175 bilim insanından oluşan uluslararası ekip, bugüne dek yapılan en kapsamlı evren sıcaklık ölçümünü gerçekleştirerek yıldız oluşumunun son 10 milyar yılda yavaşladığını doğruladı.

Araştırma, 2,6 milyon galaksinin kızılötesi ışımasını analiz ederek yıldız tozunun sıcaklığını ölçtü.

Sonuçlara göre, galaksiler son 10 milyar yılda ortalama 10 Kelvin (yaklaşık -263 dereceden -273 dereceye) kadar soğudu. Bu küçük düşüş bile, yıldız oluşumunun evren genelinde giderek azaldığına işaret ediyor.

EVRENİN ALTIN ÇAĞI BİTTİ Mİ?

Çalışmanın ortak yazarı, Britanya Kolombiyası Üniversitesi’nden (UBC) kozmolog Douglas Scott, Livescience’a yaptığı açıklamada şu değerlendirmede bulundu:

“Evren bundan sonra sadece daha soğuk ve daha ölü bir hale gelecek. Galaksilerdeki toz miktarı ve bu tozun sıcaklığı milyarlarca yıldır azalıyor. Bu da yıldız oluşumunun zirve dönemini çoktan geçtiğimiz anlamına geliyor.”

Araştırma, Astronomy and Astrophysics dergisine sunuldu ve hakem değerlendirmesi öncesinde.

ESA’nın Euclid teleskobu, mart ayında yayımladığı ilk veri setinde 26 milyon galaksiyi gözlemlemiş ve bunların 10,5 milyar ışık yılı ötesine kadar uzandığını ortaya koymuştu. Bu, teleskobun nihai hedefi olan 1,5 milyar galaksiyi kapsayan devasa üç boyutlu evren haritasının yalnızca ilk adımıydı.

Yeni çalışmada bilim insanları, Euclid verilerini 2009-2013 yılları arasında görev yapan Herschel Uzay Gözlemevi’nin arşiv verileriyle birleştirdi. Euclid görünür ve yakın kızılötesi ışığı, Herschel ise uzak kızılötesi ışığı gözlemliyordu. Bu iki veri setinin birleştirilmesi, galaksilerdeki yıldız tozunun farklı dalga boylarındaki ısısını ölçmeyi mümkün kıldı.

Başyazar Ryley Hill, “Bu kadar büyük bir galaksi örneklemine sahip olmak, istatistiksel olarak şimdiye kadarki en güvenilir hesaplamaları yapmamızı sağladı” dedi.

TOZDAN GELEN YAŞAM…

Araştırmacılara göre yıldız tozu, yıldızların yaşam döngüsünde temel rol oynuyor. Gaz ve toz bulutları kendi kütleçekim kuvvetiyle çöktüğünde, çekirdeklerinde nükleer füzyon başlıyor ve yeni yıldızlar doğuyor. Milyarlarca yıl sonra bu yıldızlar yakıtlarını tüketip süpernova olarak patladığında, çevrelerine yeni tozlar saçıyor ve sonraki yıldız kuşaklarının oluşumunu sağlıyor.

Ancak galaksiler, yıldız oluşumu için gerekli gaz ve toz rezervlerini çeşitli şekillerde kaybedebiliyor: Galaksi birleşmeleri, süper kütleli kara delik patlamaları veya gazın uzaya fırlatılması gibi süreçler, yeni yıldız doğumlarını durdurabiliyor. Bu durumda galaksiler “sönümlenmiş” hale geliyor, yani yıldız yakıtı tükenmiş, yeni oluşumlara kapalı sistemler haline geliyor.

Yeni bulgular, evrenin uzun vadede bu “sönümleşme” sürecine girdiğini gösteriyor. Yine de bu, hemen gerçekleşecek bir son değil. Çünkü Güneş’in yakıtını tüketip patlaması, Samanyolu’nun yıldız üretimini durdurmasından çok önce yaşanacak. Daha sonra ise kara delikler gibi devasa yapılar, trilyonlarca yıl daha varlığını sürdürecek…

Kaynak. NTV

Bu post EVRENİN ALTIN ÇAĞI BİTTİ, YILDIZ OLUŞUMU YAVAŞLADI… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Peki yıldızların bu şekillerini belirleyen ana etmenler ne olabilir?

