Ancak uzayın bu en uç koşullarını doğru biçimde modellemek bugüne kadar büyük bir zorluktu. Aşırı fizik koşulları, matematiksel olarak son derece karmaşık hesaplamalar gerektiriyor.

ŞİMDİYE KADARKİ EN AYRINTILI SİMÜLASYON…

ABD’deki Flatiron Institute öncülüğünde yürütülen yeni bir modelleme çalışması, yıldız kütleli kara deliklerin maddeyi hangi koşullarda yuttuğunu ve nasıl dışarı püskürttüğünü şimdiye kadarki en ayrıntılı simülasyonlarla ortaya koydu.

Araştırmanın en kritik yönü, önceki modellerde kullanılan basitleştirici varsayımlara başvurulmaması oldu.

Daha önce hesaplamaları mümkün kılmak için yapılan bu kısayollar, sonuçları önemli ölçüde etkileyebiliyordu. Yeni çalışmada ise çok daha karmaşık ve gerçekçi veriler kullanıldı.

Araştırma ekibi, iki güçlü süper bilgisayarı kullanarak kara deliklerin madde biriktirme akışlarına dair gözlemleri, dönüş hızları ve manyetik alan ölçümleriyle birleştirdi.

Böylece Güneş’ten yalnızca biraz daha büyük kara deliklerin çevresinde gazın, ışığın ve manyetik alanların nasıl hareket ettiğini betimleyen yeni bir model geliştirildi.

FARKLI KARA DELİK SİSTEMLERİNDE BENZER SONUÇLAR…

Yeni simülasyonlar, farklı türde kara delik sistemlerine ait gözlemlerle de uyumlu sonuçlar verdi. Süper kütleli kara deliklerin ayrıntılı görüntüleri artık elde edilebilse de, daha küçük kara deliklerde yayılan ışığın dikkatle ayrıştırılması gerekiyor.

Araştırmacılara göre, yeterli miktarda madde çeken kara delikler, yoğun radyasyonu emen kalın diskler oluşturuyor. Bu enerji ise radyasyon yerine güçlü rüzgarlar ve jetler şeklinde dışarı salınıyor.

Simülasyonlar ayrıca, maddenin olağanüstü hızlarla içeri çekildiği dar bir “huni” yapısının oluştuğunu gösterdi. Bu yapı, yalnızca belirli ve elverişli bakış açılarından gözlemlenebilen yoğun bir radyasyon demeti yaratıyor.

EINSTEIN’IN GENEL GÖRELİLİĞİ DAHİL…

Simülasyonlar, kütlelerin uzay ve zamanı nasıl büktüğünü tanımlayan Einstein’ın genel görelilik kuramını plazma gazının davranışı, manyetik alanlar ve ışığın maddeyle etkileşimini açıklayan ayrıntılı fizik modelleriyle birlikte ele alıyor.

Araştırma ekibi, simülasyonların Samanyolu’nun merkezindeki süper kütleli kara delik Sagittarius A dahil olmak üzere farklı türde kara deliklere de uygulanıp uygulanamayacağını test etmeyi planlıyor…

Kaynak: NTV

Bu post KARA DELİKLERİN YAKININDA NELER OLUYOR?.. SÜPER BİLGİSAYARLAR İLK KEZ SİMÜLE ETTİ… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

NASA araştırmacıları, Japonya’daki Toho Üniversitesi’nden bilim insanlarıyla birlikte yürüttükleri yeni bir çalışmada, süper bilgisayarlar kullanarak Dünya’daki yaşamın ne zamana kadar mümkün olabileceğini modelledi.

Araştırmaya göre, gezegenimizdeki tüm yaşam biçimlerinin sonu milyarlarca yıl sonra gerçekleşecek ama insanlık için tehlike sanılandan çok daha erken gelebilir.

GÜNEŞ’İN ÖMRÜ…

Çalışmaya göre, Dünya’daki yaşamın sona ereceği tarih, doğrudan Güneş’in yaşam döngüsüne bağlı.

Güneş önümüzdeki milyarlarca yıl boyunca büyüyüp ısındıkça, Dünya’nın yüzey sıcaklığı da giderek artacak. Bilim insanları, gezegenin yüzey koşullarının tüm canlılar için yaşanmaz hale geleceği tarihi 1.000.002.021 yılı olarak hesapladı.

