Bilim insanlarının araştırmalarına göre özellikle Neptün ve Uranüs gibi dev gaz gezegenlerinde bu değerli taşlar, yağmur gibi yağabiliyor. Nasıl olduğunu anlatalım.

Uranüs ve Neptün gibi gezegenler, çoğunlukla hidrojen, helyum ve su, amonyak ve metan gibi hafif moleküllerden oluşan kalın bir atmosfere sahip ve bu gezegenlerin atmosferlerinde yüksek miktarda; karbon ve hidrojen atomlarından oluşan metan (CH₄) bulunuyor.

Neptün ve Uranüs’ün derinliklerine inildikçe, atmosferdeki basınç ve sıcaklık epey artıyor. Mesela Neptün’ün merkezine doğru basınç, Dünya’dakinden milyonlarca kat fazla olurken sıcaklık binlerce dereceye çıkabiliyor.

Bahsettiğimiz bu yüksek basınç ve sıcaklık koşullarında, metan molekülleri ayrışmaya başlıyor. Bu ayrışma sırasında karbon ve hidrojen atomları serbest kalıyor ve hidrojen gazı olarak açığa çıkıyor. Karbon ise farklı şekillerde yeniden düzenleniyor.

Serbest kalan karbon atomları, gezegenin iç kısımlarındaki aşırı basınç altında elmas kristalleri oluşturacak şekilde kristalleşiyor. Aslında bu süreç, elmasın Dünya’da doğal oluşum sürecine benziyor.

Gelelim elmas yağmuruna.

Oluşan elmas kristalleri, yoğunluklarından dolayı gezegenin atmosferinde alçalıyor ve daha derin katmanlara doğru düşmeye başlıyor. Bu düşüş, aynı Dünya’daki yağmur damlalarının düşüşüne benzediğinden “elmas yağmuru” olarak adlandırılıyor.

Özetlemek gerekirse elmas yağmuru, Uranüs ve Neptün gibi gezegenlerin atmosferlerinde meydana gelen aşırı basınç ve sıcaklık koşullarının bir sonucu diyebiliriz.

Laboratuvar ortamında yapılan deneyler, bu tür yüksek basınç ve sıcaklık koşullarını simüle ederek metanın elmasa dönüşebileceğini kanıtladı. Bilim insanları, lazerler ve darbeli dalga tüpleri gibi araçlar kullanarak metan üzerinde aşırı basınç uyguladı ve kısa süreliğine de olsa elmas kristalleri oluşumunu gözlemledi…

Kaynaklar: Space, Mining, NASA

Bu post Bazı Gezegenlerde Nasıl Oluyor da Yağmur Gibi Elmas Yağıyor?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Uranüs, diğer gezegenlerden farklı olarak yan yatmış şekilde dönmesiyle de ayrışıyor. Peki ya kokusu?

Yapılan son araştırmalar Uranüs’ün aşina olduğumuz kötü bir kokuya sahip olduğunu göstertiyor. Çürük yumurta kokusu! Evet, yanlış duymadınız! Araştırmalara göre Uranüs oldukça kötü bir kokuya sahip.

Peki, nasıl olur da bir gezegen bu kadar uzakta olmasına rağmen bize tanıdık bir koku yayıyor?

Uranüs’ün, esas olarak hidrojen, helyum ve metandan oluşan kalın bir atmosferle çevrili olduğu biliniyor.

Uranüs’ün atmosferini inceleyen bilim insanlarıysa, spektroskopi adı verilen ve gezegenin ışık spektrumunu inceleyerek atmosferdeki gazları tespit etmeyi sağlayan bir teknik ile gezegenin üst katmanlarında yer alan bir gazın varlığını keşfettiler.

Bu gaz genellikle çürük yumurta kokusu ile bilinen hidrojen sülfür (H₂S)!