Neden beş köşesi olan bir şekilden ziyade küre şeklindeler?
İlk olarak yer çekimi ve hidrostatik denge sebeplerin başında geliyor.

Yıldızların genellikle sahip oldukları küresel şeklin sebebi kütleçekim kuvvetinin, yıldızı içe doğru çekerken gaz basıncı dışa doğru itmesidir. Bu iki kuvvet arasındaki dengeye “hidrostatik denge” diyoruz ve bu denge de yıldızların “küre” şeklini almasına neden oluyor.

Tabii tek etken o değil. Dönme hızları da burada önemli. Eğer bir yıldız, hızlı dönüyorsa merkezkaç kuvveti, ekvator bölgesindeki gazın dışarı doğru itilmesine sebep oluyor. Bu durum da yıldızın, ekvatorda daha geniş bir şekil almasına yol açıyor.

Güçlü manyetik alanlar da etkili olabilir mi?…

Elbette olabilir. Bu alanlar, yıldızın dış katmanlarındaki gazın hareketini etkileyerek yüzeyde dengesizliklere sebep olabiliyor. Bu da yıldızın, genel simetrik yapısını bozmasa bile yüzey özelliklerini etkiliyor.

Büyük kütleli yıldızların daha güçlü bir kütleçekimine sahip olduklarını ele alırsak, daha küresel bir şekil koruduklarını da söyleyebiliriz.

Çevresel etkiler yıldızlarda da yok sanmayın.

Yıldızlararası maddeler, komşu yıldızların yer çekimi etkileri ya da yıldız sistemlerindeki çekimler yıldızların şeklini etkileyen unsurlardandır. Ayrıca yıldızın yaşam evresi de şeklini belirliyor.

Son olarak patlamaları unutmamamız gerek. Süpernova gibi patlamalar sırasında yıldızın dış katmanı, uzaya dağılarak simetrik olmayan şekiller oluşabiliyor. Ayrıca kütle kaybı da şekillerinde değişiklik yapmasına etki ediyor…

Webtekno

Bu post Hepsinin Şekli Aynı Değil, Yıldızların Şeklini Belirleyen Şey Tam Olarak Ne?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Oysa çocukluğumdan beri kulağımda küpedir: Silahla oynanmaz! Kaza çıkar.

Hayat boyu çok örneğini görmüşüzdür. Hır ve kaza çıkmıştır.

Ama hayır, ders alınmamış.

İnsan, ders almaktan çok ders vermeye düşkün bir canlı. Birilerine “dersini vermeye” çok meraklı.

Bu sefer de bakıyorum bizim ahmaklardan bazılarına göre Halep 100 yıl sonra gene Türk olmuşmuş, sonra sıra İsrail’e gelecekmiş!

Bazıları ise bunlarla yetinmiyor, haritayı büyüttükçe büyütüyor…

Eller tetiklerde. Kaza çıksa, zincirleme kaza olur. Tetikler nükleer tetiklerdir. Yerkürede insan soyunun sonu olur. Olabilir!

İnsanlığın sonu!

Şunu unutmayın: Evrenin umurunda olmayacaktır.

Olsa bile, kötü haberin başka yıldızlara gitmesi milyonlarca yıl alacaktır.

YA SONRA?

Hep ne kadar önemli olduğumuzun sanrılarıyla yaşarız. Aslında böyle anlarda ne kadar önemsiz olduğumuzu hatırlamak daha yararlı olacaktır.

Bizim gezegenimiz dünyanın içinde yer aldığı Samanyolu galaksisinin bir ucundan ötekine, ışık hızıyla seyahat 100 bin ışık yılı alıyormuş. Ki, ışık hızıyla gitmemiz bir hayalden öteye gitmiyor.