Bu noktada, en dayanıklı mikroorganizmalar bile hayatta kalamayacak.

İnsan yaşamı açısından ise durum çok daha kritik. Güneş’in ısısının artmasıyla birlikte Dünya’nın atmosferi ciddi şekilde değişecek; oksijen oranı düşecek, hava kalitesi bozulacak ve sıcaklıklar keskin biçimde yükselecek. Araştırmacılar, iklim değişikliği ve Güneş radyasyonu modellerini kullanarak bu etkileri detaylı biçimde inceledi.

Bu değişimlerin ilk işaretleri şimdiden hissediliyor. Güneş’teki patlamalar (koronal kütle atımları) ve güneş fırtınaları son yıllarda artış göstererek Dünya’nın manyetik alanını etkiliyor. Bu durum, atmosferdeki oksijen seviyesini yavaş yavaş düşürüyor. Ayrıca, insan kaynaklı iklim değişikliği de süreci hızlandırıyor; küresel sıcaklıklar artıyor, kutup buzulları eriyor.

Her ne kadar insanlığın kesin “son tarihi” belirtilmemiş olsa da, araştırmacılar çevresel koşulların tahmin edilenden çok daha erken dönemde yaşanamaz hale gelebileceğini söylüyor.

Dünya’daki yaşam bir anda sona ermeyecek; aksine, yavaş ve geri dönüşsüz bir süreçle sönümlenecek. Ancak araştırmacılar, bu uzun vadeli senaryoya rağmen, insanlığın bugünden hazırlık yapması gerektiğini vurguluyor.

Bazı bilim insanları, kapalı yaşam destek sistemleri ve yapay yaşam alanları gibi teknolojik çözümler üzerinde çalışıyor. Bu sistemler, yaşanabilir ortamları mümkün olduğunca uzun süre korumayı hedefliyor.

Diğerleri ise gözlerini uzay kolonizasyonuna çevirmiş durumda. NASA ve SpaceX gibi kurumların öncülüğünde yürütülen Mars görevleri, Dünya yaşanmaz hale geldiğinde insan yaşamını sürdürmenin olası yolları olarak görülüyor…

Kaynak: NTV

Bu post NASA, DÜNYA’DAKİ YAŞAMIN NE ZAMAN SONA ERECEĞİNİ HESAPLADI… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bu mantar şeklinin oluşmasının nedeni ne? Nükleer patlamalarda neden genişleyen bir ateş topu değil de mantar bulutları ile karşılaşıyoruz?

Bu şekil nasıl oluşuyor?

Bombalardaki enerji patlamaları, ilk etapta sıcak hava küreleri oluşturuyor.

Sıcak hava da yukarı doğru yükseldiği için kürelerin tam ortaları, kenarlarından çok daha fazla kaldırma kuvveti ile karşı karşıya kalıyor. Ayrıca sıcak hava küreleri bir bütün olarak yükselmesine rağmen, kürelerin dışında kalan soğuk hava alt kısımlara doğru akmaya başlıyor.

Bu da yükselen bulutların veya bir başka deyişle kürelerin, bu şekli almasına sebep oluyor. Ayrıca sıcak hava molekülleri, yoğun enerji ile doldukları için hızlı hareket ediyorlar ve aralarındaki boşluk âdeta arşa çıkıyor. Bu sebeple neredeyse mantarı andıran bir şekle sahip oluyorlar.

Ayrıca bu mantar bulutlarının farklı çeşitleri var.

Bombalardan açığa çıkan bulutların şekilleri, bombanın patladığı yüksekliğe ve bombanın patlayıcı verimine bağlı olarak değişiklik gösteriyor. Yine patlamaların iki farklı bölümü de var.

Örneğin Nagazaki ve Hiroşima kentleri üzerinde gerçekleşen patlamalarda ilk kısım, beyaz bulut dalgalarından oluşuyordu. Bu bulutlar, çevredeki hava ve yoğunlaşan su sebebiyle meydana geldi.

Diğer kısım ise tıpkı bir mantarın sapını oluşturan, kahverengi bulutlardı. Bu bölüm, yerden yukarı doğru uzanan maddelerden ve molozlardan oluşuyordu. Ayrıca şaşırtıcı şekilde bulut kümeleri, birbirine bitişik değil ayrıydı.

