Hakemli dergi Nature Ecology & Evolution’da yayımlanan araştırmaya göre son 45 yılda şu değişimler kaydedildi:

Göllerdeki oksijen oranı yüzde 5,5 azaldı.

Barajlarda kayıp yüzde 18,6’ya ulaştı.

Okyanus genelinde düşüş yüzde 2 seviyesinde.

Ancak bazı bölgelerde tablo çok daha çarpıcı. Kaliforniya kıyılarında 1960’tan bu yana oksijen seviyesi yüzde 40 geriledi.

OKSİJEN NEDEN KAYBOLUYOR?
Bilim insanları iki ana sebebe işaret ediyor. Küresel ısınma: Isınan su, daha az oksijen tutabiliyor. Ayrıca yüzeyde ısınan tabaka ile dipteki soğuk su karışmadığı için oksijen derinlere ulaşamıyor. Kirlilik ve tarımsal akış: Gübre ve atıklarla suya taşınan besin maddeleri alg patlamalarına yol açıyor. Bu algler öldüğünde, onları parçalayan mikroorganizmalar sudaki oksijeni tüketiyor.

Oksijen kaybı yalnızca su canlılarının ölümü anlamına gelmiyor. Besin zinciri kırılıyor, balıkçılık darbe alıyor, kıyı ekonomileri sarsılıyor. Daha da önemlisi, oksijensiz ortamda metan ve azot protoksit gibi güçlü sera gazları açığa çıkıyor. Bu gazlar iklim krizini hızlandırarak kısır bir döngü yaratıyor.

Araştırmacılar, suyun oksijen seviyesinin küresel iklim sisteminde temel bir rol oynadığını vurguluyor. Eğer bu süreç kontrol altına alınamazsa, mesele sadece ekosistem değil; ekonomi, gıda güvenliği ve toplumsal istikrar da risk altına girebilir…

Kaynak: Gerçek Gündem

Bu post OKSİJEN AZALIYOR, DÜNYA NEFESSİZ KALIYOR!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Öncelikle suyun nereden geldiğini bulmak için suyun neyden yapıldığını düşünmek gerekir.

Hepimizin bildiği gibi dünyadaki her şey, minik yapı taşlarından oluşur. Bu mini bloklara atom ismi verilir. Atomlar da bir araya gelerek molekülleri oluştururlar. Mesela su, dihidrojen oksit ismi verilen bir molekülden meydana gelir.

Bu da iki hidrojen atomu ve bir oksijen atomunun bir araya geldiği anlamına gelir. Yani H2O. Peki hidrojen ve oksijen nereden gelir? Aslında hidrojen, evrenin başlangıcından beri var olmuştur ve elementlerin en basit yapılısıdır.

Oksijen ise çok daha sonra yani hidrojenden yüz milyonlarca yıl sonra ortaya çıkmıştır.

Gezegende var olan yıldızlar yine milyonlarca yıl önce öylesine sıcaktı ki bunların patlamasıyla çeşitli elementler etrafa yayıldı. Bu elementler de yeni maddeler oluşturmak için birleşti.

H20 veya su da bunlardan biriydi. Yani su molekülleri, Güneş sisteminin başlangıcından beri mevcuttu. Ayrıca Dünya oluşurken, su molekülleri oluşmuş durumdaydı. Peki bu bilgi, bugün Dünya’daki suyu açıklama yeterli mi?

Bilim insanları bundan tam olarak emin değil. Onlara göre suyun birkaç olası kaynağı daha var.

İlki, Dünya’nın derinliklerinde bulunan su moleküllerinin, yıllar içinde yavaşça yüzeye çıkmış olması. Başka bir deyişle bazı teorilere göre, Dünya’nın büyük bir kısmını kaplayan su, aslında başlangıçtan beri gezegenin bir parçasıydı.

Başka bir görüş ise su moleküllerinin Dünya’ya, uzayın diğer kısımlarından geldiği. Güneş sisteminin oluştuğu ilk yıllarda birçok asteroit ve kuyruklu yıldız, Dünya’ya çarptı. Bunlar da Dünya’ya çok daha fazla su getirdi.

