Bir kruvaziyer şirketi, 50 bin kişinin sürekli yaşayabileceği devasa “Freedom Ship” projesini hayata geçirmek için çalışmaların hızlandığını duyurdu.

Amerikalı mühendis Norman Nixon tarafından ilk kez 1990’larda tasarlanan Freedom Ship, onlarca sene boyunca çeşitli dönemlerde gündeme gelse de hiçbir zaman inşa edilemedi. Fakat projeyi yeniden canlandıran Freedom Cruise Line International, talebin beklenenden çok daha yüksek olduğunu ifade etti.

Şirketin CEO’su Roger Gooch, projeye olan ilginin o kadar büyük olduğunu ifade ederek, “Neredeyse üç gemi inşa etmeyi haklı çıkaracak kadar talep görüyoruz” sözlerini sarf ettti.

DÜNYANIN EN BÜYÜK GEMİSİNDEN 10 KAT DAHA BÜYÜK OLACAK…

Gerçekleşmesi halinde Freedom Ship, mevcut dünyanın en büyük kruvaziyer gemisinin yaklaşık 10 katı büyüklüğünde olacak. Yaklaşık 1,6 kilometre uzunluğunda, 244 metre genişliğinde ve 30 kat yüksekliğinde düzenlenen dev yapı, adeta yüzen bir metropol olarak hizmet verecek. Geminin büyüklüğü sebebiyle hiçbir tersaneye sığmayacağı ifade edilirken, gövdesinin parça parça üretilip açık denizde birleştirilmesi düşünülüyor.

50 BİN KİŞİ YAŞAYACAK…

Freedom Ship’te 50 bin daimi sakin yaşayabilecek. Öte yandan gemide aynı anda 10 bin ziyaretçi ve yaklaşık 20 bin personel bulunabilecek. Bu rakamlar, dünyanın en büyük yolcu gemilerinin kapasitesinin katbekat üzerine çıkıyor.

Dev yüzen şehir limanlara yanaşamayacağı için yolcular ve ziyaretçiler daha küçük gemilerle taşınacak.

Freedom Ship sadece bir gemi değil, aynı zamanda tam teşekküllü bir şehir olarak tasarlanıyor. Projede hastaneler, okullar, bankalar, mağazalar, restoranlar ve eğlence merkezleri yer alacak.

Şirket yönetimi, bazı işletmeleri kendilerinin yöneteceğini, diğer alanların ise girişimcilere kiralanacağını duyurdu. Gemide ayrıca ileri teknolojiye sahip bir hastane kurulması da planlanıyor.

NÜKLEER ENERJİYLE ÇALIŞABİLİR…

Projenin hayata geçmesi durumunda Freedom Ship’in nükleer enerjiyle çalıştırılması değerlendiriliyor. Ancak bunun için öncelikle yaklaşık 16 milyar dolarlık yatırımın bulunması gerekiyor…

Kaynak: YENİÇAĞ

Bu post DÜNYANIN EN BÜYÜK GEMİSİNDEN 10 KAT DAHA BÜYÜK OLACAK, ÜZERİNDE 50 BİN KİŞİ YAŞAYACAK… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Çünkü bir kilosunun sağladığı enerji ile yıllar boyunca seyahat edebiliyoruz! Ford, Nucleon aracında uranyumu ilk kez kullanmıştı. Fakat birazdan açıklayacağımız sebeplerden dolayı o da ne yazık ki başarı sağlayamadı.

Çünkü uranyum, sandığımız kadar da “masum” bir element değil.

Uranyum, nasıl bu kadar güçlü bir enerji kaynağı?

Uranyum, birçok ülkenin elektrik ihtiyacını karşılamak için nükleer reaktörlerde kullanılan bir elementtir. Radyoaktif olmasının temel sebebi ise izotoplarının stabil olmamasıdır.

Uranyum-235 gibi izotoplar, nükleer fisyon adı verilen bir süreçle bölünebiliyor. Bu süreçte bir nötron, uranyum çekirdeğine çarpıyor ve onu daha küçük parçalara ayırarak devasa bir enerji açığa çıkarıyor. 1 kg uranyum, yaklaşık 3000 ton kömür yakmaya eşdeğer bir enerji üretiyor.