Aslında bu bulutların birbiri ile temas etmemesinin farklı nedenleri var.

Eğer bir bomba, yerden 600 metrenin üzerinde bir yükseklikte patlatılırsa ve yeterince güçlü değilse bu mantar şekli net bir şekilde oluşmuyor. Yani patlatılan bir bombanın oluşturduğu bulutların bu şekli alması için, yere olabildiğince yakın patlatılması ve bombaların çok güçlü olması gerekiyor.

Özetle mantar bulutlar, büyük bir ısı salınımı ile ortaya çıkıyor. Bu yüksek ısı ve enerji patlamasının birleşimi, bir vakum yani mantarın kafasını yaratıyor. Bu vakum da duman ve çeşitli döküntülerle doluyor ve mantar bulutunun merkezini oluşturuyor.

Hava koşullarına bağlı olarak da hava akımları ve rüzgârlar, bu mantar şeklindeki bulutu dağıtana kadar belli bir süre atmosferde kalmaya devam ediyor…

Webtekno

Kaynaklar: Science ABC, Britannica, Live Science

Bu post Nükleer Patlamalar, Neden Mantar Şeklinde Dev Bulutlar Oluşturur?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Peki gerçekten de uzay yolculukları olduğundan uzun sürse ve orada kalmak zorunda kalsak, vücudumuzu neler bekliyor olabilir?

Astronotlar, uzun yolculuklarını noktalarken bu görevlerin, insan vücudu üzerindeki etkilerini anlamamız açısından da bulgular edinmesini sağladılar.

Özellikle ilerleyen zamanlarda yapılacak olan uzay yolculukları adına da önemli ipuçlar elde edilmesini sağlayan bu veriler, Mars’a yapılacak yolculukta da dikkat edilmesi gerekenleri yineliyor. Gelin öyleyse neler olabileceğine birlikte bakalım.

Uzayda, Dünya’daki yerçekimi tarafından sürekli olarak zorlanan kaslar ve kemikler, yörüngede bu zorlamadan yoksun kalıyor. Bunun sonucunda vücut, kas ve kemik kütlesini hızla kaybediyor. Astronotlar, uzayda geçirdikleri her ayda kemik kütlesinin %1 ila 2’sini kaybederken altı aylık görevlerde bu oran, %10’a kadar çıkabiliyor.

Bu kayıpları engellemek için astronotlar, ISS’te günde 2.5 saatlik yoğun egzersizler yaparak kas ve kemik sağlığını korumaya çalışıyorlar. Ancak çalışmalara göre bu egzersizler, kas fonksiyonlarındaki kayıpları tamamen engelleyemiyor.

Gözde de yapısal değişiklikler meydana geliyor.

Yerçekimi, bildiğimiz üzere kanın vücutta nasıl dağıldığını etkiliyor. Uzayda, başın üst kısmına daha fazla kan birikiyor. Kanın gözde birikmesi, optik sinir etrafında ödem oluşmasına ve görme yeteneğinde azalmaya neden olabiliyor. Yalnızca birkaç hafta bile görme yeteneğinde değişimlere yol açabilir.

Bir de işin içine sinir sistemi giriyor. Yeryüzünde vücudumuz yerçekimine uyum sağlarken, uzayda bu uyum bozuluyor ve beyin, yönelim, denge gibi işlevlerde zorlanabiliyor. Bu değişikliklerin ise Dünya’ya dönüşten sonra 6 ay devam ettiği gözlemlenmiş.

Vücut, uzay yolculuğunda radyasyona maruz kalıyor.

Uzayda geçirilen uzun süreler, vücudun bağışıklık sistemini de önemli oranda etkiliyor. Yapılan araştırmalar, astronotların Dünya’ya döndüklerinde normal işleyişlerine de dönmelerinin epey zaman sonra olduğunu ortaya koyuyor.

“Yalnızca bir yolculuk” deyip geçmemek gerek, çünkü DNA’ya kadar etkiliyor. Scott Kelly’nin 340 günlük yolculuğunun ardından yapılan incelemelerde, yaşlanma sürecini kontrol eden ve DNA’yı koruyan telomerlerin DNA yapıların uzunluğunun uzayda önemli ölçüde uzadığı gözlemlenmişti. Dünya’ya döndükten sonra ise telomerlerin hızla kısalmaya başladığı görüldü.