Bizim galaksimizde 300 milyar yıldız olduğu düşünülüyor. Görünebilen evrende 100 milyardan fazla galaksi olduğu hesaplanmakta!

Bizim evrenimizin yaşının 13.5 milyar yıl olduğu hesaplanıyor. Dünyanın yaşı ise 4.5 milyar yıl. İnsanlığın yaşı 300 bin yıl. 300 bin yılcık!

Tarih olarak onun 10-15 bin yılını “hatırlıyoruz”.

Okyanusun içinde bir damlayız. Biraz önce söylediğimin tam tersini söyleyeceğim: İşte o yüzden çok önemliyiz.

Merak ediyoruz: O müthiş sonsuzlukta başka akıllı canlılar var mıdır?

O kadar büyük ki, herhalde vardır. Ama bilemiyoruz, büyük bir olasılıkla asla bilemeyeceğiz.

300 bin yıldır bu gezegendeyiz ve görünüş o ki, evrensel zamanda çok da uzak olmayan bir tarihte onu mahvedecek, tükenip gideceğiz.

MEZAR TAŞI

Bu korkunç yazgı sizi rahatsız etmiyor mu?

Jeff Hawkins adlı bir bilim insanını çok rahatsız etmiş. “Daha sonra gelip bizi keşfedebileceklere bir anıt bırakalım, en azından bir mezar taşı” demiş. “10 milyon yıl sonra gelseler de, geçmişte buralarda birilerinin olduğunu anlasınlar!”

Ünlü araştırmacı, güneş enerjisiyle çalışan ve yanıp sönen ışıklarla “Biz buradaydık!” diyen bir dizi uydu düşünmüş!

“Bakarsınız iki ateş böceğinin aynı anda parlaması gibi bir tesadüf olur ve onları görürler. Aaa, bakın 10 milyon yıl önce buralarda akıllı canlılar varmış!” derler…

Ve bence, içlerinden biri sorar:

“Akıllı mı dediniz?…”

Bu post HALUK ŞAHİN: “BURADAYDILAR! TAMAHKAR VE AHMAKTILAR!…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Gelin, ufkumuzu genişletecek bu bilgilere göz atalım…

1. Güneş sisteminin kütlesinin yaklaşık %99’u Güneş’tir.

Güneş, güneş sistemindeki toplam kütlenin %99,86’sını oluşturur. Geriye kalan yüzdenin %99’u ise Jüpiter, Neptün, Uranüs ve Satürn’den oluşur. Yine 0,002’lık oran da Merkür, Mars, Dünya, Venüs, uydular, kuyruklu yıldızlar, cüce gezegenler ve asteroitlerden meydana gelir.

Aslında bu yüzdelikler, Dünya’nın güneş sisteminde ne kadar küçük olduğunu ve Güneş’in bir o kadar baskın olduğunu gözler önüne serer.

2. Evrende, Dünya’daki kum tanelerinden çok daha fazla yıldız vardır.

Gökbilimci Carl Sagan, yıldızların dünyanın çöllerindeki ve plajlarındaki kum tanelerinden çok daha fazla olduğunu iddia etmesiyle adını duyurur. Birçok bilim insanı, ilk etapta bunun gerçekliğini kabul etmez ancak Avustralya Ulusal Üniversitesi’nde yürütülen bir çalışma, devasa ve akılalmaz hesaplamalar sonrası Carl Sagan’ın haklı olduğunu görür.

3. Güneş sisteminin Samanyolu’nun yörüngesine girmesi, ortalama 230 milyon yıl sürer.

Her birimiz Dünya’nın kendi ekseni etrafında dönmesinin 24 saat, Güneş etrafında dönmesinin de 365 gün sürdüğünü bilir. Fakat galaktik yıl hakkında çok fazla bilgi sahibi değiliz.

Bunun nedeni ise Güneş sisteminin, Samanyolu’nun merkezi etrafında dönmesinin tam olarak 225 ila 250 milyon yıl sürmesinin tahmin edilmesidir. Bu, inanması güç bir gerçek olsa da bilim insanları bu konuda hemfikir.

