Ben bu savaşı niçin iki tarafın da kaybettiğine ilişkin iki anıyla yetineceğim.

Birincisi İsrail’den.

Arena editörü olduğum 1990’lı yıllarda, sonradan ödül alan bir haber için Tel Aviv’deyim. Şehrin içinde bir yerden bir yere giderken Doğu Avrupa kökenli olduğunu öğrendiğim şoförle İngilizce sohbet ediyoruz. Uyanık, efendi, ilerici bir adam. Aylardan Temmuz. Tenha bir mahalleden geçerken, resim çekmek için durmasını rica ediyorum.

“Sakın ha!” diyor. “Dayak yersiniz!”

“Ama niye? Yabancı olduğum için mi?”

“Hayır. Gömleğinizin kolları kısa olduğu için. Burası en sofu yahudilerin yaşadığı semt. Kısa kollu gömleğe kızarlar, sataşırlar.”

Tabii, arabadan inmedim, ama sordum:

“Bu çağda böyle bir yobazlık nasıl olabiliyor? Onlarla konuşmuyor musunuz?”

Şoför gülümsedi:

“Bakın şu karşıdaki duvarı görüyor musunuz?”

“Evet.”

“Onunla konuşabilirsiniz, ama bunlarla konuşamazsınız!”

İşte bu duvar kafalı adamların zihniyeti şimdi iktidarda. Dünya umurlarında değil. Günlük kan istihkakları olarak şu kadar bin masum bebek kanı içip öldürmeye devam ediyorlar…

AHLAK POLİSİ…

Geçiyoruz İran’a. O olaydan 10 yıl kadar sonra, bir gezi sırasında, İsfahan’dayız. Dünyanın en güzel kentleri arasında anılan koca kentin ortasından geçen ırmak kurumuş. Ama kemerli köprüler hala yerinde duruyor. Hayranlıkla onları seyrederken geleneksel siyah mantolu, saçlarının ufak bir kısmı görünen uzun boylu bir kadın İngilizce soruyor:

“Nerelisiniz? İstanbullu mu?”

Türkçe konuştuğumuzu anlamış.

“Evet, İstanbul’danız. Ben gazeteciyim.”

Yüzü aydınlanıyor.

“Orhan Pamuk’un “Benim Adım Kırmızı” adlı kitabını okudunuz mu? Bizim buraları anlatmış sanki. Hele o kitaptaki ince mizah duygusu.”

O kitabı okumadığımı ama, Kara Kitap ve Yeni Bir Hayat’ı okuduğumu, söylüyorum. Orhan Pamuk üzerine sohbete dalıyoruz. O Farsça ve İngilizce tüm kitaplarını almış. Londra’da okula gitmiş, bilgisayar mühendisiymiş ama edebiyata meraklıymış. Konuşacağımız o kadar çok şey var ki.

Çevreme bakıyorum. İlerde gazino-kahve türünden yerler var.

Onu davet etsem, bir kahve içsek, edebiyattan konuşsak, roman sanatının geleceği olup olmadığından söz etsek…

Ama çekiniyorum. Çünkü burası İran, çeyrek yüzyıldır yobazların idaresi altında. Kadınların evli olmadıkları erkeklerle bir yerde kahve içmesini engelleyecek hatta hapse attıracak kanunları, ahlak polisleri var. Ne olur ne olmaz…

Sohbetimiz kısa kesiliyor.

NEREDEN NEREYE?…

Ne büyük gerileme…. İbni-i Sina’nın, Ömer Hayyam’ın, Hafız’ın ülkesi, şimdi kadınlarının kimlerle konuştuğunu takip ediyor ama en iyi koruması gereken insanları, Genel Kurmay Başkanı’nı, komutanlarını, nükleer uzmanlarını tüm uyarılarına rağmen koruyamıyor.

Yobazlık içerden yiyip bitirmiştir: Böyle bir devlet olamaz!