Bilişsel fonksiyonlarımızı kaybetmemek de imkânsız.

Uzayda uzun süre kalmak, vücudumuzda bunca şeye sebep oluyorsa bilişsel fonksiyonlarımızı da elbette etkiliyor. Zihinsel yeteneklerde ciddi bir azalma görülmese de Dünya’ya döndükten sonra bazı bilişsel işlevlerin geçici olarak yavaşlaması mümkün. Özellikle denge ve yönelim konusunda ciddi sıkıntılar yaşanabilir, beynin çeşitli bölgelerinde sinirsel değişiklikler meydana gelebilir.

Yerçekimi eksikliğinden dolayı astronotların omurgaları hafif bir şekilde uzuyor, bu da sırt ağrısına neden olurken Dünya’ya döndükten sonra disk kayması gibi sorunların yaşanması anlamına geliyor.

Bütün bunların yanında vücut kitlemizin bir kısmını kaybetmemiz de cabası. Neredeyse 1 yılı aşkın süredir uzayda görev alan astronotlar üzerinde gerçekleştirilen bu araştırmalar, uzayda uzun bir süre kalmanın aslında o kadar da harika bir şey olmadığını gözler önüne sermiş oluyor…

Webtekno

Kaynaklar: ABC, The Conversation, NASA

Bu post Uzayda 1 Yıldan Fazla Kalsak Vücudumuzda Ne Gibi Değişiklikler Meydana Gelir?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Yani en azından öyle biliyoruz. Peki yıldızların etrafındaki bu manyetik alanlar eğer ki görünmüyorsa bilim insanları bunları nasıl inceliyor?

Elektromanyetik radyasyonun bir biçimi olan radyo dalgaları, görünür ışıkla aynı özellikleri paylaşır.

Fakat bu dalgalar, daha uzun dalga boylarına ve daha düşük frekanslara sahiptir. Bu özellikler radyo dalgalarını, uzayın engin genişliklerinde gezinmek ve en yoğun kozmik bulutları bile delmek için oldukça uygun hâle getirir.

Radyo dalgaları, yıldızlararası toz ve gaz tarafından dağıtılabilen veya emilebilen görünür ışığın aksine bu toz ve bulut tanecikleri arasında gezinebilir. Gökbilimciler, tozun çeşitli astrofiziksel olaylardaki rolünü anlamak için bu gazları, radyo dalgaları boylarında inceler.

Ayrıca manyetik alanlar doğrudan görülemese de yüklü parçacıkların, uzayda nasıl davrandığı üzerinde büyük bir etkiye sahiptir.

Manyetik alanlar ve yüklü parçacıklar arasındaki bu etkileşim, bilim insanlarına bunları incelemek için kullanışlı bir yol sunar. Ayrıca Güneş’in kendi rüzgârından gelen yüklü parçacıklar, Dünya’nın manyetik alanıyla etkileşime girer ve bu parçacıklar, manyetik alanın çizgilerini takip ederek bazen atmosferimizdeki gazlara çarpar.

Bu olay meydana geldiğinde ise hem görünür ışıklar hem de göremediğiniz ancak özel cihaz veya aletlerle tespit edebildiğimiz radyo ışıklarını üretirler. Bu ışıklar da bize, manyetik alanların nasıl çalıştığını gösterir.

Ek olarak yıldızların ve diğer kozmik nesnelerin etrafındaki manyetik alanlar, yüklü parçacıkları yakalayabilir.

Ayrıca bu parçacıklar, bu manyetik yollar boyunca hareket ederken ışık yayarlar. Buna da senkrotron radyasyonu denir ve yüklü parçacıklar, güçlü manyetik alanların etkisi altında çok hızlandığında meydana gelir.

Manyetik alan çizgilerini takip ederken, radyo dalgaları da dahil olmak üzere farklı dalga boylarında radyasyon yayarlar.

Özetle; radyo astronomisi ve spektroskopi gibi araçlar ve yöntemler, bilim insanlarının yıldızların etrafındaki gizli manyetik alanları incelemesine yardımcı olmakta…

Webtekno

Kaynaklar: Harvard, Science

Bu post Etrafındaki Manyetik Alanlar Görünmeyen Yıldızlar Bilim İnsanlarınca Nasıl İnceliyor?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Elbette aynı noktaya bu kadar fazla bakmalarının ardında bazı sebepler var. Bu sebeplere birlikte göz atmaya ne dersiniz?

