Söz konusu kalıntıların proton kadar ince, inanılmaz derecede yoğun ve ışık yılları boyunca uzanabilen yapılar oldukları öngörülüyor.

Tufts Üniversitesi’nden fizikçi Prof. Ken Olum, iki paralel ve sonsuz uzunluktaki kozmik sicimin birbirinin yanından geçmesi halinde, uzay-zamanın bükülerek “kapalı zaman benzeri eğriler” oluşturabileceğini söylüyor. Bu tür bir eğri, teoride bir kişinin uzayda belirli bir yolu izleyerek yola çıktığı andan daha erken bir zamana geri dönmesini mümkün kılabilir.

Bu fikir ilk olarak 1991’de Princeton Üniversitesi’nden fizikçi J. Richard Gott tarafından ortaya atıldı. En dikkat çekici nokta ise, bu tür zaman döngülerinin, Einstein’ın genel görelilik denklemlerinin kabul ettiği matematiksel çözümler arasında yer alması. Yani mesele bilim kurgudan ibaret değil; en azından teorik olarak fizik yasalarına aykırı değil.

NEDEN HALA ZAMAN MAKİNEMİZ YOK?

Ancak Olum’a göre heyecanı fazla abartmamak gerekiyor. Öncelikle böyle bir senaryonun çalışması için ışık hızına yakın hareket gerekiyor ki, bu da bugün bildiğimiz fizik ve enerji üretim yöntemleriyle neredeyse imkansız. Ayrıca Gott’un modelinde sicimlerin “sonsuz uzunlukta” olması şartı, pratikte büyük bir çıkmaz yaratıyor.

“Kimse sonsuz uzunlukta bir şey inşa edemez” diyen Olum, bu yüzden modelin birebir uygulanabilir olmadığı görüşünde.

Cornell Üniversitesi’nden emekli fizik profesörü Henry Tye ise kozmik sicimlere, diğer zaman yolculuğu fikirlerine (örneğin solucan delikleri) kıyasla daha sıcak bakıyor.

“Zaman yolculuğu olası görünmüyor, ama tamamen imkânsız da demem” diyen Tye, özellikle ışık hızını aşma gibi fikirleri kabul etmekte zorlandığını, ancak geçmişe yolculuğun teorik olarak hala tamamen dışlanmadığını söyledi.

KOZMİK SİCİMLER GERÇEKTEN VAR MI?…

Tüm bu tartışmaların kilit noktası ise şu: Kozmik sicimler henüz doğrudan gözlemlenmedi. Ancak bilim insanları, bu konuda umut verici ipuçlarına sahip.

Kuzey Amerika Nanohertz Yerçekimi Dalgaları Gözlemevi (NANOGrav), milisaniyelik pulsar adı verilen yıldızların sinyallerindeki küçük sapmaları inceleyerek uzay-zamandaki titreşimleri ölçüyor. 2020’de tespit edilen bir sinyal, kara delik kaynaklı yerçekimi dalgalarına benzemediği için dikkat çekmişti.

Olum’a göre bu sinyal, “kozmik süpersicimler” ile uyumlu olabilir. Bu yapılar, sicim kuramından türeyen ve evrenin çok boyutlu bir yapıya sahip olduğunu öne süren teorilerle bağlantılı.

Eğer gelecekte NANOGrav ya da 2034’te fırlatılması planlanan uzay tabanlı gözlemevi LISA, kozmik sicimlerin varlığını doğrularsa, bunun etkisi devrimsel olabilir…

Kaynak: NTV

Bu post ZAMANDA YOLCULUĞUN SIRRI ÇÖZÜLDÜ MÜ?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Princeton Üniversitesi’nden araştırmacılar, Neptün’ün ötesinde uzanan bu buzlu gök cisimleri kuşağında alışılmadık bir “bükülme” tespit etti.
Bu anomali, Kuiper Kuşağı’nın düz bir hat üzerinde olması gerekirken, yaklaşık 15 derecelik bir eğime sahip olduğunu ortaya koyuyor.

Bilim insanlarına göre bu sapma, Neptün’ün ötesinde görünmeyen bir gezegenin kütle çekiminden kaynaklanıyor olabilir.

DÜNYA İLE MERKÜR ARASINDA…

Araştırma ekibi, bu yeni gök cismini “Y Gezegeni” olarak adlandırıyor.

Henüz doğrudan gözlemlenmemiş, yani tam anlamıyla kanıtlanmamış olan bu gezegenin, mevcut verilere göre Dünya ile Merkür arasında bir büyüklüğe sahip olabileceği ve Güneş Sistemi’nin en uzak bölgelerinde yer aldığı düşünülüyor.