Dolayısıyla nükleer enerji ile çalışan ulaşım araçları, yakıt doldurmadan yıllarca çalışabiliyor.

Gemilerde ve denizaltılarda kullanılan uranyumu neden bu kadar güçlü bir enerjisi varken arabalarda, uçaklarda kullanmıyoruz?

Aslında nükleer enerji üretmek, oldukça hassas bir süreci kapsıyor ve doğru kullanılmadığında felaketle sonuçlanabiliyor. Radyasyon ise bunların en büyüğüdür. Uranyum ve fisyon süreci sonucunda ortaya çıkan atıklar yoğun radyasyon yayıyor.

Uzun süre radyasyona maruz kalmak, birçok problemi beraberinde getirir.

Kanser, genetik bozukluklar ve ölüme kadar gidebilecek ciddi sağlık sorunları bu problemlerin başında geliyor. Şimdi neredeyse her gün kullandığımız araçlarda ya da yılın belirli dönemlerinde kullandığımız uçaklarda nükleer reaktör kullanıldığını düşünün. Olası bir kazada ortaya çıkan radyasyon sızıntısı, tam bir felaket senaryosu oluşturabilir.

Bunun için Çernobil ve Fukuşima gibi yaşanmış örneklere bakmamız yeterli olacaktır. Dolayısıyla uranyumu araçlarda kullanmak, zannedildiğinden daha da büyük risk taşıyor.

Nükleer reaktörler, oldukça ağır ve büyüktür.

Bu da kullanımlarına engel olan bir diğer sebep olarak karşımıza çıkabilir. Çünkü bir aracın ya da uçağın içinde kullanılabilecek kadar hafif bir reaktör üretmek, oldukça zor. Şu anda kullanılan nükleer reaktörler, genellikle dev gemilerde ya da nükleer santrallerde kullanılıyor. Üstelik alınan ileri düzey önlemler de cabası.

Peki daha önce hiç denenmedi mi? Elbette denendi. 1950’lerde ABD ve Sovyetler, nükleer motorlu uçaklar geliştirmeye çalışmıştı. Ama reaktör o kadar ağırdı ki, uçağın kalkması tam bir eziyetti. Sonucunda ise proje iptal edildi. Aynı zamanda araçlarda da kullanmak için Ford, Nucleon aracını tanıtmıştı. Ancak benzer sebeplerden dolayı bu proje de hayata geçemedi.

Maliyeti de oldukça yüksek.
Nükleer enerji santralleri bile çok yüksek maliyetlerle inşa edilip işletiliyor. Dolayısıyla bir nükleer reaktörlü araba üretmek, milyonlarca maliyet anlamına geliyor. Üreticiler, tüm bu risklerin yanında bu maliyeti göze alabilirler mi? Pek sanmıyoruz.

Bunun yerine günümüzde kullandığımız elektrikli araçlar ve hidrojen yakıt hücreleri, nükleer enerjiye göre çok daha pratik ve güvenli çözümler sunuyor.

Nükleer enerji hiç ulaşımda kullanılmıyor mu?

Kullanılıyor, ama yalnızca çok büyük ve özel taşıtlarda. Nükleer gemi ve denizaltıları, uzay araçları bu enerjiden faydalanıyor. Tabii önlemlerini sıkı almak kaydıyla.

Yine de söylediğimiz gibi, bir kilosuyla yıllarca seyahat edebileceğimiz uranyumu araçlarda kullanmak, sandığımız kadar masum ve basit bir hamle olmayacaktır…

Bu post URANYUM NEDEN BU KADAR GÜÇLÜ BİR ENERJİ KAYNAĞI?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

En az 400 kişiden oluşan mürettebatıyla ve taşıyacağı tonlarca ağırlıkla savaşlarda ölüm makinesi görevi üstlenmesi planlanan Lockheed CL-1201, hiçbir zaman hayata geçirilemedi. Dilerseniz özelliklerine daha yakından bakalım ve neden üretilemediğini açıklayalım.

Soğuk Savaş zamanında ABD, devasa bir uçak tasarımı fikri ortaya attı.