Uzak galaksiler ve kuasalar (bir gaz diski ile çevrili bir süper kütleli kara delik tarafından desteklenen son derece parlak bir aktif galaksi çekirdeği) gibi çok zayıf ışık yayan ve kısa süreli gözlemlerle tespit edilemeyen astronomik maddeler var.

Bunların net görülmesi için uzun sürelerde bakmak gerekiyor ki zayıf ışık kaynakları biriksin. Mesela Hubble Uzay Teleskobu bir ara haftalar boyunca gökyüzündeki çok küçük bir bölgeye bakarak evrenin en uzak galaksilerini ortaya çıkarmıştı.

Zamanla değişen şeyleri daha iyi inceliyorlar.

Yıldız patlamaları, maddelerin hareketleri, süpernova patlamaları gibi olayların nasıl gerçekleştiğini anlamak için aynı noktaya çok uzun süre boyunca bakmak gerekebiliyor.

Ayrıca sürekli gözlem yaparak beklenmedik olayların da fark edilmesini sağlıyorlar. Eğer sürekli bölge değiştirselerdi bu değişiklikleri görmeyebilirlerdi.

Evren haritasını detaylı bir şekilde çıkarmak için gerekiyor.

Evren haritası çıkarmak için kozmik arka plan radyasyonu, galaksi dağılımı gibi unsurlar dikkatlice incelenmeli ve bunların incelenmesi için de belli bir noktaya sürekli bakılmalı. Ancak bu şekilde daha detaylı ve doğru sonuçlar elde edilebilir.

Uzun süre aynı noktaya bakıldığında hata payının da azaldığını unutmamak gerek. Diğer tüm bilimsel araştırmalarda olduğu gibi; gözlemlerin süresinin uzunluğu ve tekrarı, olası hataları azaltır…

Kaynak: Popular Science

Bu post Gök Bilimciler Neden Gökyüzünde Sürekli Aynı Noktaya Bakıyor?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

İçeriğimizde bahsedeceğimiz çalışma, basit yapıya sahip nematod solucanlarının, bu yüksek radyasyonlu ortamda inanılmaz bir şekilde hayatta kalma ve üreme yeteneklerini nasıl geliştirdikleri ortaya koyuyor.

Solucanlar, yüksek radyasyondan zarar görmemiş.

2024 senesinde Çernobil’e giden bilim insanları; nematod isimli, basit genetik yapıya sahip ve hızla üreyen küçük solucanları inceledi. Bunu yapmak için nematodları, çürümüş meyvelerden ve topraktan topladılar. Sonra da bölgedeki radyasyonun seviyesine baktılar.

Bölgedeki radyasyonun seviyeleri; büyük şehirlerdeki düşük seviyelerden, uzayda görülen yüksek seviyelere kadar farklılık gösterdi.

Bölesine tehlikeli bir yerde yaşayan organizmalar için beklenenin aksine, nematodların genomlarında hiçbir hasar belirtisi yoktu.

Radyasyona karşı bağışıklık geliştirmişler.

Felaket bölgesinde yaşayan hayvanların, başka yerlerde yaşayan türlerden genetik olarak farklı olduğu daha önce de keşfedilmişti.

Bu araştırmada araştırmacıların bulguları, bu özel solucan türünün Çernobil’deki yaşamları sayesinde yeni bir yetenek geliştirdiklerini ortaya koydu. O seviye bir radyasyona rağmen bağışıklık kazanarak hayatta kalabiliyorlardı…

Araştırmacılar, böyle bir durumun, bir gün insan tıbbında kullanılmak üzere uyarlanabilecek DNA onarım mekanizmaları hakkında bazı bilgiler sunabileceğini söylüyor…

Kaynaklar: PNAS, Independent

Webtekno

Bu post Nükleer Felaket Bölgesi Çernobil’de Keşfedilen ‘Süper Solucanlar’ İnsanlığın Umudu Olabilirler!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Örneğin Ay’da hava yoksa bayrak nasıl dalgalandı, gökyüzünde neden yıldız yoktu, nem yoksa ayak izleri nasıl oluştu… Hepsinin cevabını daha önceki içeriklerimizde vermiştik. En sona bırakırız. Bugünkü konumuz astronotların radyasyondan nasıl ölmedikleri.