4. Aynı metalin iki parçası eğer uzayda birbirine değerse birbirlerine yapışırlar.

Eğer Dünya’da aynı türde iki metali birbirine değdirirseniz, onları kolayca ayırabilirsiniz. Fakat uzayda durum bundan biraz daha farklı. Dünya’da oksijen vardır ve bu da çok ince oksitlenmiş bir metal tabakası oluşturur. Böylece iki metal arasında bir bariyer görevi görür.

Ancak uzayda atmosferik oksijen, dolayısıyla bir bariyer de yoktur. Bu sebeple iki metal, bir bağ oluşturur ve bir olur. Ayrıca buna soğuk kaynak ismi de verilir.

5. Tabanca Yıldızı, Güneş’in Parlaklığının neredeyse 10 milyon katıdır.

Evrende bilinen en büyük kütleli yıldızlardan biri, Tabanca Bulutsusu ile çevrili olan Tabanca Yıldızı’dır. Bu gök cismi, Güneş’in ortalama 100-150 katı bir kütleye sahiptir ve yaklaşık 10 milyon kat daha parlaktır.

Ayrıca çıplak gözle, dördüncü büyüklükte bir yıldız olarak görülebilir fakat yıldızlararası toz sebebiyle görüş alanından tamamen gizlenmiş durumdadır.

6. Uzayda yüzmekte olan devasa bir su kütlesi vardır.

Bilim insanları bundan yaklaşık 12-13 yıl önce, en eski ve en büyük su rezervuarını keşfettiler ve bu kaynağı uzayda yüzerken buldular. Öyle ki bu su, okyanuslardaki suyun 140 trilyon katına eşit ve Dünya’daki her bir kişiye yaklaşık 20.000 kat daha fazla su sağlayabilir.

Ayrıca bu su rezervuarı, maddeyi emme ve olağanüstü miktarda enerji püskürtme sürecinde olan bir kara deliğin etrafında keşfedildi.

7. Tüm yıldızlar, gezegenler ve galaksiler, evrenin yalnızca %4’ünü oluşturur.

Geriye kalan %96’lık dilim, gök bilimciler tarafından tespit edilemeyen, görülemeyen ya da anlaşılamayan şeylerdir. Bu oran oldukça yüksek öyle değil mi? Aslında uzay hakkında çok fazla şey bildiğimizi zannetsek de bu büyük bir yanılgı…

Webtekno

Kaynaklar: how stuff works, Kurious, NASA

Bu post Uzay, Yıldızlar ve Güneş Sistemi İle İlgili 7 Akıl almaz Gerçek!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Gelin, bu sorunun cevabını verelim:

Gece gökyüzüne bakarsanız, yıldızların çeşitli şekil ve boyutlarda olduğunu görebilirsiniz.

Bu gök cisimlerindeki en yaygın renk beyazdır ve bunun yanında mavi, kırmızı ve sarı tonlarında da parıldarlar. Fakat gökyüzüne istediğiniz kadar bakın veya teleskopla detaylı inceleyin, yeşil bir yıldız bulmanız imkansızdır. Bunun nedeni ise yıldızların yeşil ışık yayması değil, gözlerinizin bunu görememesidir.

Yıldızlar tıpkı ateş gibi belirli sıcaklıklarda yandıklarında farklı görünürler. Örneğin en soğuk yıldızlar kırmızı görünürken en sıcak yıldızlar, mavi tonlarda gibi görünür. Fakat aslında hiçbir yıldız tek bir renkte parlamaz.

Ancak gözleriniz, tüm bu dalga boylarını ayrı ayrı algılayamaz. Bunun yerine en baskın ışık, dalga boyunu gördüğümüz renktir. Peki yeşil yıldızlar nerede?

Orta sıcaklıktaki yıldızlar genellikle yeşil fotonlar yayarlar fakat bu renkte görünmezler. Yalnızca yıldız değil, aynı anda bu kadar çok mavi, yeşil, kırmızı ve sarı foton üreten bir şey gördüğünüzde, gözleriniz onu beyaz olarak işler.

