Dünya’nın yüzde 70’nin okyanuslarla kaplı olduğunu düşününce aslında en çok meteorun düştüğü yer, sular oluyor. Ancak bu düşüşler çok sayıda gözlemlenemiyor çünkü okyanuslar geniş ve keşfedilmesi zor alanlar.

Yani uzaydan gelen kaya parçaları büyük ölçüde okyanuslara düşüp ayrışıyor ve bu da gözümüzden kaçıyor.

Peki ya karada?

En çok meteor düşen kara parçasına gelecek olursak da Antarktika öne çıkan yer oluyor. Sibirya, Arizona eyaleti ve Sahra Çölü gibi bazı yerler de meteor avcılarının favori mekânları arasında.

Buralarda bulunan boş alanlar aslında düşen meteorların kolayca fark edilmesini sağlıyor. Özellikle Antarktika gibi buzla kaplı yerler, koyu renkli meteor ayrıntılarını beyaz kar örtüsü üzerinde daha kolay görülür hâle getiriyor.

Meteorlar düşerken devasa kriterler de ortaya çıkabiliyor.

Biz bazen sadece yıldız kayması gibi düşünsek de bazı meteorlar resmen büyük patlamalar yaratabiliyor. Örneğin Rusya’nın Sibirya bölgesinde 1908’de gerçekleşen meteor olayında 2.000 km²’lik bir alan yok oldu.

Dünya’nın en büyük gök taşı krateri olarak ise Meteor Krateri biliniyor. Amerika’nın Arizona eyaletindeki bu kraterin yaşının ise 24 bin yıl olduğu tahmin ediyor ve çapı 1200 metreyi aşarken derinliği de yaklaşık 180 metre.

Meteor avcısı olup Antarktika’ya kadar gitmeyecekseniz gezegenimize düşen meteorlardan birini görmek için geceleri kafanızı kaldırıp gökyüzüne bakmanız yeterli…

Webtekno

Kaynaklar: Live Science, National Geographic, Iberdrola, NASA

Bu post EN ÇOK METEOR DÜNYA’NIN HANGİ BÖLGESİNE DÜŞÜYOR?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bilim insanları, eski mikroorganizmaların neden olduğu bir hastalığın erken vakalarını tespit edecek bir Arktik izleme ağı planlamaya başladı. Buna ek olarak, olası bir salgını kontrol altına almak amacıyla enfekte kişilere karantina ve uzman tıbbi tedavi sağlayacak ve enfekte kişilerin bölgeyi terk etmesini önleyecek.

Genetikçi Jean-Michel Claverie, “Şu anda pandemik tehditlere ilişkin analizler güney bölgelerde ortaya çıkıp daha sonra kuzeye yayılabilecek hastalıklara odaklanıyor. Buna karşılık, kuzeyde ortaya çıkıp güneye doğru ilerleyebilecek bir salgına çok az önem veriliyor ve bunun bir ihmal olduğuna inanıyorum. Orada insanlara bulaşıp yeni bir hastalık salgını başlatma potansiyeline sahip virüsler de var.” dedi.

Rotterdam’daki Erasmus Tıp Merkezi’nden Marion Koopmans, “Permafrostta hangi virüslerin bulunduğunu bilmiyoruz, ancak bir hastalık salgınını, örneğin çocuk felcinin eski bir türünü tetikleyebilecek kapasitede bir virüsün var olabileceğine dair gerçek bir risk olduğunu düşünüyorum. Böyle bir şeyin olabileceğini varsaymak gerekiyor” dedi.

2014 yılında Claverie, Sibirya’da canlı virüsleri izole eden ve binlerce yıldır permafrostta gömülü olmalarına rağmen tek hücreli organizmaları hala enfekte edebildiklerini keşfeden bilim insanlarından oluşan bir ekibe liderlik etti. Geçen yıl yayınlanan daha ileri araştırmalar, Sibirya’daki yedi farklı bölgeden 48 bin 500 yaşındaki virüs örneklerini ortaya çıkardı.