Dünyanın etrafını saran radyasyon kuşaklarına “Van Allen Kuşakları” deniyor ve dünyanın manyetik alanı tarafından yakalanmış yüksek enerjili parçacıklara sahip. İç kulak, protonlardan oluşurken dış kuşak, elektronlardan oluşuyor.

Zararlı kozmik radyasyonun gezegenimize ulaşmasının önüne geçmelerinin yanı sıra uzay araçları ve astronotlar için ciddi tehdit sebebi olabiliyor.

Astronotlar bu radyasyondan nasıl etkilenmedi?

Uzaya gitme konusu ilk gündeme geldiğinde bu radyasyon, bilim insanlarını epey endişeye sürüklüyordu ve astronotların radyasyondan dolayı ölme ihtimallerini düşünüyorlardı. Ancak öyle olmadı.

NASA’nın açıklamasına göre Ay’a giden Apollo 11 astronotları, bu kuşaklarda en fazla 2 saat geçirdi ve radyasyonun en fazla olduğu yerlerde 5 dakikadan fazla kalmadılar. Rotayı da buna göre ayarlamışlardı. Kuşakların en yoğun olduğu bölgelerden kaçındılar.

Ek olarak, uzay aracı da radyasyonu absorbe edip azaltabilecek şekilde tasarlanmıştı. Böylece uzay aracının içindeyken daha düşük radyasyon seviyelerine meruz kaldılar.

İşte tüm bu önlemler ve planlamalar sayesinde astronotlar radyasyondan zarar görmeden görevlerini güvenli bir şekilde tamamlayıp dönebildiler…

Kaynaklar: NASA, BBC

Bu post Astronotlar Dünyanın Etrafını Saran Radyasyondan Neden Ölmedi?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Alparslan Bayraktar ve Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanı Mehmet Özhaseki’nin cevaplayacağı soru önergesinde bölgede bulunan radyoaktivite bulaşmış atıklar önemli bir çevre ve halk sağlığı sorunu yarattığı ve bu atıkların temizlenmesi konusunun merkezi yönetim birimleri tarafından görmezden gelindiği belirtiliyor.

CHP İzmir Milletvekili Yüksel Taşkın, “İzmirliler bu kadar ciddi bir konuda oyalanıyor. Vahim olanı, İzmir Büyükşehir Belediyesi radyoaktif ve tehlikeli maddelerin temizlenme planı ve zamanlamasına dair Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı’ndan bilgi talep etmiş olmasına rağmen, Bakanlık konuyla ilgili cevap dahi vermemiş durumda.

Geldiğimiz noktada, 2010’da kapatılan Aslan Avcı Döküm Sanayi AŞ’ye ait kurşun döküm fabrikasının 70 dönümlük bahçesindeki tehlikeli atık ve radyoaktif madde halen temizlenmedi. Ölçümler sonucunda radyasyon miktarının normal değerin 219 katı çıktığı tehlikeli atıkların toprak, hava ve suya karışması halinde büyük bir sağlık sorunu yaratacağı aşikâr” ifadelerini kullandı.

“RADYOAKTİVİTE BULAŞMIŞ ATIKLARIN HALK SAĞLIĞINI TEHDİT ETMEMESİ İÇİN NE GİBİ TEDBİRLER ALINDI?”
Taşkın soru önergesinde, “7381 sayılı Nükleer Düzenleme Kanunu’nun 8. ve 9. Maddelerine göre radyoaktif atıkların yönetimi öncelikli olarak Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı’na bağlı Türkiye Enerji, Nükleer ve Maden Araştırma Kurumu’nun (TENMAK) görevi. Ancak Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı’nın da sorumluluğu var” diyor ve şu soruları soruyor:

1) Alanda mevcut kirlilik ve etkilerine yönelik izleme ve ölçümler düzenli olarak gerçekleştirildi mi?

2) Atıkların miktarı ve alandaki dağılımına yönelik tespit çalışması yapıldı mı?

3) Radyoaktivite bulaşmış atıkların halk sağlığını tehdit etmemesi için ne gibi tedbirler alındı?

4) Alandaki radyoaktif ve tehlikeli atıkların bölgeden uzaklaştırılması konusunda bir işlem tesis edildi mi?