340 metrelik kanat açıklığına sahip olması planlanan uçak, 5440 ton ağırlık taşıyabilecekti. Elbette bu kadar büyük bir uçak için normal bir yakıt kullanılamazdı. Nükleer enerjiyle çalışacaktı ve 41 gün boyunca kesintisiz uçabilecekti.

Yalnızca uçağın mürettebatının yiyecek ve içeceği bittiğinde karaya inecekti. Operasyonları 7/24 sürdürmek için 475 kişilik mürettebata ihtiyaç duyulacaktı. Uçağın herhangi bir menzil sınırlaması olmayacaktı ve inebileceği yerler dışında dünyanın herhangi bir yerinde uçabilecekti.

Devasa uçak aynı zamanda kanatlarının altında bombardıman uçakları ve 10 adet uzun menzilli saldırı füzesi taşıyacaktı. Asla düşman topraklarına inmeyecekti ve en az 9 km yükseklikte uçacaktı.

Diğer özelliklerini sıralayacak olursak:

Reaktör çıkışı: 1830 megavat
Ana motor: 4
Kaldırma motorları: 182
Kargo ağırlığı: 1150 ton
Tüm bu özellikler kulağa inanılmaz geliyor değil mi? Ancak hayata geçeceğine inanmışlardı.

Tasarımda ciddi kusurlar vardı.

Bu devasa uçak, göklere nasıl çıkacaktı? Kanat açıklığına uygun bir pist bile yoktu. Düzgün bir kalkış yapabilmesi için yeni pistlerin inşa edilmesi gerekirdi. Tasarımcılar bunun yerine bazı jetlerde olduğu gibi dikey olarak havalandırmayı düşündüler. Ancak bu, servet gerektiriyordu.

Nükleer enerjiyle çalışması da ayrı bir sorundu. Bir kaza sırasında ne olacağı, radyoaktiviteye maruz kalma riski büyük bir endişe kaynağıydı. Uçak, her ne kadar gelişmiş ve iyi planlanmış görünse de bunlar gibi birçok problem vardı. Sorunların üstesinden gelmeye çalışsalar bile maliyeti karşılayamamışlardı. Böylece proje iptal oldu.

Yine de Lockheed CL-1201 için geliştirilen teknolojilerin bazıları, sonrasında başka uçaklarda kullanıldı. Lockheed CL-1201 serüveni ise havacılık tarihine ilginç ama başarısız bir proje olarak kazındı…

Kaynaklar: Found and Explained, Simple Planes, Aviation Lifestyle

Webtekno

Bu post Nükleer Enerjiyle Çalışan ve 41 Gün Havada Kalması Planlanan Savaş Uçağı, Neden Hiçbir Zaman Kullanılamadı?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Rusya ve Çin’in el ele verip 2035 yılına kadar Ay’ın sakin tozları üzerine nükleer enerji santrali dikme planları, doğal olarak bütün dünyanın ilgisini çekmiş durumda.

Ay’a nükleer enerji santrali kurma fikri, gelecekteki Ay üsleri için güvenilir bir enerji kaynağına duyulan ihtiyaçtan kaynaklanıyor.

Ay’ın iki hafta süren gecesiyle sınırlı olan güneş panellerinin aksine nükleer enerji santrali, sürekli elektrik sağlayabilir ve uzun vadeli yerleşimi mümkün kılabilir.

Bu iş birliği çabası başarılı olduğu takdirde uzay araştırmalarında çığır açacak bir başarıya şahit olacakmışız gibi görünüyor.

Rusya Uzay Ajansı Başkanı tarafından ana hatlarıyla açıklanan ortak proje, Ay’ın yüzeyindeki bilimsel çalışmaları destekleyecek altyapının oluşturulması da dâhil olmak üzere kapsamlı bir Ay geliştirme programı öngörüyor.

Peki ama neden bu kadar önemli?…

Rus-Çin Ay nükleer enerji girişimi, insanlığın Dünya dışı varlığını tesis etmede ileriye doğru atılmış cesur bir adımı temsil ediyor diyebiliriz.