Bu yüzden orta sıcaklıktaki yani yeşil renkli yıldızlar beyaz görünür. Ek olarak mor da gece gökyüzünde göremeyeceğiniz bir diğer renktir. Bunun sebebi ise gözlerinizin maviyi, mordan daha iyi algılamasıdır.

Özetle aslında gökyüzünde yeşil renkli yıldızlar da vardır fakat göz yapımız, bu renkteki yıldızları görmemize izin vermez…

Kaynaklar: Mental Floss, Science Focus

Bu post Gökyüzünde Mavi, Kırmızı ve Sarı Renkli Yıldızlar Varken Yeşil Yıldız Neden Yoktur?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Yani en azından öyle biliyoruz. Peki yıldızların etrafındaki bu manyetik alanlar eğer ki görünmüyorsa bilim insanları bunları nasıl inceliyor?

Elektromanyetik radyasyonun bir biçimi olan radyo dalgaları, görünür ışıkla aynı özellikleri paylaşır.

Fakat bu dalgalar, daha uzun dalga boylarına ve daha düşük frekanslara sahiptir. Bu özellikler radyo dalgalarını, uzayın engin genişliklerinde gezinmek ve en yoğun kozmik bulutları bile delmek için oldukça uygun hâle getirir.

Radyo dalgaları, yıldızlararası toz ve gaz tarafından dağıtılabilen veya emilebilen görünür ışığın aksine bu toz ve bulut tanecikleri arasında gezinebilir. Gökbilimciler, tozun çeşitli astrofiziksel olaylardaki rolünü anlamak için bu gazları, radyo dalgaları boylarında inceler.

Ayrıca manyetik alanlar doğrudan görülemese de yüklü parçacıkların, uzayda nasıl davrandığı üzerinde büyük bir etkiye sahiptir.

Manyetik alanlar ve yüklü parçacıklar arasındaki bu etkileşim, bilim insanlarına bunları incelemek için kullanışlı bir yol sunar. Ayrıca Güneş’in kendi rüzgârından gelen yüklü parçacıklar, Dünya’nın manyetik alanıyla etkileşime girer ve bu parçacıklar, manyetik alanın çizgilerini takip ederek bazen atmosferimizdeki gazlara çarpar.

Bu olay meydana geldiğinde ise hem görünür ışıklar hem de göremediğiniz ancak özel cihaz veya aletlerle tespit edebildiğimiz radyo ışıklarını üretirler. Bu ışıklar da bize, manyetik alanların nasıl çalıştığını gösterir.

Ek olarak yıldızların ve diğer kozmik nesnelerin etrafındaki manyetik alanlar, yüklü parçacıkları yakalayabilir.

Ayrıca bu parçacıklar, bu manyetik yollar boyunca hareket ederken ışık yayarlar. Buna da senkrotron radyasyonu denir ve yüklü parçacıklar, güçlü manyetik alanların etkisi altında çok hızlandığında meydana gelir.

Manyetik alan çizgilerini takip ederken, radyo dalgaları da dahil olmak üzere farklı dalga boylarında radyasyon yayarlar.

Özetle; radyo astronomisi ve spektroskopi gibi araçlar ve yöntemler, bilim insanlarının yıldızların etrafındaki gizli manyetik alanları incelemesine yardımcı olmakta…

Webtekno

Kaynaklar: Harvard, Science

Bu post Etrafındaki Manyetik Alanlar Görünmeyen Yıldızlar Bilim İnsanlarınca Nasıl İnceliyor?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

3000 ışık yılı uzaklıktaki Corona Borealis takımyıldızında bulunan T Coronae Borealis adlı beyaz cüce yıldız, güçlü bir patlamayla yeniden doğacak. Bu olay, yaklaşık 80 yıl önce meydana gelen benzer bir patlamanın ardından bir daha ancak 80 yıl sonra tekrar yaşanabilecek.

Böyle bir yıldızın yeniden doğuşu nasıl mümkün oluyor?