Claverie, “İzole ettiğimiz virüsler yalnızca amipleri enfekte edebiliyordu ve insanlar için hiçbir risk oluşturmuyordu. Ancak bu, şu anda toprakta donmuş olan diğer virüslerin insanlarda hastalıkları tetikleyemeyeceği anlamına gelmiyor. Örneğin, iyi bilinen insan patojenleri olan çiçek virüsü ve herpes virüslerinin genomik izlerini belirledik. Permafrost ile ilgili en önemli nokta, soğuk, karanlık ve oksijenden yoksun olmasıdır; bu da biyolojik materyalin korunması için mükemmeldir. Bir yoğurdu permafrost’a koyabilirsiniz ve 50 bin yıl sonra hâlâ yenilebilir olabilir.” dedi.

Bilim insanları donmuş toprağın en derin seviyelerinde bir milyon yaşına kadar virüsler içerebileceğini, dolayısıyla yaklaşık 300 bin yıl önce ortaya çıktığı düşünülen virüslerin kendi türümüzden çok daha eski olacağını açıkladı. Claverie, “Bağışıklık sistemlerimiz bu mikropların bazılarıyla hiç temas etmemiş olabilir ve bu da başka bir endişe” dedi…

Bu post MİLYON YILLIK VİRÜSLER GERİ DÖNÜYOR, İNSANLIĞI KOVİD’DEN SONRA YENİ KABUSLAR BEKLİYOR!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bilim insanları, jeolojik kalıntıları inceleyerek bu dönemde oksijen seviyesinde yaşanan ani düşüş ve yükselişlerden ozon tabakasının büyük bir kısmının yok olduğunu ve okyanus kimyasının da değişikliğe uğradığını keşfetmişti. Bunun sebebi olarak da Sibirya’da bir milyon yıl kadar süren volkanik patlamalar gösteriliyordu. Araştırmacılar, bu gizemli yok oluş olayıyla ilgili şimdi de daha farklı bir neden buldular.

Dünya, sıcaktan kavrulmadan hemen önce sert bir kış dönemi yaşadı:

Şu ana kadar elde edilen bilgiler, Sibirya’da patlayan volkanların atmosfere saldığı karbondioksitin gezegeni adeta bir fırına çevirdiğine ve okyanusları asitlendirerek canlı yaşamına son verdiğine işaret ediyordu. Ancak yeni bulgular, bu olay yaşanmadan önce Çin’in güneyinde yer alan volkanların patladığını ve Sibirya’daki volkanların tam aksi bir etki yarattığını gösteriyor.

Bu dönemi incelediklerinde ‘yok oluş’ olayının birden fazla sebebi olduğunu gördüklerini ifade eden New York Üniversitesi’nde jeolog Michael Rampino, Çin’in güneyinde buldukları bakır, cıva ve diğer mineral parçalarının Permiyen-Triyas kitlesel yok oluş dönemine ait olduğunu ve yoğun miktarda sülfüre maruz kaldıklarını tespit ettiklerini söylüyor.

Volkan patlamalarının bu denli yoğun sülfürü atmosfere saldığı takdirde güneş ışığını engelleyeceğini ve sıcaklığı düşüreceğini söyleyen araştırmacılar, Dünya yüzeyinin ciddi şekilde soğumuş olabileceğini öne sürüyor. Arkasından gelen Sibirya volkan patlamalarıyla birlikte yaşanan sıcaklıklarla atmosferin ve okyanus kimyasının düzeninin yerle bir olduğunu belirten araştırmacılar, canlı yaşamının neredeyse tamamını sonlandıran Permiyen-Triyas kitlesel yok oluşunun iki farklı yerde yaşanan volkanik patlamalar olabileceğini belirtiyor.

Webtekno

Bu post Tarihin En Büyük Kitlesel Yok Oluşu Başka Bir Sebepten Olabilir!.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Dünya Manyetik Modelinin son güncellemesi 2015 yılında yapılmıştı ve bu güncellemenin 2020 yılına kadar sorunsuz kullanılması bekleniyordu, ancak manyetik alan son zamanlarda hızlı bir değişime geçti. Bu yüzden araştırmacılar güncellemeyi hemen yapmak zorunda kaldıklarını açıkladı.

DÜNYA’NIN MANYETİK KUTUPLARI NEDİR?

Bu görünmez kuvvet, üzerinde durduğumuz zeminin yaklaşık 3 bin 200 kilometre altında bulunan çekirdekte olan biten hareketlilikten kaynaklanıyor.