Yani Dünya’nın derinliklerindeki suyun, asteroitlerden ve kuyruklu yıldızlardan gelen suyla birleşerek Dünya’ya bu kadar çok su vermiş olması oldukça muhtemel. Aslında o kadar çok suyumuz var ki, Dünya’nın yüzeyinin %70’inden fazlası onunla kaplı!…

Webtekno

Bu post En Temel Kaynağımız Olan Su, Dünya’ya Nereden ve Ne Zaman Geldi?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Peki ya tıpkı Kafka’nın Dönüşüm’ündeki gibi insan büyüklüğünde bir böceğin varlığından haberdar olsaydık?

Düşüncesi bile korkunç, peki ya ihtimali? Bu sorunun cevabını almak için öncelikle böceklerin özelliklerini bilmek gerekiyor.

Çoğu hayvanın aksine böceklerin vücutları oldukça farklıdır. Çünkü akrep ve örümcek gibi eklembacaklılarda olduğu gibi böceklerin de iskeleti dışarıda oluyor. Bu dış iskelet, kitin adı verdiğimiz sert ve dayanıklı bir maddeden oluşuyor.

Kitin, böceklerin vücutlarını dış etkenlere karşı koruyor, kaslarının da doğrudan dış iskelete bağlanmasını sağlıyor. Tabii bu dış iskeletleri de aslında sorumuzun cevabını veriyor. Çünkü böceklerin büyük boyutlara ulaşmasını engelleyen önemli bir sınırlayıcı rolü üstleniyor.

Dış iskeletleri büyümelerine nasıl engel oluyor?…

Böceklerin iskeletleri, küçük böcekler için verimli olsa da büyüdüklerinde onlara birtakım sorunlar oluşturabiliyor. Çünkü bir böcek büyüdüğü zaman hacmi, kütlesi artarken yüzey alanı daha az büyüyor. Bu da böceğin, kas ve hücrelerinin dış iskelet aracılığıyla yeterli desteği alamamasına sebep oluyor.

Büyüyen bir böcek, daha fazla kas gücüne ihtiyaç duysa da iskelet yapısı ve sınırlı hareketleri bu gücü almasına engel olur. Bunların yaşanmaması için de bacak sayısının artması gerekir ki bu da böceğin böcek olma özelliğini kaybetmesi demektir.

Büyümelerine tek engel iskeletleri değil.

Bu faktörlerden birisi de oksijen. Böcekler, solunumlarını vücutlarında “spiracles” adı verilen küçük deliklerle gerçekleştiriyor. Bu delikler, oksijenin trakea adlı tüpler aracılığıyla böceğin vücuduna yayılmasını sağlıyor.

Ancak bir böceğin büyüdüğünü düşünürsek oksijen, yeterince hızlı bir şekilde vücuda dağılamamış olacak. Belki bundan milyonlarca yıl önceki böcekler daha büyük boyutlardaydı. Sebebi ise Dünya’daki oksijen seviyesinin günümüzden çok daha yüksek olması. Şu an ise azalan oksijen seviyesi, böceklerin şu anki boyutlarına gelmesini sağlamıştır.

Dev böcekler Dünya’da dolaşıyor olsaydı, muhtemelen onları meraklı gözlerle seyretmek yerine köşe bucak kaçıyor olurduk…

Kaynaklar: Live Science, IFL

Bu post Böceklerin Devasa Boyutlara Ulaşmasını Engelleyen Genetik Bir Güvenlik Duvarı Var mı?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Ağaçlar, Güneş ışınlarından aldıkları enerjiyi kullanarak karbondioksit ve suyu, glikoza çevirip enerji üretir.

Bu tepkimenin sonucu olarak da oksijen yayarlar. Tüm bitkiler gibi ağaçlar da ürettikleri bu glikozu tekrar enerjiye çevirerek metabolizmik faaliyetlerini yürütmek üzere oksijen üretirler. 24 saatlik sürece bakıldığında, tükettikleri oksijenden daha fazlasını üretirler.

Bir molekül fotosentez sırasında glikoz üretebilmek için, altı molekül karbondioksite ihtiyaç duyar.

Bu tepkime sonucunda dışarıya yayılan oksijen miktarı da altı moleküldür. Ayrıca bir glikoz molekülünde altı karbon atomu yer alır. Bu durum, ağaca eklenen her karbon molekülü için, bir molekül oksijenin doğaya salınması anlamına gelir.

