İşte Taner Ütüklerli’nin, kelimesi kelimesine, satır satır, o güçlü açıklaması:

“Biz bu tribünde dün ortaya çıkmadık…

Bugün de sadece kenardan izleyenlerden değiliz.

Yıllar geçti dile kolay 45 yıl.
En zor günlerde bu armanın ve armaya hizmet etmek isteyenlerin yanında olduk.

Ne gerekiyorsa yaptık! Gerektiğinde sustuk, gerektiğinde en önde yürüdük.

Anlatacak çok şey var aslında.
Ama bilen biliyor, yaşayanlar hatırlıyor. Rahmete giden tüm kardeşlerimin de mekanları cennet olsun.

İnsan bu kadar yaşanmışlıktan sonra zamanla şunu anlıyor; Bazı şeyler karşılık beklemeden yapılır ama yapılan fedakârlıklar ve ödenen bedeller hak ettiği değeri görmeyince de insan ister istemez bir adım geri çekiliyor.

Biz hiçbir zaman kapı çalan, kendini anlatan olmadık. Ama bu camianın yükünü omuzlayanların, sadece tribünde değil gerektiğinde masada da söz söyleyebilecek birikimi olduğu unutuluyor.

Belki de mesele tam olarak budur.

Bugün biraz uzaktan bakıyor olmamız yanlış anlaşılmasın.

Bu bir kopuş değil.
Sadece içimize sinmeyen şeylere karşı konulmuş bir mesafe.

Bu sevda unvanla ya da makamla ölçülemez ama şu da unutulmasın; Ben hep buradaydım, yüce Allah’ın verdiği sağlığım gücüm ömrüm yettikçe de buradayım.

Sadece… Bu camiaya, bu armaya yıllarını verenlerin yalnız tribünde değil, yönetimlerde de karşılık bulduğu günleri görmek isteriz.”

Bu sözler, bir tribün liderinin sıradan bir açıklama değil. Bu, Karşıyaka’nın asil duruşunun, 45 yılın süzgecinden geçmiş vicdanın, Türk futboluna vurulan en sert tokattır.

Taner Ütüklerli, “biz dün ortaya çıkmadık” derken aslında şunu haykırıyor: Biz, bu armanın en zor günlerinde, en karanlık gecelerinde, en büyük ihanetlerinde bile buradaydık. Susmayı da bildik, yürümeyi de. Ama artık susmak yetmiyor. Artık tribünle sınırlı kalmak da yetmiyor. Camianın yükünü omuzlayanların, masada da söz hakkı olması gerekiyor. Çünkü tribün, kulübün kalbidir; yönetim ise o kalbin attığını hissetmek zorunda.

Türk futbolu yıllardır aynı yanlışı yapıyor: Taraftarı tribüne hapsediyor, tribünü “teşekkür ederiz, siz tezahüratınızı yapın” diye yönetiyor. Forma satılıyor, bilet satılıyor, stat doluyor ama o statı dolduran yüreklerin, o tribünü ayakta tutan emeklerin yönetimde tek bir sandalye hakkı bile yok.

Taner Ütüklerli işte tam bu noktada duruyor ve “unutuluyor” diyor. Unutuluyor, çünkü kolayına geliyor.

Ama Karşıyaka’da kolayına gelmiyor.

Karşıyaka’da 45 yıl kolayına gelmiyor.

Karşıyaka’da Taner Ütüklerli gibi bir liderin geri çekilişi bile bir uyarıdır, bir ikazdır, bir manifesto’dur.

Bu açıklama bir kopuş değil, bir mesafedir.

Bu mesafe, içimize sinmeyenlere karşıdır.

Bu mesafe, yılların emeğinin hiçe sayılmasına karşıdır.

Ve bu mesafe, “bir gün yönetimlerde de karşılık bulsun” diye atılmıştır.

Taner Ütüklerli’nin son cümlesi her şeyi özetliyor:

“Ben hep buradaydım… ve buradayım.”

O buradaysa, Karşıyaka buradadır.

O buradaysa, Türk futbolunun unuttuğu gerçek buradadır:

Tribünler yönetime muhtaç değil.
Yönetimler tribünlere muhtaçtır.

Karşıyaka camiası bu sesi duydu.
Türk futbolu da duysun.

45 yılın bedeli tribünde ödenmez.
45 yılın bedeli masada da ödenmelidir.

Teşekkürler Taner Ütüklerli.

Senin gibi liderler varken, bu armanın sesi asla kısılmayacak.

YAŞA VAR OL KAF SİN KAF!
BU SEVDA ÖLMEZ!…

Bu post ÜTÜKLERLİ: “BİZ BU TRİBÜNDE DÜN ORTAYA ÇIKMADIK, BUGÜN DE SADECE KENARDAN İZLEYENLERDEN DEĞİLİZ…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Ceza alan takımlar şöyle:

“Adana Demirspor, Adanaspor, Akhisarspor, Alanyaspor, Alg Spor, Altay, Ankaragücü, Antalyaspor, Bursaspor, Denizlispor, Elazığspor, Erzurumspor, Gaziantepspor, Giresunspor, Hatayspor, Kardemir Karabükspor, Kayseri Erciyesspor, Kayserispor, Manisaspor, Mersin Talimyurdu Spor Kulübü, Samsunspor, Tuzlaspor, Ümraniyespor, Yeni Malatyaspor.”