Yaklaşık 5 bin 700 santigrat derece sıcaklıkta çoğunlukla sıvı ve demirden oluşan çekirdek, Ay’ın hacminin üçte ikisine yakın bir hacme sahip bulunuyor. Dünyanın manyetik alanını da burası oluşturuyor.

Gezegenlerin ve özellikle dünyamızın manyetik alanlarının nasıl oluştuğu henüz tam anlamıyla açıklığa kavuşmuş olmamakla beraber, bu konuda birçok varsayım ortaya atıldı. Bu varsayımların en güçlüsü ise, gezegenlerin dev birer dinamo gibi davranarak kendi manyetik alanlarını oluşturdukları yönünde kendisini gösteriyor.

DÜNYA’NIN MANYETİK KUTUPLARININ OLUŞUMUNU AÇIKLAYAN KURAM: JEODİNAMO..

Jeodinamo kuramına göre; sıvı demirin hareketi sonucu bir elektrik akımı oluşur ve bu akım manyetik alanların oluşumuna sebebiyet verir. Yüklü metal parçacıkların manyetik alanlardan geçmesiyle, devamlı ve döngüsel bir elektrik akımı ortaya çıkar. Çekirdekteki sıvı metalin daimi hareketine bağlı olarak bir miktar manyetik alan oluşur ve bu alan çekirdekte yeni akımlar oluşturur. Bu akımlar ise daha fazla manyetik alana sebep olarak geri beslemeli bir döngü ortaya çıkarır.

Bu döngü ise tıpkı mıknatısta bulunan manyetizma gibi davranır: İtici ve çekici güç.

Bu manyetizma Güney Kutbu yakınlarında Dünya’dan çıkar ve gezegeninin etrafını dolaşarak Kuzey Kutbu yakınlarından tekrar çekirdeğe döner. Coğrafik ve manyetik kutuplar birbirlerine yakın olsalar da aynı yerde değildir.

MANYETİK KALKAN GÖREVİ GÖRÜYOR..

Bizi Güneş’ten ve diğer yıldızlardan gelen zararlı ışınımdan koruyan en önemli kalkan, manyetik alandır. Manyetik alanın, gezegenin çevresinde oluşturduğu doğal kalkana manyetosfer deniyor. Tüm gezegenler için basit bir manyetosfer tanımı, “Bir gezegenin kendi manyetik alanının oluşturduğu, elektrik yüklü parçacıkları içeren katman” şeklinde yapılabilir. Manyetosferler, manyetik alanın yapısına bağlı olarak yaklaşık küresel biçimdedir.

DÜNYA’NIN MANYETİK ALANI ÇOK HIZLI KAYMAYA BAŞLADI

Manyetik alan tarafından oluşan kutupsallık, evrensel bir sabit değildir. Tarih boyunca kutuplar pek çok kez yer değiştirdi, kuzey ile güney tersine döndü. Kutuplar, yaklaşık 40 bin yıl önce böyle bir teşebbüste bulunup başarısız oldu. En son yaşanan tam dönüşüm, yaklaşık 780 bin yıl önce gerçekleşti.

Dünyamızın manyetik alanı binlerce hatta milyonlarca yıldır yaklaşık aynı yoğunlukta kalabilir, ancak tam olarak bilinmeyen nedenlerle zaman zaman zayıflar ve bu zayıflamanın ardından muhtemelen birkaç bin yılda yön değiştirir.

Dünyanın manyetik alanı son on yılda endişe verici oranlarda zayıflıyor ve bu da Dünya’nın manyetik kutbunun yer değiştirmesi üzerine etkileri konusunda yaygın bir endişe oluşturuyor.

Colorado Boulder Üniversitesi ve Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi’nin (NOAA) Çevresel Bilgi Ulusal Merkezlerinde jeomanyetikçi olan Arnaud Chulliat, “Yer değiştirme arttıkça hata daha da çok artıyor.” diyor.

KUZEY KUTBU’NDAN SİBİRYA’YA DOĞRU KAYIYOR

2018 başlarında, NOAA ve Edinburgh’daki İngiliz Jeolojik Araştırmaları’ndan araştırmacıların, Dünya Manyetik Modeli’nin seyir hatalarının mümkün olabileceği noktaya kadar yanlış olduğunu ortaya çıkardı.

