Söz konusu kalıntıların proton kadar ince, inanılmaz derecede yoğun ve ışık yılları boyunca uzanabilen yapılar oldukları öngörülüyor.

Tufts Üniversitesi’nden fizikçi Prof. Ken Olum, iki paralel ve sonsuz uzunluktaki kozmik sicimin birbirinin yanından geçmesi halinde, uzay-zamanın bükülerek “kapalı zaman benzeri eğriler” oluşturabileceğini söylüyor. Bu tür bir eğri, teoride bir kişinin uzayda belirli bir yolu izleyerek yola çıktığı andan daha erken bir zamana geri dönmesini mümkün kılabilir.

Bu fikir ilk olarak 1991’de Princeton Üniversitesi’nden fizikçi J. Richard Gott tarafından ortaya atıldı. En dikkat çekici nokta ise, bu tür zaman döngülerinin, Einstein’ın genel görelilik denklemlerinin kabul ettiği matematiksel çözümler arasında yer alması. Yani mesele bilim kurgudan ibaret değil; en azından teorik olarak fizik yasalarına aykırı değil.

NEDEN HALA ZAMAN MAKİNEMİZ YOK?

Ancak Olum’a göre heyecanı fazla abartmamak gerekiyor. Öncelikle böyle bir senaryonun çalışması için ışık hızına yakın hareket gerekiyor ki, bu da bugün bildiğimiz fizik ve enerji üretim yöntemleriyle neredeyse imkansız. Ayrıca Gott’un modelinde sicimlerin “sonsuz uzunlukta” olması şartı, pratikte büyük bir çıkmaz yaratıyor.

“Kimse sonsuz uzunlukta bir şey inşa edemez” diyen Olum, bu yüzden modelin birebir uygulanabilir olmadığı görüşünde.

Cornell Üniversitesi’nden emekli fizik profesörü Henry Tye ise kozmik sicimlere, diğer zaman yolculuğu fikirlerine (örneğin solucan delikleri) kıyasla daha sıcak bakıyor.

“Zaman yolculuğu olası görünmüyor, ama tamamen imkânsız da demem” diyen Tye, özellikle ışık hızını aşma gibi fikirleri kabul etmekte zorlandığını, ancak geçmişe yolculuğun teorik olarak hala tamamen dışlanmadığını söyledi.

KOZMİK SİCİMLER GERÇEKTEN VAR MI?…

Tüm bu tartışmaların kilit noktası ise şu: Kozmik sicimler henüz doğrudan gözlemlenmedi. Ancak bilim insanları, bu konuda umut verici ipuçlarına sahip.

Kuzey Amerika Nanohertz Yerçekimi Dalgaları Gözlemevi (NANOGrav), milisaniyelik pulsar adı verilen yıldızların sinyallerindeki küçük sapmaları inceleyerek uzay-zamandaki titreşimleri ölçüyor. 2020’de tespit edilen bir sinyal, kara delik kaynaklı yerçekimi dalgalarına benzemediği için dikkat çekmişti.

Olum’a göre bu sinyal, “kozmik süpersicimler” ile uyumlu olabilir. Bu yapılar, sicim kuramından türeyen ve evrenin çok boyutlu bir yapıya sahip olduğunu öne süren teorilerle bağlantılı.

Eğer gelecekte NANOGrav ya da 2034’te fırlatılması planlanan uzay tabanlı gözlemevi LISA, kozmik sicimlerin varlığını doğrularsa, bunun etkisi devrimsel olabilir…

Kaynak: NTV

Bu post ZAMANDA YOLCULUĞUN SIRRI ÇÖZÜLDÜ MÜ?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

1950’de kayıp şahıs davaları üzerinde çalışan bir New York polis memuru, morga getirilen bir adamın cesedini inceledi.

30 yaşlarında olduğu tahmin edilen bu adam, 23:15’te Times Meydanı’nın ortasında ortaya çıkmıştı. Sağa sola bakındığı sırada hızla gelen bir taksi kendisine çarpmış ve kaza yerinde ölmüştü.

Cesedin kıyafetlerinin ceplerinde, uzun yıllardır üretilmeyen çok sayıda madeni para vardı. Üzerindeki eski moda kıyafetlerde, hiç kimsenin adını duymadığı bir terzinin adı ve etiketleri vardı. Aynı şekilde şapkası da yıllar önce kapanmış bir mağazanın etiketini taşıyordu.

Eşyaları arasında ise artık New york’ta olmayan bir at arabasının bakımının yapıldığına dair bir fatura, 1876 yılına ait bir mektup ve adının Rudolph Fentz olduğuna dair üzerinde bir de adres olan yazılı kart vardı.

Tüm bunlar epey garipti!…

Konu ile ilgili yapılan araştırmalarda, New York telefon rehberlerinde Rudolph Fentz isminde bir kayda rastlanmadı. Ek olarak karttaki adreste bir ev belirtiliyordu ancak o çevredekiler, Rudolph Fentz ismini duymamıştı.