T Coronae Borealis, bir beyaz cüce ve yakınındaki kırmızı dev yıldızdan gelen materyali emerek beslendiği için tekrar doğabiliyor. Astronomlar, beyaz cücenin bu materyali yeterince topladığında bir nova olarak patlayacağını öngörüyor. Patlamanın kesin zamanı bilinmese de gerçekleşeceği neredeyse kesin.

Bu tür kozmik patlamalar, gökbilimcilere yıldızların yaşam döngüleri hakkında yeni bilgiler sunma fırsatı veriyor. Nova patladığında, NASA’nın Fermi Gama Işını Uzay Teleskobu ve diğer gözlemevleri bu olağanüstü olayı izleyerek detaylı veriler toplayacaklar.

Yıldız gözlemcileri, bu büyüleyici olayı çıplak gözle birkaç gün boyunca izleyebilecek. Gökbilimciler ise teleskoplarla yıllar sürecek gözlemler yaparak patlamanın dinamiklerini ve ardından meydana gelecek olan etkileşimleri inceleyebilecekler…

Kaynak-Webtekno

Bu post 80 Yılda Bir Gerçekleşen, Yeni Bir Yıldızın Doğuşuna Şahit Olacağız!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Barnard’ın yıldızı, Dünya’dan yaklaşık altı ışık yılı uzakta bulunan bir kırmızı cüce yıldızıdır. Avrupa Güney Gözlemevi’nin Büyük Teleskobu ile yapılan beş yıllık gözlemler sonucunda, bu yıldızın etrafında “Barnard b” adı verilen bir gezegen bulundu.

Barnard b, ana yıldızına Merkür’ün Güneş’e olan mesafesinin yaklaşık yirmi katı kadar yakın bir yörüngede dönüyor. Yıldızın etrafında yalnızca üç günün biraz üzerinde bir sürede döndüğü için yüzey sıcaklığının yaklaşık 125°C olduğu belirlendi.

Araştırmacılar aynı zamanda Barnard’ın yıldızının etrafında en az üç potansiyel egzoplanet adayı daha tespit etti. Ancak bu adayların gerçekten gezegen olup olmadığını öğrenmek için daha fazla gözlem yapılması gerekiyor…

Kaynak-Webtekno

Bu post Güneş’e En Yakın Yıldızın Etrafında Dönen Yeni Bir Gezegen Keşfedildi… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Yıldızların sessiz bir konserde sergilediği şaşırtıcı performansın perde arkasını, Birmingham Üniversitesi Astrofizik Profesörü Bill Chaplin’in anlattıkları üzerinden inceleyelim.

Asterosismoloji, yıldızların iç kısımlarına ve onların evrimine benzersiz bir bakış sunuyor. Bilim insanları yalnızca yıldızların yaydığı ışığa bakmak yerine onların ürettikleri titreşimleri inceliyorlar.

Yıldız salınımları olarak bilinen bu titreşimler, yıldızın çekirdeğindeki yerçekimi, basınç ve nükleer reaksiyonların karşılıklı etkileşiminden doğuyor. Asterosismolojinin özü ise bu titreşimleri parçalara ayırmak. Bilim insanları, bu frekansları ve örüntüleri inceleyerek bir yıldızın iç dinamikleri hakkında değerli bilgileri gün ışığına çıkarıyor.

Yıldızlar ve sesi, müzik aleti üzerinden açıklayabiliriz.

Bill Chaplin’in söylediğine göre yıldızların “doğal bir müziği” var. Bu müzik, tıpkı bir müzik enstrümanındaki ses gibi sıkışıp kalıyor. Örneğin üflemeli bir çalgıda, alete üfledikten sonra titreşimler oluşur ve havadaki basınçta değişiklikler meydana gelir. Ses dalgaları, müzik enstrümanının içinde hapsolur.

Aynı şeyi bir yıldız için düşündüğümüzde de Güneş gibi yıldızların en dış katmanlarında titreşim yoluyla ses hapsolur ve doğal bir ses üretilir. Biz bu sesi duyamasak da görebiliyoruz. Nasıl mı?