Ya İsrail? Yeryüzündeki hemen tüm özgürlükçü düşüncelerinin üreticisi bir soydan gelenler için sığınak olarak kurulmuş olan ülke? Marx’ın, Freud’un Einstein’ın, Arendt’in torunları… Yaşadıkları büyük Holokost felaketinden sonra barışın, demokrasinin, dayanışmanın karargahı olacağı hayal edilen yer…

Şimdi tekno-canavarlığın ileri karakolu…

Her ikisinde de yobazlık yenilgiyi hak ediyor! Aslında yenilen insanlıktır!…

Bu post HALUK ŞAHİN: “BİR YOBAZ BİR YOBAZA GEL SENİNLE BERABER YOBAZLIK YAPALIM DEMİŞ…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bu toprakların insanlarının vatan bildikleri yerden kolay kolay kopamadıklarını 40 yıl kadar önce çıkmış “Türk Olmak Kolay Değil” adlı denemeler kitabımda da anlatmıştım; bu bağlılık kimliğimizin ve kültürel bilincimizin ana öğelerinden biridir. Bugün Türkiye varsa biraz da bu yüzden vardır!

İlk tura ilişkin sonuçlarda iki şey göze çarpıyor: Erken göçmenlerin yaşadığı Almanya, Belçika, Avusturya gibi K. Avrupa ülkelerinde Erdoğan açık farkla önde çıkıyor. Buna karşılık G. Avrupa ülkelerinde ve ABD’de Kılıçdaroğlu çok önde. Kılıçdaroğlu’nun önde çıktığı ülkelerin sayısı daha fazla. Ancak Almanya faktörü nedeniyle toplam dağılımda Erdoğan yüzde 45, Kılıçdaroğlu ise yüzde 25 çıkıyor.

Türkiye’de bazı fanatiklerin bu türden sonuçlar nedeniyle yurtdışında yaşayanların oy vermesine karşı çıktığını biliyorum. Ayıp ediyorlar. Oy verme bir vatandaşlık hakkıdır, ikametgah hakkı değil. Bırakınız ilgilensinler, kopmasınlar.

KARA SES Mİ?…

Bazıları bunu, Almanya’daki Türklerin oylarını şeriatçı Kara Ses’in devamı olarak algıladıklarından yapıyorlar. Yanılıyorlar. Ben zamanında gazeteci olarak Kara Ses’in Köln’deki karargahına kadar gidip görmüştüm. O yobaz “Keşke Yunan kazanasaydı!” diyenler türünden bir Atatürk ve Türkiye düşmanıydı. Belki onun nefret ideolojisini hala sürdüren üç beş bin kişi olabilir. Ama asıl neden başkadır, Almanya’nın ve Avrupa Birliği’nin ta kendisidir!

Başta Almanya ve Fransa olmak üzere önde gelen AB güçleri binbir hile, desise ve riyakarlıkla Türklerin onuruyla onlarca yıl oynadılar. Türkiye’ye kapıdan ayrılmayan pis bir dilenci gözüyle baktılar ve bunu ülkelerinde çalışan Türklere yansıttılar. Başta dostum Dışişleri Bakanı İsmail Cem olmak üzere bir çok Avrupa yanlısı Türk onlara Türkiye’nin sıradan bir ülke olmadığını ısrarla söyledi. Ama hayır! Tarihsel “öteki” Türk’e karşı kibir vazgeçilemeyecek kadar tatlıydı.

KİBİRİN CEZASI…

Erdoğan’a verilen oyların önemli bir bölümü o kibre karşı verilen cevaptır!

Şimdi paçaları tutuştu. Çeyrek yüzyıl önce Cem’in “Türkiye’siz Avrupa olmaz, Türkiye Avrupa güvenliğinin vazgeçilmez bir parçasıdır“ derken neyi kastettiğini nihayet anlıyorlar.

Bunu hak ettiler. “Recep Tayyip Erdoğan, kibirli Avrupa’ya tanrının gönderdiği cezâdır!” diyebiliriz.

Ancak.. Şimdi sıra sayfayı çevirmeye geldi.

Almanya merkezli Türklerin de, tıpkı başka ülkelerdeki Türkler gibi, yeni ufuklara yönelmelerinin zamanıdır.

“Bu Türkler Avrupalı olamaz, çünkü demokrasiyi beceremez” diyen kibirzadelare en üst düzeyde demokrasiyi destekleyerek cevap vermelerinin ve onları bir kez daha mahçup etmelerinin tam vaktidir!…

Bu post Haluk Şahin: “Kara sesten aydınlığa: Yurtdışındaki oylar ne anlama geliyor?…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Çocukluk döneminde mutlu, huzurlu ve maddi sorunları olmayan bir ailede yaşamak, yalnızca çocuğun geleceği için değil, ülkenin geleceği için de bir güvencedir.

