Yoksa durum, yalnızca bir algıdan mı ibaret?

Hayalet uçakların en büyük avantajı, radar sistemlerine karşı neredeyse “görünmez” olmaları.

Bunu başarmak için bu uçaklarda iki temel strateji kullanılıyor: Geometrik tasarım ve malzeme mühendisliği.

Geometrik tasarımda radar dalgaları, uçağın yüzeyine çarptığında geri yansıyarak tespit edilmesine sebep oluyor. Stealth uçaklarda ise keskin köşeler yerine eğimli yüzeyler ve düzlemsel geometriler tercih ediliyor.

Radar Emici Malzemeler (RAM) ise uçak yüzeyleri, demir tozu ya da karbon bazlı özel boyalarla kaplanıyor.

Bu malzemeler, radar enerjisini ısıya dönüştürerek yansımayı %90’a varan oranda azaltıyor. Ayrıca kompozit malzemeler, metal parçaların yerini alarak radar sinyallerini “geçirgen” hâle getiriyor.

Tabii ki hiçbir uçağın tamamen görünmez olmadığını da unutmamak gerek. Özellikle düşük frekanslı radarlar ya da çoklu sensör füzyonu, stealth uçakları tespit edebiliyor. Yine de bu teknoloji, tespit mesafesini kritik ölçüde azaltarak askeri operasyonlarda avantaj sağlıyor.

Stealth teknolojisi, elektronik algılayıcılara karşı tasarlanmıştır.

Çıplak gözle bakıldığında hayalet uçakları aslında görebiliriz. Ama görsel tespiti zorlaştırmak için çeşitli taktikler kullanmamız gerekir. Mesela F-117 gibi uçaklar, genelde gece görev yaparlar. Siyah veya koyu gri renkli gövdeleri, gece gökyüzünde belli olmaz.

F-22 ve F-35 gibi modern uçaklarda da gökyüzüne karşı silueti bozan gri tonlar ve kamuflaj deseni kullanılıyor. Dolayısıyla bu yanılsama, onların “görünmez” olduğunu düşünmemizi sağlıyor.

Gökyüzünde bıraktıkları beyaz izler, uçakları ele veriyor.

Bu durumun yaşanmaması için bu uçakların motorları, egzoz gazlarını soğutan sistemlerle donatılıyor. Dolayısıyla biz de bu uçakları kolay kolay göremiyoruz.

Stealth teknolojisinin geçmişi, II. Dünya Savaşı’na kadar uzanıyor. Alman Horten Ho 229 prototipi, ahşap gövdesi ve kanat tasarımıyla ilk stealth denemesi olarak kayda geçse de gerçek atılım, 1970’lerde ABD’de yaşandı.

Dünyanın ilk operasyonel stealth uçağı: F-117 Nighthawk.

Bu uçak, Körfez Savaşı’nda Irak’ın hava savunmasını alt etmişti. Günümüzde ise Çin (J-20) ve Rusya (Su-57) gibi ülkeler, kendi hayalet uçaklarını geliştiriyor. Hatta ülkemizde de Milli Muharip Uçak (MMU) projesinde stealth özellikler üzerinde çalışılıyor.

Aslında bu teknoloji, sürekli evrimleşen bir durumda olduğu için her an bu uçaklara yeni bir özellik eklenebiliyor. Ancak yapay zekâ destekli radar sistemleri ve kuantum radarlar, mevcut teknolojiyi geçersiz kılabilir. Bu yüzden ilerleyen zamanlarda savaş uçakları hem gizli hem de akıllı olmak zorunda.

Hayalet uçaklar, tam olarak görünmez olmasalar da savunmaları alt etmede devrim niteliğinde sayılıyor…

Kaynak-Webtekno

Bu post Hayalet Uçaklarda Nasıl Bir Teknoloji Kullanılıyor da Radar Yansımaları Alınamıyor?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Neil Armstrong’un Ay’a ayak basan ilk insan olarak tarihe geçmesi ve “Bu, bir insan için küçük, insanlık için büyük bir adım.” sözlerini söylemesiyle sonuçlanan Apollo 11 gerçekten de insanlık için dev bir adım olsa da bilgisayarının kapasitesi ilginç bir şekilde oldukça küçüktü.

Şaşırtıcı şekilde, Apollo 11 görevinde kullanılan Apollo Guidance Computer (AGC), yalnızca 4 KB RAM ve 32 KB ROM’a sahipti.

Bu miktar o kadar küçüktü ki, günümüz akıllı telefonlarının bellek kapasitesinin milyonda birinden bile daha azdı.

Hatta iPhone 16 Pro Max’in bellek kapasitesiyle kıyaslamak gerekirse AGC’nin kapasitesi iPhone 16 Pro Max’in yaklaşık 2 milyarda birine tekabül ediyor!

Bu kadar sınırlı bir RAM’e sahip olmasına rağmen yine de bu bilgisayar, Neil Armstrong ve Buzz Aldrin’i güvenli bir şekilde Ay yüzeyine indirip geri getirebildi.

Peki sadece 4 KB RAM’e sahip olan bu bilgisayar ile nasıl Ay’a gitmek mümkün oldu?

Bu kadar kısıtlı bir bellekle böyle büyük bir başarı elde edilmesinin sırrı, aslında mühendislerin oldukça yalın ve verimli bir yazılım ve donanım sistemi geliştirmiş olmasıydı.

Ek olarak bilgisayar, en kritik işlemleri önceliklendirecek şekilde programlanmıştı ve eğer bilgisayar aşırı yüklenirse, gereksiz veriler atlanarak yalnızca en önemli görevler işleniyordu.

Ayrıca, AGC’nin sınırlı kapasitesi nedeniyle hesaplamaların büyük kısmı Dünya’da yapılıp astronotlara telsizle iletiliyordu ve bu iş birliği sayesinde düşük bellekle gerekli görevlerin hayata geçirilmesi mümkün kılındı.

Manuel yönlendirme de yapılabiliyordu.

Görev bilgisayarı, uzay aracının konumunu ve hızını hesaplayarak otomatik pilot sistemiyle yönlendirme yapıyordu ve buna ek olarak astronotların kontrolü tamamen bilgisayara bırakmak yerine, gerektiğinde manuel müdahale yapabilecekleri bir sistem kurulmuştu.

Örneğin, iniş sırasında Armstrong’un iniş noktalarını daha iyi görebilmek adına bilgisayarı devre dışı bırakıp elle kontrol edebilmesi de görevin bu kadar sınırlı kapasiteyle başarıya ulaşmasını sağlayan en önemli sebeplerden biriydi.

Özetle, Apollo 11 bu sayede yalnızca 4 KB RAM’e sahip olmasına rağmen Ay’a başarıyla ulaşarak tarihe geçti ve hem insanlığa hem de teknoloji dünyasına ilham veren bir dönüm noktası yarattı…

Kaynak: Digitech

Bu post Apollo 11, 4 KB Ram’le Ay’a Yolculuk Yapmayı Nasıl Başardı?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.