Yeryüzünde, hidrojen sülfürün (H₂S) genellikle çürüyen organik maddelerden veya bazı volkanik faaliyetlerden açığa çıktığı biliniyor.

Bu sebeple, Uranüs’ün üst katmanlarında çürük yumurta kokusu ile tanınan bu gazın yüksek miktarda bulunması gezegenin kokusunun da böyle olacağını düşündürdü.

Ayrıca, Uranüs’teki hidrojen sülfür miktarı atmosferdeki diğer bileşiklerle birlikte de tespit edildiği için gezegenin belirli koşullar altında çürük yumurta gibi kokabileceği iddiasını güçlendiriyor

Ancak Uranüs gibi bir gezegenin atmosferinde bu gazın nasıl oluştuğu ve varlığını sürdürdüğünün bilim insanları için hâlâ merak konusu olduğu belirtiliyor…

Webtekno

Bu post Maviliğiyle Göz Kamaştırıyor, Ama Çürük Yumurta Gibi Kokuyor!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Biz de sizler için bu dev hakkında daha önce muhtemelen bilmediğiniz 6 bilgiyi derledik!…

Uranüs, Güneş’ten 2.88 milyar km uzaklıkta bulunur.

Mesafeye rağmen Güneş sistemindeki en soğuk gezegen unvanını elinde tutar. Uranüs’ün bulut tepelerindeki sıcaklık ortalama 76 K (-197.2 °C) olup 47 K (-226 °C) kadar düşebilir.

Neptün, Güneş’ten daha uzak olmasına rağmen Uranüs’ün daha soğuk olmasının nedeni, gezegenin çekirdeğinin diğer büyük gezegenler gibi fazla ısı yaymamasıdır.

Diğer büyük gezegenlerin çekirdekleri çok sıcak olup büyük miktarda kızılötesi radyasyon yayarken Uranüs’ün çekirdeği, o kadar soğumuştur ki artık çok az enerji yayar.

Diğer gezegenler, dönme eksenleriyle Güneş’in yörüngesine biraz eğimli olurken Uranüs neredeyse tamamen yana yatmış bir şekilde döner.

Bu da Uranüs’ün Güneş etrafında bir top gibi yuvarlanmasına neden olur. Eksen eğikliği, Uranüs’ün geçmişte büyük bir çarpışma yaşadığının bir göstergesi olabilir. Çarpışma, gezegenin eksenini bu derece eğmiş olabilir.

Uranüs’te bir gün yaklaşık 17 saat sürer.

Ancak gezegenin eksen eğikliği nedeniyle bir kutbu Güneş’e dönükken diğer kutbu karanlıkta kalır. Bu durum, Uranüs’te bir kutup gününün ve gecesinin 42 yıl sürmesine neden olur.

Yani Uranüs’ün bir kutbunda 42 yıl süren yaz ve 42 yıl süren kış mevsimleri yaşanır. Uranüs’ün kuzey kutbunda, Güneş doğduktan sonra 42 yıl boyunca gökyüzünde döner ve sonunda 42 yıllık bir gece ile son bulur.

Uranüs’ün ortalama yoğunluğu 1.27 g/cm³ olup bu değerle Güneş sistemindeki en az yoğun ikinci gezegendir.
En az yoğun gezegen ise 0.687 g/cm³ yoğunluğa sahip olan Satürn’dür. Bu düşük yoğunluk, Uranüs’ün 14.5 kat daha büyük kütlesine rağmen yüzeyinde durulması hâlinde Dünya’nın yüzeyindeki yerçekiminin %89’unu hissetmenize neden olur.

Uranüs’ün düşük yoğunluğu, büyük ölçüde gezegenin gaz ve buz bileşenlerinden oluşmasından kaynaklanır.

Satürn’ün halkaları en bilinenler olmasına rağmen Uranüs’ün de 13 belirgin halkası vardır.