Bu proje, istikrarlı bir nükleer enerji santrali sağlayarak Ay keşiflerinin önünü açabilir ve potansiyel olarak Dünya’nın ötesinde kalıcı üs oluşturabilir.

Proje üç aşamada hayata geçirilecek…

Birinci aşama, Rus ve Çin’in Ay’ı birlikte keşfederek Ay istasyonu için en iyi yeri belirlemeleri. Bu aşamada Rus tarafının Luna-Glob iniş aracını kullanmayı planladığı biliniyor.

İkinci aşama, Ay üssü için kontrol merkezi kurulması. Güç, iletişim ve ulaşım hizmetlerinin sağlanması için yörünge modülleri kurulacak.

Üçüncü aşama ise Ay yüzeyinin keşfedilmesi ve Ay istasyonu modüllerinin işlevselliğinin artırılması.

Çin’in uzay projeleri son birkaç yıldır yükselişe geçiyor…

Ülkenin Ay keşif çalışmalarının başındaki isim Wu Weiren, 2022 yılında Çin’in Ay’da kalıcı bir üssü desteklemek için kullanılacak yeni bir nükleer enerji santrali türü üzerinde çalıştığını açıkladı.

“Şu anda nükleer enerjinin yüksek güç ve uzun süreli tedarik sağlayabileceği yeni bir enerji sistemi geliştiriyoruz. İletişim tesisi de Ay ile Dünya arasında ya da Mars gibi diğer gezegenlerle iletişimi sağlayabilir.” dedi.

Raporlar, tesisin bir megawatt güç üretebileceğini öne sürüyor ki bu da NASA’nın kendi Ay nükleer reaktörüyle üretmeyi planladığı bir kilowatt’lık reaktörden yaklaşık 100 kat daha fazla.

Bu projenin başarıya ulaşması, Ay’ın keşfi ve yerleşimine yönelik global ilgiyi artıracakmış gibi duruyor. Kim bilir belki de yakın zamanda tekrardan uzay yarışlarını görmeye başlarız…

Webtekno

Kaynaklar: Reuters, CyberMen News

Bu post Rusya ve Çin, Birlikte Ay’a Neden Nükleer Enerji Santrali Kurmayı Planlıyor?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bu girişim, atom enerjisini küçültme çalışmalarıyla bilinen Pekin merkezli Betavolt. Şirket, devrim yaratma potansiyeline sahip bir batarya geliştirdiğini söylüyor.

50 yıl şarj etmeden çalışabileceği söyleniyor…

Betavolt’un iddiasına göre bu pil, 50 yıl şarj veya bakıma ihtiyaç duymadan çalışabiliyor. Bunu da 63 nükleer izotopu madenî para kadar küçük bir modüle yerleştirerek başardığını ekliyor. Açıklamaya göre nükleer pil, 15x15x5 milimetreküp boyutlarında, 3V voltajda 100 mikrowatt güç sağlıyor. Şirket, 2025’e kadar 1 watt kapasiteli bir batarya üretmeyi planladığını da ekliyor.

Şirketin amacı, bu nükleer pili seri üretime geçirerek telefon ve drone gibi cihazlarda kullanıma sunmak. Hatta hâlihazırda pilot testlerinin başladığı bile söyleniyor. Ancak çıkış tarihi konusunda bir bilgi verilmiyor.

Betavolt, nükleer pillerinin güvenli olduğunu iddia etti…

Tabii ki radyoaktif maddelerin kullanımının büyük endişeleri beraberinde getirmesi, insanların bu bataryaları ceplerine sokmak istememesine neden olabilir. Betavolt, pilin çok katlı tasarımının alev almayı ve patlamayı önlediğini söylüyor. Ayrıca -60 ve 120 dereceye kadar dayanabildiği de öne sürülüyor. Güvenlik konusunda “Betavolt’un atom enerjisi pili kesinlikle güvenlidir. Dışsal radyasyon içermez ve insan vücudundaki kalp pili, yapay kalp gibi tıbbi cihazlarla kullanıma uygundur.” ifadeleri de var.