Örneğin yetişkin bir çınar ağacı, kökleri ve yaprakları da dahil edildiğinde iki ton ağırlığa ve on iki metrelik uzunluğa ulaşabilir. Eğer her yıl %5 oranında büyürse, 100 kg odun üretir ki bunun da yaklaşık 38 kilogramı karbondan oluşur.

Atomların molekül ağırlıkları göz önünde bulundurulduğunda, bu ağacın bir yılda 100 kg oksijeni doğaya salacağı sonucuna ulaşabiliriz.

Öte yandan bir insan, yılda ortalama 9,5 ton hava solur.

Fakat ağırlık olarak bu havanın sadece %23’ü oksijendir. Üstelik her nefeste bu oksijenin tamamını değil, yaklaşık 3’te 1’ini kullanabiliriz. Bu hesaptan yola çıkıldığında, bir insanın yılda yaklaşık 740 kg oksijen soluduğu ortaya çıkar.

Dolayısıyla bir insana oksijen sağlamak için, 7-8 ağacın gerektiği sonucuna ulaşabiliriz…

Kaynak-Webtekno

Kaynaklar: Popular Science, Science Focus

Bu post Bir İnsanın Yaşamı Boyunca Yeterli Oksijeni Alabilmesi İçin Kaç Ağacın Varlığına İhtiyacı Vardır?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Candaş Tolga Işık’ın sunduğu Kafa TV’deki bir YouTube yayınına katılan uzman isim, Karadeniz’deki zehirli gaz miktarının gün geçtikçe arttığına dikkat çekerek, Karadeniz’in uzak bir gelecekte patlayacağını ve bu durumdan kaçışın olmayacağını açıkladı.

“KARADENİZ’İN 60 KİLOMETRE YAKININDA HAYAT KALMAYACAK”

Söz konusu gazların bir gazoz gibi süreklü yüzeye çıktığını belirten Şengör, söz konusu felakete yönelik bir takvim paylaşmasa da, bu durumun İstanbul da dahil olmak üzere Karadeniz’e kıyısı olan bütün şehirlerin 60 kilometrelik alanında yaşam belirtisi bırakmayacağına işaret etti.

İşte Şengör’ün açıklamalarından öne çıkanlar…

“Karadeniz zehirli gazlar biriktiriyor ve nihayetinde bu gazlar püskürmeye başladı. Karadeniz patlayacak nihayetinde. Çünkü içerisinde gazlar var. Bu gazlar giderek artıyor ve sonunda gazoz gibi yüzeye çıkacaklar.

Karadeniz’in 60 kilometre çevresinde yaşayan ve oksijen soluyan hiçbir canlı kalmayacak. Bunu biraz mürekkep yalamış, coğrafya okumuş herkes biliyor. Geçen yüzyıldan beri Karadeniz’deki oksijenli kısım 200 metreden 180 metreye kadar düştü.

Ne zaman patlayacağına net bir yanıt veremem. Çünkü üzerinde takvimlendirme olarak çalışmadım. Ancak kaçış yok, er ya da geç Karadeniz patlayacak…”

Bu post “KARADENİZ PATLAYACAK, 60 KİLOMETRE YAKININDA HAYAT KALMAYACAK…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Peki gerçekten de su, hidrojen ve oksijenden oluşmasına rağmen nasıl oluyor da yanmıyor? Yanmayı geç, söndürücü etkisi nasıl olabiliyor?

Yanmanın gerçekleşmesi için üç temel bileşene ihtiyaç var: yakıt, oksitleyici ve bir de ateşleyici. Yakıt, yanıcı bir maddeyi ifade ediyor; oksitleyici, yakıtın yanmasını destekleyen maddeyi tanımlıyor. Ateşleyici ise bu süreci başlatan ısı kaynağı. Bir kâğıt örneği verecek olursak kâğıt yakıt, oksijen oksitleyici ve kibrit ateşleyici oluyor.

Su, kimyasal formülü H2O olan bir bileşiktir. İçeriğinde iki hidrojen atomu ve bir oksijen atomu bulunuyor. Hidrojen ve oksijenden hidrojen yanıcı oksijen yakıcı özelliklere sahip elementlerdir. Hidrojen gazı, tek bir elektrona sahip olduğu için oldukça reaktiftir ve oksijenle birleştiğinde büyük miktarda enerji açığa çıkarak suyu oluşturur.