Güney Amerika’nın altındaki jeomanyetik kutup ve kuzey manyetik kutbunun hareketi daha da hızlandı. Kuzey manyetik kutbu yıllardır sürekli olarak Kuzey Kutbu’ndan Sibirya’ya doğru kayıyor. Bununla birlikte, son birkaç on yılda, yılda yaklaşık 15 ila 55 kilometre arasında bir hız kazandı.

KUTUPLARIN YER DEĞİŞTİRMESİ DÜNYANIN KORUMASINI ZAYIFLATACAK

Normal şartlarda Güneş’ten gelen malzeme Dünya’ya yaklaşık 16-18 saatte ulaşıyor ve manyetosferimiz tarafından manyetopoz olarak adlandırılan bir bölgede karşılanıyor.

Dünya’nın manyetik alanı gelen malzemeyi etrafımızdan dolaşacak şekilde yönlendiriyor ve bizi koruyan bir kalkan gibi davranıyor. Ancak az bir miktar malzeme kutuplardan içeri girdikten sonra iyonosferde salınıyor.

Kısaca savunma mekanizmamız bu şekilde işliyor. Kutupların terslenmesi de uzun bir sürede gerçekleştiği için Güneş’in etkisi doğrudan nüfuz etmiyor, koruyucu alan nedeniyle edemiyor.

Dünya’nın manyetik alanı gezegenimizi tehlikeli güneş ve kozmik ışınlardan dev bir kalkan gibi koruyor. Kutuplar değiştiğinde (veya değişim denemesi olduğunda) bu kalkan zayıflar. Bilim adamları bu aşamada manyetik alanın olağan gücünün onda birine kadar zayıflayabileceğini tahmin ediyor.

Yer değiştirme denemesi esnasında manyetik kalkanımız yüzyıllar boyu tehlikeye girebilir ve bu süre boyunca uzaydan gelen radyasyonun gezegenimizin yüzeyine daha da yakınlaşmasına izin verebilir. Dünya’daki değişiklikler daha şimdiden Güney Atlantik’teki alanı zayıflattı. Bu dönemde radyasyona maruz kalan uydularda ise hafıza sorunları yaşanıyor.

Bu radyasyon henüz yüzeye erişmiş değil. Fakat bir noktada manyetik alan yeterince azaldığında, farklı bir hikaye karşımıza çıkabilir. Kozmik radyasyonun Dünya’yı nasıl etkilediği konusunda bu alanda uzman olan Boulder Üniversitesi ve Colorado Üniversitesi Atmosferik ve Uzay Fizik Laboratuvarı Direktörü Daniel Baker, gezegenin bir kısmının bu geri dönüşüm sırasında yaşanamaz hale gelmesinden korkuyor.

Güneş’in aktif olduğu yıllardan birinde, 1989’da, Güneş patlamasının etkisi Kanada’da görülmüş ve Kanada’nın bütün elektrik sistemi çökmüştü.

GEZEGENİN YAŞAM DESTEK SİSTEMİ BOZULUYOR!

Bilim insanları daha önce kutup değiştirmeleri ile kitlesel yok oluşlar gibi felaketler arasında bir bağ kurmuyorlardı. Fakat günümüz dünyası, 780 bin yıl önce yaşanan son tam kutup değişiminden oldukça farklı bir çağa girdi.

Bugün üzerinde yaklaşık 7,6 milyar kişi yaşayan dünyanın atmosferi ve okyanus kimyası 1970’lerdekinin iki katı ölçüde değişiyor, gezegenin yaşam destek sistemi bozuluyor. Büyük şehirler, endüstriler ve yol şebekeleri kuruldu ve daha güvenli yaşam alanlarına erişim sağlandı. Ancak bunlar yapılırken bilinen tüm türlerin üçte biri yok olma yönüne itildi ve daha birçok habitat tehlikeye atıldı. Bu yıkıma bir de kozmik ve ultraviyole ışınım eklendiğinde, dünya üzerinde oluşacak yıkıcı tablo gözler önüne serilmiş oldu.

MANYETİK ALAN KORUMASININ AZALMASIYLA UYDULAR VE ELEKTRİK ŞEBEKELERİ BOZULABİLİR!