Ancak bu açıklama tüm endişeleri ortadan kaldırmıyor. Nükleer piller, yıllarca sürebilen uzun ömürleriyle bilinseler de güvenlik ve çevre konusunda soru işaretleri doğuruyor. Yani bu tarz milyonlarca insanın cebine girebilecek bir ürün çıkartmak büyük ihtimalle düzenleyicilerden baskı yiyecektir.

Şirket, bununla ilgili “atomik enerji pillerinin çevre dostu” olduğunu söylerken 63 izotopun bozulma süresinden sonra radyoaktif olmayan ve çevreye tehlike teşkil etmeyen bir hâl aldığını aktarıyor…

Webtekno

Bu post Çinli Bir Şirket, Telefonun 50 Yıl Şarj Etmeden Kullanılmasını Sağlayacak “Nükleer Enerjili Batarya” Geliştirdi… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Aslına bakarsanız bu düşünülmemiş veya yapılmamış bir şey de değil. Geçmişte ABD, Japonya, Almanya ve Rusya’nın bunu denemişliği var. Ancak birçok teknik, ekonomik ve düzenleyici zorlukla da karşı karşıya kalan bu teknoloji maalesef sekteye uğramış durumda.

Buna rağmen şu anda bu konuda umut vadedici çalışmalar yürütülüyor. Gelin, önce nükleer gücün kargo gemilerinde kullanılmasının geçmişine bir dalalım, sonra şu anda ne gibi çalışmalar yürütülüyor birlikte göz atalım.

Nükleer enerjiyle çalışan ticari gemilerin geçmişi 1950’lere kadar dayanıyor.

Nükleer enerjiyle çalışan ilk ticari gemi, 1950’lerin sonunda 46,9 milyon dolar maliyetle inşa edilen ve 1959 yılında denize indirilen “NS Savannah” idi. ABD devlet kurumları tarafından finanse edilen ve nükleer itiş gücünün kargo ve yolcu taşımacılığında potansiyel kullanımını sergilemeyi amaçlayan bir gösteri projesiydi bu gemi. Geminin adı, Atlantik Okyanusu’nu geçen ilk buharlı gemi olan SS Savannah’tan geliyor.

NS Savannah, iki buhar türbinine ve tek bir pervaneye güç veren 74 MW’lık tek bir Babcock & Wilcox nükleer reaktörüne sahipti, maksimum hızı 21 deniz miliydi ve tek bir yakıt yüküyle 300.000 deniz mili menzile sahipti. 60 yolcu ve 14.040 ton kargo kapasitesine sahip olan gemi, 1962 ile 1972 yılları arasında hizmet vermiş, 20 ülkede 45 limanı ziyaret etmiş ve 450.000 deniz milinden fazla yol kat etmişti.

NS Savannah, denize bıraktığı nükleer atıktan, radyoaktivitenin kontrol edilememesinden ve bakım maliyetlerinin de çok fazla olmasından dolayı 1971 yılında devre dışı bırakıldı. Şu anda da ABD’nin Baltimore, Maryland bölgesinde bir müze olarak sergileniyor.

NS Savannah tek örnek değildi, ardından üç farklı ülke de nükleer enerjiyle çalışan kargo gemisi işine girişmişti.

Savannah dışındaki nükleer enerjiyle çalışan ticari gemiler; “Otto Hahn” (Almanya), “Mutsu” (Japonya) ve “Sevmorput” (Rusya) idi. Otto Hahn 1968 yılında denize indirildi ve 1979 yılına kadar Avrupa, Güney Amerika ve Afrika arasında cevher ve petrol taşıdı. 1980 yılında fosil yakıt sistemine dönüştürüldü ve 2009 yılında da miadını doldurup hurdaya çıkarıldı.

Mutsu, 1974 yılında denize indirilmiş ve 1992 yılına kadar çoğunlukla araştırma amaçlı olarak işletilmişti. 1995 yılında hizmet dışı bırakılan gemi, 1997 yılında konvansiyonel motorlu bir araştırma gemisine dönüştürüldü. 1988 yılında denize indirilen Sevmorput, hala aktif olan tek nükleer enerjili kargo gemisi. Gemi, Rus Arktik bölgesi için buz kırıcı kargo gemisi olarak faaliyet gösteriyor.