Halkalar, mikrometre ile metre arasındaki boyutlarda çok karanlık parçacıklardan oluşur. Halkaların, Uranüs’ün oluşumundan sonra meydana gelen ay parçalanmaları sonucu oluştuğu düşünülmektedir.

Bu halkalar, genellikle birkaç kilometre genişliğinde olup çok dar iki halka dışında, büyük çoğunluğu geniş halkalardır. Halkaların karanlık olması, gözle görülmelerini zorlaştırır…

Kaynaklar: Universe Today, SPACE

Bu post Güneş Sisteminin En Soğuk Gezegeni Uranüs Hakkında Pek Bilinmeyen Bilgiler… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Ancak bu zorluklar, insanın doğaya karşı olan merakını ve kararlılığını dizginleyemedi.

Biz fiziksel bir keşiften bahsediyoruz ancak Antarktika’nın keşfi, aslında M.Ö. 600-300 yılları arasındaki Yunan filozofların düşüncelerine kadar uzanıyor. Fiziksel olarak ilk temas, 1820’de kıtanın görülmesiyle gerçekleşti.

Avrupalı kâşifler, 15. yüzyılda Afrika’nın güneyindeki rotaları keşfederek güneye doğru ilerlemeye devam ettiler. Ancak 17. yüzyılda, Avustralya’nın keşfi her şeyi alt üst etti. Çünkü bu keşifle Güney Kutbu’nun sona erdiği düşüncesi de sona ermiş oldu.

1820’lerde, Rus, İngiliz ve Amerikalı denizciler, Avustralya’nın keşfinden itibaren Antarktika kıyılarını keşfetmeye başladılar. 1820’lere kadar Antarktika’nın varlığına dair kesin bir bilgi yoktu.

Bugün bu kıtada birçok ülkenin araştırma istasyonları var.

1821’de Avrupalı ve Amerikalı kâşifler, kıtayı dolaşarak bölgedeki çeşitli buz adalarını keşfettiler. 1838-1842 yılları, keşif çalışmalarının hız kazandığı bir dönemdi.

Amerikalı Yüzbaşı Charles Wilkes, Balany Adaları’nın batısında kalan Antarktika topraklarına ulaşarak buranın bir kıta olduğunu ortaya çıkardı ve bu bölgeye “Wilkes Arazisi” adını verdi. Bu tarihten itibaren de çalışmalar hiç durmadan devam etti, hâlâ da araştırmalar devam ediyor.

Peki gizemli Antarktika’nın keşfi, 19. yüzyılın başlarına kadar neden gecikti?…

Dünya dışında bir gezegenin, Uranüs’ün bile keşfi 18. yüzyılda gerçekleşirken insan merak etmeden duramıyor. Dünya üzerindeki bir kıtanın keşfi, bir gezegenden daha mı zordu?

Hayır, değildi. Bunun birçok nedeni vardı. Birinci nedeni, kıtanın coğrafi özelliklerinin ve aşırı zorlu iklim koşullarının keşif gezilerini engellemesiydi. Yoğun buz tabakaları, tehlikeli deniz koşulları ve aşırı soğuk, keşif gezilerini oldukça riskli ve zorlu hâle getirdi.

Uzayın derinliklerinde bulunan Uranüs’ü keşfetmek için teleskop kullanmak yeterliyken Antarktika, dünyanın en uzak ve en zorlu bölgelerinden birisiydi. Kar ve buzla kaplı olması, aşırı soğuk iklimi keşif çalışmalarını oldukça zorlaştıran etkenlerdi.

Ayrıca Uranüs’ün keşfi, o dönemdeki gökbilimci ve astronomların kullanımına uygun olan teleskop teknolojisinin gelişmesiyle mümkün olmuştu. Antarktika’nın keşfi için uygun teknolojinin ve donanımın gelişmesini, deniz taşımacılığındaki ilerlemelerin yaşanmasını beklemek gerekiyordu.

Tabii ki bölgenin keşfi için yeterli ilginin olmaması da bir etken oldu.