İlginç bir şekilde bu kişinin parmak izi de hiçbir kayıtla eşleşmiyordu. Devamında eski bir telefon defterinde, 5 yıl önce 60 yaşlarında vefat eden Rudolph Fentz Jr. adında bir kayda rastlandı.

Bu adamın eşine ulaşıldı ve kadın, kocasının babası olan Rudolph Fentz’in 1870’lerde kayıplara karıştığını söyledi. Bu kişi 22.00 civarında yürüyüşe çıkmıştı ve o sırada 29 yaşındaydı.

Kayıp şahıslar dosyası incelendiğinde ise 1876 yılına ait, kıyafetleri ve adresi 1950’de Times Meydanı’nda ölen adamınkiyle aynı olan Rudolph Fentz ismiyle düzenlemiş bir rapora ulaşıldı.

Böylece polis memurları, âdeta bir bilmecenin ortasında kaldı.

Yani Rudolph Fentz, 1876’da ortadan kaybolmuş fakat 1950’de yeniden ortaya çıkmış gibi görünüyordu. Neyse ki bu kişi, kurgu bir karakterdi.

Bu gizemli hikâye, şekilden şekile girerek defalarca yeniden kaleme alındı. Sonunda bir araştırmacı konuyu derinlemesine incelemeye karar verdi ve aslında bu olayın Jack Finney tarafından yazılan bir bilim kurgu hikayesi olduğunu keşfetti.

Hikâyenin ismi “I’m Scared” idi ve hikâyenin yazarı Jack Finney, 1995 yılında ölmüştü. Uzun yıllar boyunca dergiler, gazeteler ve bunun gibi yayın organları bu olayı gerçekmiş gibi lanse etti ve bu sebeplerle insanlar, tüm bunları gerçek zannetti…

Webtekno

Kaynaklar: Snopes, Medium

Bu post Yıllarca Zamanda Yolculuk Yaptığı Söylenen Tuhaf Adamın Akıllara Durgunluk Veren Öyküsü!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Ancak geçmişe yolculuk yapmamız gerçekten de mümkün mü? Teorik olarak olsa bile fiziksel koşulları nasıl sağlayabiliriz ki? Frank Tipler’in ilginç bir önerisi var. İlk olarak Einstein’ın görelilik teorileriyle başlayalım.

Einstein’ın görelilik kuramına göre zaman, farklı koşullardaki gözlemciler için farklı hızlarda akıyor. Mesela biz sabitken hareket eden bir cisim için zaman, daha yavaş akıyor.

Elbette bu farkına varamayacağımız kadar düşük bir hız miktarı. Ancak hız farkı, ışık hızına yaklaştıkça fark edilebilir hâle gelebilir. Böylece zamanlar arası yolculuk da yapılabilir. Daha doğrusu, geleceğe yolculuk yapılabilir.

Bir astronot üzerinden anlatalım. 2024 senesinde 20 yaşında olan bir astronotun uzaya gittiğini düşünelim. Işık hızının %99.5’i kadar hızla hareket eden bir uzay gemisiyle 5 yıl boyunca uzayda kalacak. 25 yaşında döndüğünde Dünya, 2029 yılında değil 2074 yılında olur. Kısacası astronot 50 yıl geleceğe yolculuk yapar. Hız arttıkça daha fazla geleceğe gitmesi de mümkün.

Unutmamak gerekir ki zamanın akışını değiştiren tek şey ışık hızı değil. Kütleçekim, zamanı bükebilir. Kütleçekim arttıkça zaman yavaşlar. Gezegenimizdeki bu yavaşlamalar ancak atom saatleri ile ölçülebilir ancak karadelik gibi kütle çekiminin fazla olduğu bir yere gidersek zamanın yavaşladığını gözle görülebilecek bir şekilde fark edebiliriz.

Böyle bir yere gitme imkânımız olsaydı geleceğe yolculuk da yapabilirdik yani. Evet, geleceğe yolculuk yapmanın teorikte mümkün olabileceğini anlamış olduk. Peki geçmişe ne demeli?

Geçmişe yolculuk yapabilir miyiz?…

Görelilik teorilerine göre yapabiliriz fakat bunun için uygun fiziksel koşulların sağlanıp sağlanamayacağı muallak. Işık hızından daha hızlı hareket edebilirsek zaman geçmişe doğru akabilir ancak şimdiye kadar bildiğimize göre hiçbir kütleli cisim ışık hızını geçemez. Şimdilik görelilik teorilerini bir kenara bırakalım ve “Tipler silindiri” denilen teoriyi inceleyelim.

“Tipler silindiri” zamanda yolculuk yapmanın mümkün olduğunu söylüyor…

Frank Tipler’in 1974 yılında ortaya attığı “Tipler silindiri”, fiziksel koşulları sağlamaya odaklanıyor. Eğer Güneş’in kütlesinden 10 kat daha büyük, sıkıştırılmış, çok yoğun, ince ve uzun bir silindir yapılırsa ve bu silindir, dakikada birkaç milyar kez döndürülebilirse elimizde devasa bir zaman makinesi olur. Kara delikleri sıkıştırarak bir makineye dönüştürmek gibi âdeta.