Nükleer ticaret gemilerinin geliştirilmesi; bugüne kadar yüksek inşaat ve işletme maliyetleri, emniyet ve güvenlik endişeleri, kamuoyu karşıtlığı, çevre sorunları ve düzenleyici engeller gibi birçok zorlukla karşılaştı. Nükleer itici güç, uzun dayanıklılık ve yüksek hız avantajlarının maliyet ve risklerden daha ağır bastığı savaş gemileri, özellikle denizaltılar ve uçak gemileri için çok daha başarılı bir şekilde kullanılabildi.

Ancak ticari gemilerde nükleer güç kullanılması bir geri dönüş yapıyor.

Bazı denizcilik şirketleri ve araştırmacılar, özellikle denizcilik sektörünün karbonsuzlaştırılmasına yönelik artan baskılar ışığında, nükleer enerjiyle çalışan ticari gemiler fikrini yeniden canlandırmaya çalışıyor.

Örneğin, SMR-Sea adlı Avrupalı şirketlerden oluşan bir konsorsiyum, mevcut gemilere veya yeni inşa edilecek gemilere monte edilebilecek modüler küçük bir nükleer reaktör için bir konsept geliştiriyorlar. Fennovoima adlı bir Fin şirketi tarafından yürütülen bir başka proje ise buz kırıcılara ve diğer Arktik gemilere güç sağlamak için küçük modüler reaktörler kullanmanın fizibilitesini araştırıyor.

Bu projeler, daha küçük, daha güvenli ve daha uygun maliyetli reaktörler kullanarak önceki nükleer enerjili ticari gemilerin yaşadığı zorlukları aşmayı hedefliyorlar.

İçinde HMM’in de bulunduğu Güney Kore kökenli çeşitli denizcilik işletmeleri ve diğer kuruluşlar Şubat ayında bir iş birliği anlaşması imzaladı. İş birliği kapsamında küçük modüler nükleer reaktörlerle çalışan bir ticaret gemisi yaratmak isteniyor ancak kendileri henüz işin çok başında oldukları için bir yorumda bulunmadılar.

NuProShip (Nuclear Propulsion of Merchant Ships) adlı bir başka girişim de Norveç’te başladı. Norveç Bilim ve Teknoloji Üniversitesinden proje yöneticisi Jan Emblemsvg’e göre bu girişimin arkasındaki grup, bir grup ticari gemide işlev görebilecek altı potansiyel reaktör tasarımından oluşan kısa bir liste hazırladı ve ilerlemeleri de oldukça iyiymiş. Hatta Norveç’in doğal gaz tankeri Cadiz Knutsen’i nükleer enerjiyle çalıştırmak gibi bir hedefleri var.

Bahsettiğimiz bu son iki grup, nükleer enerji için erimiş tuz reaktörleri kullanmayı planlıyorlar.

Aslında 1960’lardan beri kullanılan bu yakıt kullanım türü, reaktör erimelerini etkili bir şekilde ortadan kaldırıyor çünkü yakıt zaten erimiş halde ve olası bir kaçağı durdurmak için boşaltmaya hazır durumda oluyor.

Katı nükleer yakıttaki problem ise reaksiyonların kontrolden çıkması durumunda erimeler meydana gelmesi, bunun da yakıtın aşırı ısınmasına, erimesine ve reaktörün muhafazasını ihlal etme riskine sebep olması. 1960’lardan beri kullanılmasına rağmen hala yaygın olmamasının ve çok aktif olarak kullanılmamasının sebebi ise reaktörlerin içindeki korozyon gibi teknik zorluklar.

Reaktörlerin bu problemleri çözülse bile ticari kargo gemilerine adapte edilmeleri de bir sorun.

Birkaç nükleer enerji uzmanı, büyük konteyner gemilerinin sadece 20 yıl gibi bir süreyle aktif faaliyette olabilmesinden dem vuruyor. Bu da o kadar maliyetle gemilerin içerilerine yerleştirilmiş nükleer reaktörlerin tekrar bir o kadar kaynak harcayarak sökülmesi anlamına geliyor.