Araştırmacılar, Monthly Notices of the Royal Astronomical Society: Letters dergisinde yayımladıkları makalede, “Bu çalışma bir gezegen keşfi değil, ama bir gezegenin en olası çözüm olduğu bir bilmecenin keşfidir” ifadelerini kullandı.

Kuiper Kuşağı, bir zamanlar dokuzuncu gezegen olarak kabul edilen Plüton’un da içinde yer aldığı geniş bir bölge. 2006’da Plüton’un “cüce gezegen” statüsüne geçirilmesiyle bölgeye olan ilgi azalmadı, ancak büyük mesafeler nedeniyle gözlem yapmak hâlâ son derece zor.

Geçmişte, astronom Percival Lowell “X Gezegeni” hipotezini ortaya atmış, Neptün ve Uranüs’ün yörüngelerindeki düzensizlikleri gizli bir gezegenle açıklamaya çalışmıştı. Ancak 1990’larda Voyager 2 uzay sondasının verileri Neptün’ün kütlesinin beklenenden düşük olduğunu gösterince bu gizem çözülmüştü.

2016 yılında yeniden gündeme gelen “Dokuzuncu Gezegen (Planet Nine)” teorisi, çok daha büyük ve Plüton’un çok ötesinde yer alan bir gök cismini öne sürüyordu.

Princeton ekibinin öne sürdüğü “Y Gezegeni” ise daha küçük, daha yakın ve farklı bir kütle dağılımına sahip olabilecek bir gezegen diye tanımlanıyor.

Bilim insanlarına göre bu iki varsayım birbirini dışlamıyor; teorik olarak, Güneş Sistemi’nin dışında birden fazla gizli gezegen bulunabilir.

Bu gizemi çözebilecek umut verici gelişme ise Şili’deki Vera C. Rubin Gözlemevi’nden geliyor. 2025 sonunda başlayacak olan 10 yıllık gözlem programı, Kuiper Kuşağı’nı eşi benzeri görülmemiş bir hassasiyetle tarayacak.

Araştırmacılar, bu gözlemler sayesinde olası “Y Gezegeni”nin iki ila üç yıl içinde tespit edilebileceğini düşünüyor…

Kaynak: NTV

Bu post GÜNEŞ SİSTEMİNDE TUHAF BİR BÜKÜLME KEŞFEDİLDİ, ACABA GİZLİ BİR GEZEGEN Mİ VAR DİYE DÜŞÜNDÜRDÜ!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Yakın zamanda Physical Review Research dergisinde yayımlanan bu deney, özel olarak tasarlanmış bir cihazın Dünya’nın dönüşü sayesinde sürekli ve ölçülebilir bir voltaj üretebildiğini ortaya koydu.

Manyetik bir alan boyunca hareket eden bir iletkenin akım üretmesi, temel bir fizik prensibidir ancak yalnızca Dünya’nın dönüşünü kullanarak bu etkiyi yaratmak, bilim insanlarının 1800’lerden beri başaramadığı bir hedef olmuştu.

2016 yılında fizikçi Christopher Chyba ve ekibi, belirli koşullar altında bu yöntemin işe yarayabileceğini öne sürmüş olsa da ne yazık ki pratikte başarılı olunamamıştı. Şimdi ise bu teori ilk kez başarılı bir deneyle test edildi.

Fizikçilerin geliştirdiği sistem, Dünya’nın manyetik alanına paralel olarak dönen, manganez-çinko ferritten yapılmış silindirik bir kabuktan oluşuyor. Elektronlar, kabuğun dönüşü nedeniyle tam olarak dengelenemediği için küçük ama sürekli bir voltaj üretilebiliyor.

Peki elde edilen elektrik hangi alanlarda kullanılabilir?.

Elde edilen enerji miktarı şu an için küçük olsa da bu deney, pasif elektrik üretiminin mümkün olduğunu kanıtlamış oldu. Yani sistem, herhangi bir yakıt veya harici güç kaynağı gerektirmeden yalnızca Dünya’nın hareketinden güç alıyor.

Bu yöntemin pratik kullanımı için henüz uzun bir yol olsa da araştırmacılar gelecekte bakım gerektirmeyen güç kaynakları veya ultra uzun ömürlü sensörlerde bu teknolojinin büyük bir potansiyel taşıdığını düşünüyor…

Kaynak-Webtekno

Bu post Fizikçiler, Dünya’nın Dönüşünden Pasif Elektrik Üretmeyi Başardı!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.