dakika içinde havalimanına ulaşacaklarını söylemişlerdi ancak bulutlardan dolayı etrafı tam göremeyip süre konusunda yanılmışlardı. 1 değil, ancak 11 dakika içinde ulaşabilirlerdi.

Alçalışa geçtiklerinde dağların ortasındaydılar. Rüzgâr korkunçtu, türbülans gittikçe artıyordu. Uçak, sağa sola savrulurken bulutlar aralanmıştı ve pilotlar, önlerinde siyah bir şey görmüşlerdi. Dağlara doğru gidiyorlardı.

Uçağın arka kısmı bir dağa çarptı ve koptu. Bir sonraki çarpışta ise kanatları ve gövdenin bir kısmını daha kaybettiler. Gökyüzünün ortasında dondurucu soğuğa maruz kalmışlardı.

Uçağın yalnızca ön kısmı kalmıştı. Sonra ise “BUM!”; geri kalanlar, karla kaplı bir dağa düştüler. 12 kişi hayatını kaybetmişti ve koltukları kopan cesetlerden bazıları pilot kabinine doğru toplanmıştı. Âdeta bir mucize sonucu hayatta kalanlar ise çığlıklar atıyor ve inliyordu.

Etrafı buzullarla çevrili bir yerde olduklarından, bulundukları bölgenin bir ismi bile yoktu.

Düştükleri bu bölgede bulunma ihtimalleri neredeyse sıfırdı. Hava dondurucu derecede soğuktu ve yükseklikten dolayı nefes almakta zorluk çekiyorlardı.

İlk gece, -30 derecede, uçağın geri kalan gövdesindeki delikleri valizlerle kapatarak içine sığınmaya çalışmışlardı. O gece, 5 kişi daha hayatını kaybetmişti ve kazada toplam ölen kişi sayısı 17’ye çıkmıştı.

Kaptan pilot ölmüştü ancak yardımcı pilot, enkazın altında canlı olarak bulunmuştu. Yanında bir silah vardı ve yolculardan, o silahla kendisini vurarak acısına son vermelerini istemişti. Yolcular bunu yapmayı kabul etmese de zaten kısa süre içinde yardımcı pilot da hayatını kaybetmişti.

Çevrelerinde ne bitki ne de hayvan vardı.

Valizlerden yiyecek aramaya başladılar ancak sadece 8 çikolata, 3 kavanoz reçel, bir kutu badem, biraz şeker ve birkaç şişe vardı. Karları eritip boş şarap şişelerine koyarak su olarak kullanıyorlardı. Her geçen gün, ölü sayısı artıyordu.

Enkazda transistörlü bir radyo bulmuşlardı fakat duydukları şey psikolojilerini de altüst edecekti. Radyodan, onları aramayı artık bıraktıklarını öğrendiler. Artık tamamen çaresiz hissediyorlardı.

Bagaj parçalarından yırtılan deri şeritleri yemeyi bile denemişlerdi. İçlerinden biri, ölen yolcuları ve pilotları yeme fikrini ortaya attı. Ne yazık ki başka seçenekleri yoktu. Ya arkadaşlarını yiyeceklerdi ya da kendileri de ölecekti.

Hayatta kalmayı başaran 27 kişi, yamyamlığa pilotu yemekle başladı.

İç organlar dahil, et olan her yeri yiyorlardı. Yemek sorununu biraz olsun çözdüklerini düşünürken başka bir felaket daha meydana geldi. Bölgeye çığ düştü. Uçağın tüm delikleri karla kapanmıştı. Bu olayda, 8 kişi daha hayatını kaybetti.

Geri kalanlar, valizlerde buldukları eşyalarla derme çatma kar ayakkabıları, bereler, montlar yapmıştı. Onlar sayesinde yürüyüş mesafelerini biraz daha genişlettiler ve uçağın arka gövdesine ulaştılar. Burada biraz yemek ve çizgi roman buldular. O geceyi, çizgi roman okuyarak geçirdiler.

Ertesi gün, içlerinden biri, dağa çıkıp yürüme fikriyle geldi. Şili’nin batıda olduğunu biliyorlardı ve düştükleri sırada iniş pistine çok uzak olmadıklarını da pilotun anonsu sayesinde farkındaydılar. Fakat en kısa yol bile en az 60 kilometreydi, tabii onlar bunu bilmiyordu. Tek bildikleri, başka seçeneklerinin olmadığıydı.

Yolculuktan önce yanlarına insan eti stoğu aldılar.

Yola çıktıkları 61. günde, hayatta kalan sayısı 16’ya düşmüştü. Kendi yaptıkları korunaklı kıyafetler ve insan cesetleriyle hayatta kalmaya çalışıyorlardı ancak yürüdükçe daha fazla dağla karşılaşıyorlardı.

Sanki sonsuzluğa doğru bir yolculuğa çıkmışlardı. 8. güne geldiklerinde bir nehir ve eriyen karların arasında yeşillikler buldular. Daha da önemlisi, nehrin karşı tarafında bir insan vardı!

Ancak karşı tarafa geçecek kadar güçleri kalmamıştı. O gece nehir kenarında uyudular ve ertesi sabah aynı adamı gördüler. Adam, bir kayaya kâğıt-kalem bağlayıp onlara doğru fırlattı.