Ticari değeri olmayan bir kıta olarak Antarktika, Avrupalı kâşiflerin ve denizcilerinin dikkatini pek çekmedi. Dolayısıyla bu kıtanın keşfi, diğer coğrafi keşiflere göre daha düşük bir öncelik taşıyordu. İtşe tüm bu sebepler, Antarktika kıtasının keşfinin 1820’ye kadar beklemesini gerektirmişti.

Günümüzde bile hâlâ gizemini koruyan bu kıta, bilimsel çalışmaların da odak noktası hâlinde…

Kaynaklar: Earth Sky, Discovering Antarctica

Bu post Antarktika Kıtası Neden 1820’ye Kadar Keşfedilemedi?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Teleskobun ikinci yılını doldurmasına az bir süre kalmışken paylaşılan fotoğraf, Güneş sistemimizin en büyük gezegenlerinden biri olan Uranüs’ü içeriyor. Buz devi hakkında birçok detayı içeren görsel, gerçekten hayran bırakıcı.

Uzay yolcularının çıplak gözle asla göremeyeceği dalga boyları, teleskobun kızılötesi filtreleri sayesinde karşımıza çıkıyor. Ayrıca görüntüden, Uranüs’ün en içteki soluk halkası “Zeta” da dahil halkalarına da göz atabiliyoruz. Gezegenin toplamda 13 halkaya sahip olduğunu belirtelim.

Teleskop, gezegeni âdeta başka bir evrene açılan kapı gibi gösteren bu görüntüde Uranüs’ün uydularını da bizlere gösteriyor. NASA’nın açıklamasına göre fotoğrafta, gezegenin 27 uydusundan 14’ü yakalanmış. Bunlar arasında en büyük uydu Titania ve en küçük Miranda da bulunuyor. Hatta halkaların içindeki bazı küçük uyduları da görebiliyoruz.

Yeni fotoğraf, James Webb’in bu yıl içinde çektiği ikinci Uranüs görüntüsü. Yeni fotoğraf, aşağıdaki içeriğimizden görebileceğiniz nisan ayındaki görüntüyle karşılaştırıldığında daha fazla detay ve renkli bir görüntü sunuyor. Öncekinde sadece mavi ve turuncu olarak görmüştük. Ayrıca gezegenin ilginç atmosferik özellikleri, parlak fırtınaları, mevsimsel kutup bulut örtüsü gibi detaylar da görülebiliyor. NASA, fotoğrafı birlikte çalıştığı Avrupa Uzay Ajansı (ESA) ve Kanada Uzay Ajansı (CSA) ortaklığıyla paylaştı…

Webtekno

Bu post NASA, Uranüs’ün Başka Bir Evrene Açılan Portal Gibi Göründüğü Fotoğrafını Paylaştı… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Yeni bilgisayar modelleme tekniklerini kullanan araştırmacılar, Voyager 2’nin verilerini yeniden analiz etti ve buz devinin 27 uydusundan dördünün çekirdek ile kabukları arasında muhtemelen sıvı halde su bulunabileceği sonucuna vardı.

DAHA ÖNCEKİ VERİLERDEN YARARLANILDI…

Araştırmacıların kullandığı yeni bilgisayar modellerinde Satürn’ün uydusu Enceladus ve cüce gezegen Ceres dahil olmak üzere Güneş Sistemi’ndeki okyanus dünyalarının keşfedildiği daha önceki görevlerde elde edilen verilerden yararlanıldı.

OKYANUS DÜNYALARI LİSTESİNE DAHİL EDİLDİ…

Araştırmada Ariel, Umbriel, Titania ve Oberon uydularında kilometrelerce derinlikte tuzlu su okyanuslarının bulunabileceği belirlendi. Söz konusu uydular, gün geçtikçe genişleyen Güneş Sistemi’nde bulunan okyanus dünyaları listesine dahil edildi.