5) Alanı radyoaktif ve tehlikeli maddelerden temizlemek için hazırlanmış bir proje var mı?

6) Söz konusu atıklarla ilgili bertaraf dahil gerekli işlemlerin yürütülmesi neden şimdiye kadar geciktirildi?

7) Bölgedeki çalışma hangi kurumlar tarafından yürütülecektir?

8) İlgili kurumların alanda yürütülecek çalışmalara ilişkin programı, takvimi ve süreci nedir?

9) İzmir Büyük Şehir Belediyesi’nin kurumunuza gönderdiği 29.09.2021 tarih ve 45943877-307.02-E358128 sayılı ve keza 07.03.2022 tarih ve E-45943877-307.02-575771 sayılı yazılarında radyoaktif ve tehlikeli maddelerin temizlenme planı ve zamanlamasına dair bilgi talep edilmiş; ancak konuyla ilgili bilgi verilmemiştir. Yerel yönetimlere neden bilgilendirme yapılmamıştır? Yerel yönetimlerle nasıl bir işbirliği düşünülmektedir?…

Kaynak: Gerçek Gündem

Bu post “İZMİR’İN ÇERNOBİLİNDE RADYASYON MİKTARI NORMALİN 219 KATI…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Nature Astronomy dergisinde yayımlanan araştırmaya göre bilim insanları, Samanyolu Galaksisi’nin içindeki uydu galaksi Sagittarius hakkındaki gizeme bir açıklama buldu.

Yeni keşif, gökbilimcilerin uzun süredir karanlık madde hakkındaki destekledikleri bir teorinin aksine bir kanıt sunan nitelikteydi. Peki neydi bu teori? Bu keşif, bilim dünyasına ne anlatıyor? Gelin, detaylara bakalım.

Önce gizemin ne olduğunu anlatalım:

Galaksimizin merkezi, yukarıdaki görselde bulunan mor bölümlerle temsil edilen bir çift gama radyasyon kabarcığı ortaya çıkarıyor. Bu fenomen, on yıl önce keşfedilmiş olsa da kökeni halen gizemini koruyordu. Bu radyasyon kabarcıklarına ‘Fermi kabarcıkları’ deniyordu.

Bu kabarcıkların Güney kısmındaki en parlak bölgelerinden biriyse ‘Fermi kozası’ olarak adlandırılıyordu. Bu yapı, yukarıdaki görselde yakınlaştırılmış olarak görülebiliyor. Söz konusu yapının, bir zamanlar galaksimizde yaşanan bir süpernova olayının sonucu olduğuna inanılıyordu.

İşte o yapı, aslında uydu galaksinin yaydığı radyasyonun bir sonucuydu:

Bilim insanları, GAIA ve Fermi uzay teleskoplarından elde edilen verileri inceleyerek yukarıda bahsettiğimiz yapının kaynağını tespit etmeyi başardı. Söz Fermi kozasının kaynağının uydu galaksi Sagittarius’tan kaynaklandığı açıklandı.

Peki Sagittarius’un gama ışını radyasyonunun kaynağı ne?…

Sagittarius, gaz ya da yıldıza yer vermediğinden galaksiden çıkan gama ışını radyasyonunun birkaç muhtemel sebebi olduğu düşünülüyordu. Bu nedenlerden biri olduğuna inanılan milisaniye pulsarları, yeni keşifle en büyük açıklama olarak nitelendirilmeye başladı. Öte yandan bu kanıt, diğer teori olan radyasyonun karanlık maddeden kaynaklandığı teorisine de ters düşen bir kanıt oldu.

Milisaniye pulsarı nedir?…

Pulsarlar, içinde bulundukları gök yapılarının çekirdeği ve ‘kalbi’ olarak nitelendirilmekte ve kalp atışları gibi uzaya radyo dalgaları gönderen nötron yıldızlarıdır. Milisaniye pulsarları ise yaklaşık 1-10 milisaniye aralığında dönel periyotları olan pulsarlara verilen isimdir. Bu pulsarların kökeni hakkında ne fazla kabul gören teori, çok hızlı dönen ikili sayı sistemine yakın çift yıldızlardan gelen maddelerin toplanması aracılığıyla hızlanmış nötron yıldızları olmalarıdır…

Webtekno

Bu post Galaksimizin Merkezindeki En Büyük Gizemlerden Biri Çözüldü!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.