Bu reaksiyon, suyun kendisinin oluşturulmasından önce büyük bir yanma enerjisi gerektiriyor.

Suyun yanmama sebebi ise zaten “yanmış” bir bileşen olmasından kaynaklanıyor. Hidrojen ve oksijen, suyun oluşumuna neden olan bir yanma reaksiyonunda birleşir. Bu reaksiyon sırasında açığa çıkan enerji, hidrojen ve oksijen atomlarının birleşerek su molekülüne dönüşmesini sağlar. Dolayısıyla suyun kendisi aslında ateşin bir yan ürünüdür.

Yanma süreci sırasında hidrojen ve oksijen, kimyasal olarak su molekülüne dönüşüyor ve bu dönüşüm sırasında büyük bir enerji açığa çıkıyor. Suyun yanıcı bir özellik taşımadığı için yeniden yanması da mümkün değil…

Webtekno

Kaynaklar: BYJU’S, Science Focus

Bu post Su, Yanıcı Olan Hidrojen ve Yakıcı Olan Oksijenden Oluşmasına Rağmen Neden Yanıcı Bir Madde Değil?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Sahiden, neden üç tane kalbe sahipler? Her birinin işlevi farklı mı? Farklıysa ne gibi işlevleri var? Suların derinliklerine doğru dalarak bu ilginç hayvanların dünyasını daha yakından tanıyalım.

Üç tane kalbe sahip olmaları, kanlarının mavi olmasının sonuçlarından biri.

Ahtapotlari kafadanbacaklı hayvan grubunda yer alıyor ve mavi kanları var çünkü oksijeni taşımak için demir ve bakır bakımından zengin, hemosiyanin adlı bir proteine sahipler. Aynı protein bazı tarantulalarda, bazı akreplerde ve bazı yengeçlerde de var.

Hemosiyenin, oksijeni vücudun her yerine taşımakta pek de iyi değil. Bunun için yardımcı başka şeylere de ihtiyaçları var. İşte burada devreye diğer iki kalp giriyor.

Diğer iki kalbin görevi, oksijeni taşımaya yardımcı olmak.

Fazladan iki kalp, oksijeni aldığı solungaçlardan kanı pompalarken merkezdeki kalp, organlara ve kaslara enerji sağlamak için oksijenli kanı, vücudun geri kalanında dolaştırıyor.

Yani fazladan iki kalp, oksijen almak için solungaçların yanından pompalama yaparak vücuda daha yüksek basınçta kan pompalamış oluyor ve hemosiyenin oksijen taşımasını destekliyor…

Webtekno

Bu post Ahtapotların 3 Kalbe Sahip Olmalarının Kanlarının Mavi Olmasıyla Bir İlgisi Var mı?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Mars, sıcaklıkların -153 dereceye kadar düşebildiği, ince atmosferiyle ultraviyole radyasyona maruz kalan bir gezegen. Ancak bilim insanları, daha önce Mars ortamında yaşayabilen mikroorganizmaları, alg ve likenleri test etmişlerdi.

Yapılan araştırmalar sonucunda Mars koşullarına dayanabilen bir yosun türü belirlendi. Bu yosun türü, gezegenin soğuk, kuru ve düşük oksijenli atmosferinde bile hayatta kalma yeteneğine sahip olarak dikkat çekiyor.

Araştırma ekibi, bu özel yosun türünü Dünya’daki en zorlu çöllerde keşfetmiş durumda. Dr. Sarah Johnson liderliğindeki ekip, yosunun Mars’ın ekstrem koşullarına adapte olabilme yeteneğini vurgulayarak, Mars üzerinde biyolojik yaşamın potansiyelini ortaya koydu.

Dr. Johnson, “Bu yosun türü, Mars’ta biyolojik yaşamın var olabileceğini gösteren önemli bir bulgu. Gelecekteki Mars kolonileri için oksijen üretimi ve besin kaynağı sağlamada kritik bir rol oynayabilir” şeklinde konuştu.