Yoksul bir ailede dünyaya gelen, çocukluk döneminde maddi-manevi sıkıntılar yaşayan, şiddet gören, iyi bir eğitim olanağı bulamayan bir çocuk, yetişkinliğinde hem ailesine hem de topluma karşı tepki içinde olacaktır.

1. yüzyılda bu ülkede çocuklarımızın yaşadıkları sorunlar, ülkemizin geleceği adına kaygı veriyor!

İşte, çocuklarımızın yaşadığı sorunlardan bazı örnekler;

Bu ülkede yılda ortalama 12 bin çocuk kayboluyor! Son 10 yılda 116 bin 64 çocuğumuz kaybolmuş. (TUİK verileri) Bu çocukların bazıları “organ mafyasının” eline düşüyor! Bazıları dilenci, bazıları tinerci olarak karşımıza çıkıyor. Kimileri cinsel istismara uğruyor.

Bu ülkede 7 milyon 500 bin çocuğumuz yoksulluk içinde yaşıyor… (Kaynak: Bahçeşehir Üniversitesi Ekonomik ve Toplumsal Araştırmalar Merkezi)

Bu ülke, “Yoksul çocuklar” araştırmasında, OECD ülkeleri içinde ilk sırada yer alıyor! (Kaynak: OECD)

Bu ülkede her 4 yetişkinden biri çocukluğunda şiddet görmüş! (Kaynak: Dünya Sağlık Örgütü)

Bu ülkede 1 milyon çocuk çalışıyor! Çocuk işçi cinayeti 5 yaşına inmiş! 2015-2018 arasında 292 çocuk iş kazalarında yaşamını yitirmiş!
Ortaöğretim Yönetmeliği’nde çocuk işçiliği özendirecek değişiklik, Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girdi! (28.2.2017)

Cezaevlerinde hırsızlık, gasp ve uyuşturucu suçlarıyla 3 bine yakın çocuk bulunuyor!

Son 5 yılda (2015-2019) 84 bin 462 çocuk doğum yapmış! (TUİK verileri)

Küçükçekmece’de bir okulda öğrencilere gelinlik ve damatlık giydirilerek, öğretmenler tarafından para takılarak düğün müsameresi yaptırıldı! Veliler tepki gösterdi. ( 10.12.2017/Gazeteler)

Kimi “din adamı, İlahiyat uzmanı” diye tanınan kişiler, “6 yaşında çocukla evlenilebilir” diye fetva veriyorlar!

Bu fetvacılardan birine, bir kız çocuğu babası ve gazeteci kimliği ile tepki gösteren Zafer Arapkirli, “hakaret suçu” ile yargılanıyor! Oysa, Türkiye Cumhuriyeti’nin “Medeni Kanunu” uyarınca evlilik yaşı sınırı 18 yaştır.

EVLİLİK, yalnızca “cinsel ilişkiyi yasal hale getirmek” değildir! Evlilik, “Aile Kurmak” dır! Aile ise “Toplumun Temelidir.”

Yalnızca azgın ve insafsız bir cinselliği din üzerinden yalanlarla örten ahlak dışı çocuk evliliklerine toplum olarak karşı çıkmalı, dün adamı kılıklı yobazlara karşı toplum olarak karşı koymalıyız.

Çocuklar, geleceğimizin güvencesi ya da felaketidir!

İnsani değerlerle, sevgiyle, şefkatle, çağdaş bir eğitin süreciyle yetiştirilen, “nitelikli ve üretken” bir insan olarak ve “ruh sağlığı” bozulmamış çocuklar, bir ülkenin geleceği için en büyük güvencedir.

Ancak; yoz-yobaz kafaların egemenliğinde yoksulluk, cinsel istismar, çağdışı eğitim koşullarında yetişen, sokaklarda yaşamaya mahkum edilen çocuklar ise, bir ülke için en büyük felakettir!

Bir ülke için asıl “beka sorunu” çocukların yetişme koşullarıdır!

Ne yazık ki, bu konuda onur duyulacak bir konumda değiliz!

Çocukları korumak, ülkeyi korumaktır!…

Bu post Gerçek BEKA sorunu; ÇOCUKLARIMIZ… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.