Ancak bu da çözümsüz değil, Brezilya Nükleer ve Enerji Araştırma Enstitüsünde araştırmacı olan Ondir Freire ve Delvonei Alves de Andale, büyük kargo gemileri için yeni reaktörler geliştirmenin yüksek başlangıç maliyetine sahip olmasına rağmen, fosil yakıtlardan nükleer enerjiye geçmenin uzun vadede uygun maliyetli olacağına inanıyor. Bunun için de bir gemiden çıkarılıp başka bir gemiye ya da başka tür bir tesise kurulabilecek küçük reaktörler geliştirilebileceğini düşünüyorlar.

Bu işin bir de yasal boyutu var tabii, nükleer enerjiyle çalışan bir gemide herhangi bir kazadan kimin sorumlu tutulacağı çok önemli bir husus. Sırf bu alan için apayrı bir tüzük hazırlanmalı ve yasal kurallar belirlenmeli: Geminin sahibi, işletmecisi, nükleer reaktör üreticisi ya da geminin kayıtlı olduğu ülke olan bayrak devleti mi sorumlu olacak?

Nükleer reaktörlerin gelecekte dünyada genel kullanımda olan enerji kaynağı olacağını ve şirketlerin bu doğrultuda araştırmalar yaptıklarını anlatıyoruz sabahtan beridir. Ancak bu yakın zamanda gerçekleşmeyecek. Örneğin verdiğimiz örneklerden biri olan NuProShip projesinin ilk nükleer reaktörlü gemisi için belirlenen en erken gösterim tarihi, 2035 yılı.

SS Savannah’ın başlattığı kelebek etkisini görüyor musunuz?…

1818 yılında ABD’de inşa edilen ve Atlantik’i geçen ilk buharlı gemi unvanını taşıyan Savannah, her ne kadar sınırlı kargo kapasitesi nedeniyle kâr sağlamayıp rafa kaldırılsa da buharlı gemilerin atası oldu. Kendisinden sonraki birkaç on yıl boyunca da denizlerde buharlı gemiler hakimdi.

NS Savannah’ın adını da bu gemiden aldığını söylemiştik. Dolayısıyla her ne kadar 1950’lerde bir hezimet yaşamış olsa da bu gemi, günümüzde ve yakın gelecekte nükleer enerjiyle çalışan gemiler inşa etmek için bir öncü konumunda görülüyor…

Kaynaklar: Vikipedi – Nükleer Deniz İtici Gücü, Wired, World Nuclear, Vikipedi – NS Savannah

Bu post Nükleer Enerjili Ticaret Gemilerinin Geçmişi Nasıldı, Geleceği Nasıl Olacak?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Türkiye’nin ikinci sondaj gemisi konumunda olan Yavuz, 2-3 aylık bir programla beraber KKTC deniz sınırları içerisinde bulunan Karpaz’da ilk sondajına başlayacak. Dönmez, bu işin kendisinin bilinmezlikle dolu olduğunu belirtirken ellerinden gelen her çalışmanın en ince ayrıntısına kadar yapıldığını söyledi.

Konumun ciddi analizler yapılarak seçildiğini, fakat sondaj işlemi başlamadan kesin bir şey söylemenin doğru olmadığını belirten Dönmez, “Ümit ediyoruz ki sondajımızda istediğimiz verilere ve kaynağa ulaşırız” sözlerini kullandı.

Konuşmasına Çin ile olan ilişkilerden devam eden Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı, Çin’e ciddi maden ihraç edildiğini; enerji alanında Çin’le beraber önemli atılımlar yapıldığını ve nükleer enerjide birlikte çalışıldığını belirtti.

Bu yıl Osaka, Japonya’da gerçekleştirilen G20 Zirvesi’nde de enerjinin ve iklimin değişmeyen konu olarak konuşulduğunu sözlerine ekleyen Bakan, Japonya Ekonomi, Ticaret ve Sanayi Bakanı Hiroshige Seko ile daha önceden de birlikte çalışıldığını vurguladı..

Kaynak-Webtekno

Bu post “YAVUZ”, İLK SONDAJINA BAŞLIYOR.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.