Yosunun dayanıklılığı ve Mars koşullarına adapte olma kabiliyeti, gelecekte Mars’ta sürdürülebilir bir ekosistem kurulmasına yönelik umutları güçlendiriyor.

Bu keşif, bilim dünyasında büyük heyecan uyandırırken, Mars’ta yaşam arayışındaki ileri adımlar için yeni bir yol haritası çizilmesine katkı sağlıyor…

Kaynak-Webtekno

Bu post Mars Şartlarında Yaşayabilecek Bir Bitki Türü Keşfedildi!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bilim insanlarının keşfettiği denizanası benzeri yapıya sahip bir parazit, mitokondriyal genoma sahip değil. Bu da bulunan parazitin, mitokondrisi olmayan ilk çok hücreli yapı olarak tarihe geçmesini sağladı. Her hücrede çok sayıda bulunan mitokondriler, oksijenden enerji üretiminde rol alıyor. Mitokondri olmaması ise bu canlının oksijene ihtiyacı olmadığını belirtti.

Bu keşif sadece dünyadaki yaşama dair anlayışımızı değiştirmekle kalmayıp dünya dışı yaşamı bulma çalışmalarında önemli bir destek sunuyor. Dünya üzerindeki yaşam, bundan 1,45 milyar yıl önce oksijenli solunum yapacak şekilde evrimleşti. Kırmızı kan hücreleri dışındaki tüm hücrelerimizin tamamında mitokondri bulunuyor. Bazı canlılar ise oksijensiz solunum yapabiliyorlar ancak bu canlılar tek hücreliler.

Tel Aviv Üniversitesinden Dayana Yahalomi ve ekibinin incelediği Henneguya salminicola adlı yapı, hücre içinde oksijensiz olarak yaşayabiliyor. Yapılan DNA analizlerinde bu yapıların sadece mitokondrilerini kaybetmediklerini, tüm ilgili yapı ve genleri de kaybettiğini ortaya koydu. Bu keşifle birlikte bu parazitle mücadelede yeni yöntemler geliştirilebilecek…

Araştırma PNAS’da yayımlandı.

Bu post Bilim İnsanları, Yaşamak İçin Oksijene İhtiyaç Duymayan İlk Canlı Türünü Keşfetti… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Merkür’e gönderilen BepiColombo sondasının Venüs’ün etrafından geçerken yaptığı ölçümler bu durumu ortaya çıkardı.

Venüs’ün atmosferindeki gazların neden uzaya dağıldığına dair henüz kesin bir açıklama yok ancak bilim insanları, bu durumun nedeni hakkında az çok bir fikre sahip. Şimdi gaz çıkışlarını inceleyerek bu ilginç gezegenle ilgili daha fazla bilgi de ortaya çıkarılabilir.

Venüs’ün manyetik alanı atmosferi tutamıyor…

Dünya’nın atmosferini oluşturan gazlar neden uzaya savrulup gitmiyor? Bizim gezegenimizin kabuğu altında lavlar ve o lavların içinde de ergimiş metaller var. Bu metaller hem hareket edip hem de enerjiye maruz kaldıkça bir çeşit Faraday Kafesi oluşturuyor ki biz bunu dünyanın manyetik alanı olarak biliyoruz. Bu kafes, atmosferdeki gazların da kaçmasının önünde bir engel oluşturuyor.

Öte yandan Venüs’ün çekirdeği daha soğuk ve hareketsiz. Bu da gezegenin daha zayıf ve daha düzensiz bir manyetik alan oluşturmasına neden oluyor. Gezegenin yüzeyinin de çok sıcak olduğunu ve yüksek ısıda atomların daha yüksek enerjili ve hareketli olduklarını göz önüne aldığımızda bu kaçışlar daha olası hâle geliyor.

Araştırmacılar, Venüs’ün atmosferindeki parçacıkların nasıl uzaya saçıldığını anlamanın, gezegenin atmosferinin nasıl değiştiğini ve gezegendeki suyun nasıl kaybolduğunu çözmenin önemli bir adımı olduğunu ifade etti.

Webtekno

Araştırma, Nature Astronomy’de yayımlandı…

Bu post VENÜS, KARBON VE OKSİJEN SIZDIRIYOR, BUNUN NEDENİ BİLİNEMİYOR… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.