İşte bu silindirin etrafında spiral bir yol izleyen uzay gemisi, bir uçtan diğerine hareket ettiğinde yöne bağlı olarak geçmişe veya geleceğe yolculuk yapabilir çünkü silindir boyunca ortaya çıkan hareket uzayı büker ve bükülmüş bölgeye giren kişi, bir zaman döngüsü içerisine düşer.

Daha detaylı açıklayalım. Dakikada birkaç milyar kez yapılan dönüşler, frame-dragging (referans sisteminin sürüklenmesi) etkisi ve geçmişe ışık altı zaman yolculuğuna imkân veren zaman benzeri eğrilerden oluşan alanlar yaratır.

Sürükleme etkisi; uzay-zamanı, silindirin yakınındaki nesnelerin ışık konilerini eğecek şekilde büker. Işık konisinin bir kısmı, uzay-zamanda, zaman ekseni boyunca geriye doğru gider. Böylece hızlanan bir uzay aracı, kapalı zaman benzeri eğrisi boyunca zamanda geriye doğru seyahat eder.

Ancak bu iddia hiçbir zaman kanıtlanamadı ve silindirin sonsuz olması gerektiği gibi engeller vardı. Tipler, dönme hızı yeterince hızlı olan sonlu bir silindirin de kapalı zaman benzeri eğriler üretebileceğini iddia etti.

Stephan Hawking ise “Evrenin her yerinde pozitif enerji varken sonlu Tipler silindiriyle zamanda yolculuk yapamazsınız. Ya sonsuz olacak ya da negatif enerji içerecek.” gibi sözlerle çeşitli eleştiriler getirdi. Teori hakkındaki fikir ayrılıkları devam ediyor fakat zamanda yolculuğa pratik olarak en çok yaklaşabildiğimiz teori olarak bilimde varlığını sürdürüyor…

Webtekno

Bu post Tipler Silindiri, İçine Bir Kara Delik Koyarsak Zamanda Yolculuk Yapabileceğimiz Devasa Makine… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Einstein’in teorisinde, teorik olarak zamanda geriye giderek büyükbabanızı öldürdükten sonra hala var olabileceğinize dikkat çekilir; oysa klasik dinamikler böyle bir şey yaparsanız var olamayacağınza dikkat çeker.

Queensland Üniversitesi’ndeki fizikçiler, bu iki teori arasında uzlaşı noktası bulduklarını ve böylece zamanda yolculuğun en azından teorik olarak mümkün olduğunu kanıtladıklarını düşünüyor.

Araştırmayı yöneten Germain Tobar, çalışmanın çıkış noktasını şu sözlerle açıkladı, “Fizikçiler olarak evrenin temelinde yatan yasaları anlamaya çalışıyoruz. Yıllardır dinamik biliminin Einstein’in tahminleriyle nasıl örtüşebileceği konusuna kafa yoruyorum. Zaman yolculuğu, matematiksel olarak mümkün mü?”

Şu an her alanda olduğu gibi, bu araştırma da koronavirüs pandemisi nedeniyle kesintiye uğradı.

Araştırmayı yürüten bilim insanları zaman yolcusunun zamanda geriye giderek koronavirüsle enfekte olan ilk kişiyi öldürerek pandemiyi önleyebileceğini teorileştirdiler.

Einsten’in teorisi, zaman yolcularının zamanda geriye gidebilmesine izin verirken, klasik dinamikler olayların sıralamasının değiştirilemeyeceğini ortaya koyar.

Buna göre eğer zaman yolcusu virüsü önleyebilseydi, zaman yolcusunun zamanda geri gitme nedeni de ortadan kalkardı. Klasik dinamiklere göre bir bu böyle devam eden bir döngü.

Germain Tobar ise teorisini daha detaylı açıklamaya çalışarak “Sıfırıncı koronavirüs hastası örneğinde, ilk hastanın enfekte olmasını engellemeye çalışabilirsiniz, ama bunu yaparak virüse yakalanabilir ve ilk hasta olabilirsiniz veya bir başkası olabilir.

Ne yaparsanız yapın, belirgin olay etrafınızdaki dünyayı yeniden şekillendirir. Bu da eylemleriniz ne olursa olsun pandeminin var olacağı anlamına gelir. Siz bir paradoks yaratmaya çalışsanız da olaylar herhangi bir tutarsızlığı önleyecek şekilde kendini tekrar düzenler.

Keşfettiğimiz matematiksel süreçler gösteriyor ki, herhangi bir paradoks olmaksızın, zaman yolculuğu yapmak mantıksal açıdan mümkün” dedi.

Araştırmanın yöneticisi olan Dr. Fabio Costa ise “Matematikle hesaplanan sonuçlar bilim kurguya malzeme olacak türden” dedi.

Konuyu merak eden ilgililer ise dilerse araştırmanın tam metnini Classical and Quantum Gravity adlı bilimsel dergide bulabilir..

Bu post “HERHANGİ BİR PARADOKS OLMAKSIZIN, ZAMANDA YOLCULUK MÜMKÜN..” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.