Kazazedeler ise kağıda “Biz uçak kazasından sağ kurtulduk. Yiyeceğimiz yok, artık yürüyemiyoruz bile.” yazdı. Nehrin karşısındaki adam hemen yardım çağırmaya gitti ve bu şekilde kurtuldular.

Daha sonra bölgeyi incelemeye ekipler gitti.

Kemikleri çıkarılmış insan cesetleriyle karşılaşan ekipler, şoke oldu ancak hayatta kalanlar o etleri yemeseydi onlar da orada ölecekti. Medyaya sızan bu bilgi, kazazedelerin “vahşi yamyamlar” olarak etiketlenmesine sebep oldu ve büyük tepki gördüler. Sonuç olarak, 16 kişi de hayattaydı.

Bu olay elbette filmlere ve belgesellere de konu oldu:
Prisoners of Snow
Survive!
Cyclone
Alive
Stranded: I Have Come from a Plane That Crashed on the Mountains
Trapped: Alive in the Andes
I Am Alive: Surviving the Andes Plane Crash
Rick and Morty – “The Vat of Acid” bölümü
Society of the Snow

Kaynaklar: Alive: The Story of the Andes Survivors, Britannica, National Geographic, Independent

Bu post Ragbi Oyuncularının Kazadan Bir Süre Sonra Yamyama Dönüşüp Ölen Pilot ve Arkadaşlarını Yemelerine Neden Olan Uçak Kazası… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Keşfedilen kaynakların neredeyse hepsinde güçlü metan gazıyla karşılaşan araştırmacılar, bunun bir iklim krizi döngüsü olduğunu söylüyor.

Metan gazları ne kadar tehlikeli?

Küresel ısınma ve iklim krizinin en büyük etkenlerinden biri olan metan gazının gezegenimizde yarattığı ve bundan sonra da yaratmaya devam edeceği yıkımlar, artık inkâr edilemez bir gerçek.

Hatta, atmosferdeki sera gazı emisyonlarının %18’inden sorumlu. Başka bir ifadeyle, Dünya’daki tüm egzoz gazlarının atmosfere verdiği zarardan bile daha yüksek! Kısacası metan gazlarının etkisi, ne yazık ki Dünya’yı geri dönülmesi zor bir evreye taşıyor.

Metan gazının gezegenimiz için ne kadar zararlı olduğunu öğrendiğimize göre bizi biraz daha rahatsız edecek olan çalışmaya göz atabiliriz.

Norveç’in Svalbard takımadalarındaki buzulların erimesinin incelendiği araştırmaya göre azalan buzullar, uzun süredir buzla kaplı karaları ortaya çıkardıkça metan gazı, atmosfere salınıyor. Günümüzde hayvancılık yüzünden oluşan metan gazlarından bağımsız olarak, belki de milyonlarca yıl önce buzulların altında sıkışmış gazlar, şimdi açığa çıkıyor. Araştırmacılar, incelenen 123 kaynaktan 122’sinin güçlü eski metan rezervleri içerdiğini keşfettiler.

Bu kaynakların, atmosfere ne kadar metan saldığı henüz tam olarak belli değil ancak araştırmacılar, buzulların erimesinin yeni ve yıkıcı sera gazı emisyonlarının kilidini açmış olabileceğinden korkuyor. Bu tür erime bölgelerinin ne kadarında benzer bir salınım olduğu da bilinmiyor ancak araştırmacılar, etkilerin yıkıcı olabileceğine işaret ediyor.

Çalışmanın baş yazarı olan bilim insanı Gabrielle Kleber, bunun iklim krizinin neden olduğu bir döngü olduğunu söylüyor. Kısacası; günümüzdeki hayvancılık faaliyetlerinin de etkisiyle artan metan gazı salınımıyla hızlanan küresel ısınmayı; daha fazla metan, daha fazla erime ve ısınma gibi bir döngüye sokuyor. Metan gazları atmosfere salındıkça, iklim krizi döngüsü daha yıkıcı sonuçlar doğurarak artmaya devam edecek gibi görünüyor…

Webtekno

Bu post Buzullar Eridikçe Atmosfere ‘Milyonlarca Yıllık Antik Metan Gazı’ Yayılmaya Başladı!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Güney kutbundaki buzul tabakası 2014 yılında zirve noktasına çıkmıştı ve bu zirve noktadan sonra günümüze kadar 2 milyon kilometre kare buzul yok oldu. Bu da 35 yıllık birikimin birkaç yıl içerisinde yok olması anlamına geliyor.

Bu noktada bilim insanları, Antarktik buzullarının erimesinin neden bu kadar kısa sürdüğünü ya da erimenin neden bu kadar hızlı geliştiğini kesin olarak açıklayamıyor. Bazı yardımcı faktörler arasında 2015 yılının sonlarında gerçekleşen El Nino okyanus ısınmasının olabileceği söyleniyor.

Deniz buzulları, suyun yerini aldığı için karada gerçekleşen buzul erimeleri gibi deniz seviyesinin yükselmesi şu an için söz konusu değil. Yine de bu durumun da dezavantajları bulunuyor: Koyu mavi sular daha açık yüzeylerde kilometre karelerce yer kapladığı için sıcaklık yansıtılmıyor, aksine emiliyor. Dolayısı ile buzulların erimesi, erime hızının artmasına neden oluyor..

Kaynak-Webtekno

Bu post BUZULLAR HIZLA ERİYOR, İNSANLIĞIN SONU GELİYOR! Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.