Bu post FİFA’DAN 24 TÜRK KULÜBÜNE TRANSFER YASAĞI!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Ailelere sporun bir insan bedeni ve ruh sağlığı için ne denli önemli
olduğu etkin bir şekilde anlatılmıyor. Okullarımızda “bilimsel bir program
ve disiplinle” sürdürülmüyor!

Peki bu görev kimin?
Kanımca; Sağlık, Spor ve Milli Eğitim Bakanlıklarının asli görevi
olmalıdır.

İnsan, bedenen güçlü olursa, hastalıklara karşı da dirençlidir.
Bilimsel araştırmalar göstermiştir ki; “bilinçli olarak yapılan spor, insanın
beden ve ruh sağlığını korur.

İlkokul çağımızda siyah şort ve beyaz atletlerimizle, kış koşullarında ise
kapalı ortamda eşofmanla “Beden Eğitimi” dersi görürdük. Ders süresi
haftada bir gün 45 dakika ile sınırlıydı!..

Ortaokul ve lisede de haftada bir saat spor yapardık! Spora biraz fazla
ilgi gösteren ve yeteneği olan öğrenciler, lise döneminde okul
takımlarında yer alırlardı.

Bizim çocukluk ve ilk gençlik yıllarımızda İzmit’te futbol
oynayabileceğimiz uygun alanlar çok sınırlıydı. Komşu bahçelerde,bahçelerinde ve yakın çevredeki boş alanlarda oynardık. Bizden sonra o boş alanlar da kalmadı!

Bir spor dalında başarıya ulaşmanın ilk koşulu, “doğru spor eğitimi”
olmalı. Yani, “öğretici” olan kişinin “işinin ehli” olması gerek.
İkinci ve en önemli koşul “ALTYAPI” olsa gerek!
Hızla betonlaşan, yeşil alanları tüketilen kentlerde spor altyapısını kim
düşünür?

Geçenlerde, televizyon haberlerinde, yol ortasında top oynarken bir
çukura düşen çocuğun haberi vardı! “Neden burada oynuyorsunuz?”
diye sorulunca, çocuklar yanıt veriyor; “başka oynayacak yer mi var?”
Belediye yönetimleri ile işi kitabına uydurup her alanda konut yapıp kısa
yoldan köşe dönme ihtirası içindekiler çocukları, sporu düşünür mü?

Bakın, Türk futbolunun uluslar arası alandaki yeri hayli gerilerde. Kanıt
mı? Türkiye, “Uluslar Ligi’nde” B grubundan C grubuna düştü! Bu gruplar
“ülke puanına göre” belirleniyor. Yani, ülkedeki futbol kulüplerinin
uluslararası karşılaşmalardaki başarılarına göre. Temsilcilerimizin bu
alandaki başarısızlıkları ortada!

Araştırdım; Süper Lig’de oynayan 18 takımda toplam 155 yabancı
sporcu var! Her takımda 14 yabancı futbolcu kadroda yer alabiliyor! Bu
koşullarda bu ülkenin yetenekli çocuklarının “futbol rüyası” görmeleri
mümkün mü?

O halde, “Milli takımımızın başarısı nereden geliyor?”
Milli Takım’da oynayan 14 sporcu yurtdışındaki takımlarda oynuyorlar!
Yabancı ülkelerde, doğru ellerde ve mükemmel altyapı tesislerinde,
“sporcu sağlığı” güvencesi altında yetişiyorlar! Futbolu doğru oynamayı
öğreniyorlar.

Tıpkı, yurt içinde itilip kakılan ve fakat yurt dışında bilime ve bilim
insanına saygı duyulan ülkelerde “nitelikli eğitim” görüp mesleğinde
büyük başarılar gösteren insanlarımız gibi…
Ne yazık ki bu ülkede ciddi bir “SPOR SİYASETİ” yoktur!
ALTYAPI yoktur!

Amatör spora ve amatör sporcuya ilgi ve destek “yok” düzeyindedir!
Amatör kulüpler ve sporcular, seçimler öncesinde hatırlanır! Malzeme
vb. yardımlarla oyları istenir!

Haziran-2019’da açıklanan “Eurostat Raporu” “Türkiye’nin 30 Avrupa
ülkesi içinde sporda sonuncu” olduğunu gösteriyor!
Dünya Sağlık Örgütü (WHO), bir insanın “bedensel ve ruhsal sağlığı için,
haftada en az 2.5 saat spor yapmasını öngörüyor. Türkiye’de bu düzeyde spor yapabilenler nüfusun yalnızca yüzde 4’ü. Bu oran,
İzlanda’da yüzde 60, İspanya’da yüzde 34, Bulgaristan’da yüzde 9.

Atletizmde Kenyalı, pinponda Çinli sporcularımız var! “SPOR ADAMI” seçiminde de “YETENEK” aranmıyor! İşe alınmak için;
“Hicretin kaçıncı yılı kutlanmıştır?, Kuran’ı Kerim kapağının
birleştirilmesi işlemine ne denir? Culion Müslümanları hangi ülkede?”
gibi sorulara yanıt verenler göreve gelebiliyor!

Siz, bu gerçekler ve koşullar altında sporda başarı mı bekliyorsunuz?…

Bu post SPORDA SEFALETİN NEDENLERİ… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.