NASA’nın Güney Kaliforniya’daki Jet Tahrik Laboratuvarı Baş Araştırmacısı Julie Castillo-Rogez, yeni verilerin 1126 ila 1600 kilometre çapındaki uyduların sıvı okyanusları destekleyebilecek sıcaklıklara ulaşamayacağına yönelik görüşleri değiştirdiğine işaret etti.

“HENÜZ ANLAMAYACAĞIMIZ OLGULAR KARŞIMIZA ÇIKABİLİR”

Castillo-Rogez, “Cüce gezegenler ve uydular gibi küçük gök cisimleri düşünüldüğünde gezegen bilimciler, daha önce cüce gezegenler Ceres ve Pluto ile Satürn’ün uydusu Mimas dahil olmak üzere pek çok imkansız yerde okyanus olduğuna dair kanıtlar elde etmişti yani sürekli olarak henüz anlayamadığımız olgular karşımıza çıkabiliyor” dedi.

Uranüs’ün en büyük beş uydusundan sadece Miranda’nın bir okyanus için yeterli ısıyı muhafaza edemeyecek kadar küçük olduğu düşünülüyor.

Araştırmacılar, ayrıca teleskoplardan alınan, muhtemelen Ariel’in buzlu volkanlarından yükselerek yüzeye doğru akan maddeleri gösteren kanıtlar tespit etti.

ÇÖZÜLMESİ GEREKEN BİRÇOK KONU BULUNUYOR…

Öte yandan bilim insanları, buz devi ve uydularındaki suların donmasını engelleyen ısının kaynağının ne olduğu da dahil olmak üzere çözülmesi gereken daha birçok konunun bulunduğunu vurguladı.

Araştırmada Uranüs’ün çekim kuvvetinin bu ısıyı sağlamak için yeterli olmadığı belirlendi.

Uzmanlar, buzlu Uranüs’ün en büyük uydularında muhtemelen yaygın bulunan tuz ve amonyağın antifriz görevi gördüğünü, ısı kaynağının da uyduların yer kabuğundan yükselen sıcak sıvılar olduğunu düşünüyor.

NASA, bu yıl gelecekteki uzay görevleri için Uranüs ve uydularına öncelik verdi. Buna yönelik bir görevin en erken 2031 veya 2032’de başlayabileceği öngörülüyor.

James Webb Uzay Teleskobu da yakın zamanda 7. gezegen Uranüs’ün etrafındaki 11 halkanın görüntüsünü yakalamıştı.

NASA, gelecekteki görevlere hazırlanmak için Dünya’dan yaklaşık 3 milyar kilometre uzakta olan eğimli buz devi hakkında daha fazla bilgi edinmeye çalışıyor.

Araştırmanın sonuçları, Journal of Geophysical Research dergisinde yayımlandı…

Bu post NASA, URANÜS’ÜN UYDULARINDA SU BULDU!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bu teorilerden birine göre, atmosferlerindeki yüksek basınç ve sıcaklık nedeniyle buz devlerinin yüzeyinden kilometrelerce yükseklikte hidrojen ve karbon atomları elmaslar oluşturuyor.

Yeni bir araştırmada bu karışıma oksijen de dahil edildiğinde, elmas yağmurlarının tahmin edilenden sık olduğu ortaya çıktı. Üstelik bu tür gezegenlerin evrende çokça bulunduğu düşünülüyor.

Elmas yağışı evrende oldukça sıradan…

Güneş Sistemi’nin buz devleri Neptün ve Uranüs, bizim sistemimiz içinde farklı yapıları ile dikkat çekiyor olsa da bilim insanlarına göre uzayda en çok rastlanan türden gezegenler. Buz devlerine galaksinin her köşesinde rastlamak da mümkün. Yani uzayda elmas yağışları bulmak için bakabileceğimiz çok sayıda yer bulunuyor.