Güneşten gelecek zararlı radyoaktif parçacıklar, insan yaşamının artık vazgeçilmez birer parçası olan ve sayısı gün geçtikçe artan uyduları bozabilir ya da bunlara kötü şekilde zarar verebilir. Manyetik alan korumasının azalmasıyla uydularda meydana gelen hasarlar, elektrik şebekelerini kontrol eden uydu zamanlama sistemlerini etkileyebilir.

Elektrik şebekeleri çalışmadığı zaman, cep telefonlarını, ev aletlerini ve çok daha fazla şey kullanılabilir olmaktan çıkar. Bir anda kesilen elektrikler yüzünden, hastaneler yedek güç kaynakları bulmak için mücadele edebilir ve çok sayıda yaşam tehlikeye girebilir.

Bütün bunlara bağlı olarak GPS teknolojisi de tehlikeye girebilir ve bu durum, askerî operasyonlardan bireylerin yol bulma kabiliyetine kadar her şeyi etkileyebilir.

İçinde bulunulan “verilerin her şeyi yönettiği bir çağda” insanların iletişim kurma şeklinden gezinme alışkanlıklarına ve hükümetlerin işleme şekline kadar her şey, verileri gönderme ve depolama şeklinde yatıyor. Bu yüzden eğer uydular hasar görür veya işlevsiz hale gelirse, bilinen yaşam sonsuza kadar değişebilir..

Bu post DÜNYANIN KUZEY MANYETİK KUTBU ÇOK HIZLI DEĞİŞİYOR, GÜNEŞ BATIDAN DOĞACAK! Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

30 Haziran 1908’de Sibirya’daki Podkamennaya Tunguska Nehri yakınına bir asteroit çarptı ve bu asteroit, 2.000 kilometrekarelik ormanı yok eden bir patlamaya neden oldu. Bu olay sadece tarihi olarak merak edilen bir olaydan öte bilim insanlarının hâlâ üzerinde çalışma yaptıkları bir gizem.

Tunguska olayı, yaşandığı sırada neyse ki Sibirya sakinleri, nehrin yakınında oldukça seyrek yerleşme gerçekleştirmişlerdi. Bu yüzden doğal çevrede oldukça ciddi hasarlar oluşurken ve tüm dünyada etkilerini hissettirirken bu asteroit çarpmasında kimse ölmedi. Çarpan asteroidin ise hiçbir parçası bulunamadı. Bu sebeple insanlar, bu olayın bir volkan patlaması veya bir maden kazası olduğuna inanıyorlardı.

Olayla ilgili açıklanamayan birkaç gizem vardı. Bazı soruların cevaplarını olaydan tam 111 yıl sonra yapılan bir araştırma açıklayabilir. Şubat 2013’te Rusya’nın Chelyabinsk bölgesinde atmosferde bir meteor patladı ve binden fazla kişinin yaralanmasına sebep oldu.

Bu patlama, videoya kaydedildi ve araştırmacılar patlamanın büyüklüğünü, hareketini ve hızını tahmin etmek için görüntüleri kullandılar. Ortaya çıkan sonuca göre ise araştırmacılar, asteroidin 5 katlı bina büyüklüğünde ve yerden yaklaşık 24 kilometre yükseklikte 550 kilotonluk bir güçle patladığını tespit ettiler.

Bu büyüklükte bir meteorun gezegenimizi ortalama olarak her 10 ile 100 yılda bir etkileyebileceği tahmin ediliyor.

Bilgisayar modelleme uzmanları bu verileri aldı ve Tunguska etkinliğine uyguladı. Etkinliğin buzlu olandan ziyade taşlı bir meteordan kaynaklandığı ve bunun 50 ile 80 metre arasında olması gerektiğini keşfettiler. Asteroit, atmosfere saatte yaklaşık 55.000 kilometre hızla girdi ve yüzeyden 10 ile 15 kilometre yükseklikte patladı, bu yüzden herhangi bir etki krateri veya parçası bulunamadı.

NASA’nın Ames Araştırma Merkezi’ndeki gezegen bilimi araştırmacısı David Morrison, “Tunguska, modern insanların gördüğü en büyük kozmik etki” dedi..

Kaynak-Webtekno

Bu post 111 YILLIK GİZEM NİHAYET ÇÖZÜLDÜ! Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.