Suyun yüzeyine hafifçe dokunursanız yüzey boyunca dışarı doğru ilerleyen bir dalga yaratacaksınız. Bu dalga, bir ses dalgasıdır ve sudaki basınç değişimlerinden kaynaklanır. Aynı şey, yıldızlarda da olur.

Yıldızları sıcak, parlayan gazla dolu devasa balonlar olarak düşünün. Yıldızın derinliklerinde, çekirdeğinde çok büyük miktarda basınç var. Su basıncının inanılmaz derecede yoğun olduğu derin bir okyanusun dibinde olmaya benziyor. Yıldızın merkezindeki bu güçlü basınca, çekim kuvveti neden oluyor.

Yıldızların sesini görebiliriz…

Yıldızın içindeki bahsettiğimiz basınç, sabit değil. Çekirdekte daha yüksek, dış katmanlarda ise daha düşük. Bu basınç gradyanı, ses dalgalarının yıldızın içinden geçmesine neden oluyor.

Yıldız, titreşime girdiğinde içinde hapsolan ses nedeniyle yavaşça “soluk alıp veriyor”. Nefes almaya benzer bu durum devam ettikçe yıldızı oluşturan gaz sıkışıyor, ısınıyor ve yıldız daha parlak hâle geliyor. En sonunda dışarısı serinliyor ve biraz sönükleşiyor.

Yani yıldızların parlaklığı, sese dönüşecek şekilde değişiyor ancak insan kulağının duyamayacağı kadar düşük frekanslarda titreşime giriyor. Biz ise bunu yalnızca parlayıp sönme olarak görebiliyoruz…

Webtekno

Kaynaklar: Profesör Bill Chaplin, Science ABC

Bu post Yıldızların Sesini Duyamıyoruz Fakat Seslerini Görebiliyoruz, İyi Ama Bu nasıl Olabiliyor?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bu düşünce; bilim kurgu filmlerinden fırlamış gibi görünse de astronomlar, bu tür olayların potansiyel etkilerini ciddi olarak incelemişler. Süpernovanın parlaklığı, bir hidrojen bombasının gözünüze yakın patlamasından milyar kat daha fazla olabilir.

1604 yılında ünlü gök bilimci Johannes Kepler, kendisine önceki hiçbir yıldızla kıyaslanamayacak kadar parlak görünen bir yıldız fark etti.

Bu yıldız, gece ışığında Jüpiter kadar parlaktı ve aysız gecelerde gölge oluşturabilecek düzeydeydi. Kepler, yeni bir yıldızın doğuşuna tanık olduğunu zannediyordu. Oysa ki gördüğü şey, yıldızın şiddetli ölümüydü.

Peki yıldızlar nasıl patlıyor?…

Bir yıldızın ömrü boyunca kararlı bir denge içinde olduğunu ve çekirdeğindeki füzyon reaksiyonları sayesinde parladığını biliyor muydunuz?

Ancak yıldızın yakıtı tükendiğinde, füzyon yavaşlar ve yerçekimi çekirdeği sıkıştırarak sıcaklığın artmasına neden olur. Artan sıcaklıkla yeni füzyon reaksiyonları başlar ve bu sarmal, yıldızın sonunda patlamasıyla sonuçlanır.

Ya Dünya’ya yakın bir yerde bir yıldız patlarsa?…

Oluşan süpernova hem görsel hem de fiziksel olarak Dünya üzerinde büyük etkilere sahip olabilir. Patlama sonucunda serbest kalan enerji, radyasyon ve kozmik ışınlar, Dünya’nın atmosferinde ciddi değişikliklere ve hatta biyolojik yaşam üzerinde olumsuz etkilere yol açabilir.

Örneğin ozon tabakasına zarar verebilir veya kozmik ışınlarla dolu ortam yaratabilir. E hâliyle bu durum, Dünya’daki yaşamı tehdit ederdi ve gezegenimizin biyolojik çeşitliliği için ciddi riskler oluştururdu…

Webtekno

Bu post Dünya’nın Yakınında Bir Yıldız Patlasaydı Ne Olurdu?, İşte Bilim İnsanlarına Göre Yanıtı… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.