Araştırmanın yazarlarından olan Alman bilim insanı Dominik Kraus, yaptığı açıklamada gezegenin yüzeyinin altında derin, yüksek sıcaklıklara sahip sıvı kütleleri olduğuna inandıklarını ve yağışlarla gelen elmasların da bu katmana kadar 10 bin kilometre boyunca ilerleyip eridiklerini düşündüklerini ifade etti. Bu elmasların “yüzüklerin üzerindeki güzel değerli taşlar” gibi gözükmediğini söyleyen bilim insanı, yüzeyde bulunan elmas katmanının yüzlerce kilometreyi aşabileceğini söyledi.

Bilim insanları bu teoriyi test etmek için de karbon, hidrojen ve oksijen içeren bir yapıyı Kaliforniya’daki SLAC Ulusal Hızlandırıcı Laboratuvarı’nda çok kısa X-ışını parlamalarına maruz bıraktı. Çalışmada element kaynağı olarak pet şişe kullanıldı. Kraus’a göre teoride bir kola şişesi kullanmak da sonucu değiştirmeyecekti.

Yapılan çalışma sonucunda pet şişe yüzeyinde, insan gözüyle görülmeyecek boyutlarda elmas yapılarının ortaya çıktığı tespit edildi. Oksijen molekülleri karbon moleküllerindeki hidrojeni çektiği için elmasların daha kolay oluştuğu ortaya çıktı.

Bilim insanları bu yöntem sayesinde ilaç geliştirmede, çeşitli tedavi yöntemlerinde, medikal cihazlarda ve kuantum elektroniğinde kullanılan, kullanım alanları gittikçe genişleyen ve çeşitlenen yapay elmasları üretmek için yeni bir alternatif ürettiklerine inanıyor…

Kaynak-Webtekno

Bu post Evrenin Dört Bir Yanında Elmas Yağdığı İddia Edildi, Uzaylılar Köşeyi Döndü!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Uranüs’te tespit edilen X-ışınlarının, bu gezegenle ilgili çok önemli bilgiler sağlayabileceğine inanılıyor. Bilim insanları, elde edilen bulgularla bugüne kadar “incelenmesi en zor gezegenler”den bir tanesi olarak lanse edilen Uranüs ile ilgili detaylı bilgi sahibi olunabileceğini, hatta X-ışını keşfinde sıranın buzlarla kaplı Neptün’e gelmiş olabileceğini düşünüyorlar.

Uranüs’ten yayılan X-ışınlarının birkaç nedeni olabilir..

Harvard-Smithsonian Astrofizik Merkezi, Londra Koleji Üniversitesi ve Avrupa Uzay Astronomi Merkezi bünyesinde çalışan bilim insanlarının yaptığı ortak açıklamaya göre bu X-ışınlarının birkaç nedeni olabilir. Bu nedenlerden bir tanesinin Uranüs’ün üst atmosferinde yer alan yüklü parçacıklar olabileceğini söyleyen bilim insanları, Güneş ışınları ile bu yüklü parçacıkların etkileşime giriyor olabileceğini düşünüyorlar.

Bilim insanları, yaptıkları keşifle ilgili çalışmalarını sürdürmeye devam ediyorlar. Ancak bu konuyla ilgili insanları heyecanlandıran bir durum daha var. Öyle ki Uranüs’ün dönüş hızı ve manyetik alanının, büyük bir olasılıkla bu X-ışınlarının bir görsel şölen haline getirdiği düşünülüyor.

Uzmanlar bunu, Kutup Işıkları’ndan çok daha güzel bir şekilde görünüyor olabileceğini tahmin ediyorlar. Bakalım bu gelişme, bugün bile gizemlerle dolu olan bu gezegenle ilgili ne gibi yeni keşifler yapılmasına yol açacak..

Bu post Bilim İnsanları, Uranüs’ten Yayılan X-Işınları Tespit Etti.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.