Neptün’ün ötesindeki bu geniş ve donmuş bölge, Güneş Sistemi’nin erken dönemlerinden beri nispeten el değmeden kalmış cisimlerle dolu. Pluto, Makemake, Eris ve Arrokoth gibi bilinen cüce gezegenlerin de bulunduğu Kuiper Kuşağı, dev gezegenlerin göçlerinden yıldızlararası etkileşimlere kadar birçok kozmik iz taşırken, 2011’de keşfedilen ‘kernel’ yapısından sonra yeni bir alt yapı tespit edilememişti.

Princeton Üniversitesi’nden araştırmacılar, 1650 trans-Neptün nesnesini (TNO) DBSCAN adlı yoğunluk tabanlı algoritmayla analiz ederek önce bilinen kernel’i yeniden doğruladı. Ardından aynı yöntemle veri kümesi içinde ‘alışılmadık derecede düzenli’ ikinci bir kümelenme belirledi. Ekip bu olası yeni yapıyı iç kernel olarak adlandırıyor.

UZMANLARI ŞAŞIRTAN DÜZEN!…
Yeni grubun en çarpıcı özelliği, neredeyse tamamen dairesel yörüngelerde dolanan cisimlerden oluşması. Çalışmanın başyazarı astrofizikçi Amir Siraj, New Scientist’e yaptığı değerlendirmede şu ifadeyi kullandı: “Bu kadar düzgün ve bozulmamış yörüngeler, çok eski bir yapıya işaret ediyor. Güneş Sistemi’nin doğumuna, dev gezegenlerin sıçramalı göçüne ve o dönem karşılaşılan yıldızlararası çevrelere dair ipuçları barındırıyor olabilir.”

Araştırmacılar, iç kernel’in gerçekten ayrı bir yapı mı yoksa mevcut kernel’in bir uzantısı mı olduğundan henüz emin değil. Kesin sonuç için yeni gözlemler gerekiyor. Bu nedenle gözler, önümüzdeki yıllarda gözlem yapmaya başlayacak Vera C. Rubin Gözlemevi ve LSST programına çevrilmiş durumda.

Kaynak: Euronews

Bu post NEPTÜN’ÜN ÖTESİNDE GİZLİ BİR HALKA KEŞFEDİLDİ!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Öyle ki Neptün hakkında son zamanlarda yapılan çalışmalar, bazı yeni bilgilere ulaşmamızı sağladı. Gelin, bu bilgilere bakalım.

Neptün’ün gerçek renkleri, zannedildiği kadar koyu değildir.

Neptün, masmavi görünümü sebebiyle adını antik deniz tanrısından almış olsa da aslında bu kadar yoğun bir maviye sahip değildir. Voyager 2 görevinden elde edilen fotoğraflardaki o göz alıcı safir tonları, gezegenin bulutlu desenlerini daha net gösterebilmek adına işlemden geçirilmiştir.

Bu yıl yapılan araştırmalar da Neptün’ün renk doygunluğunu yeniden değerlendirmiş ve gezegenin aslında Uranüs gibi daha soluk ve yeşilimsi bir maviye sahip olduğunu göstermiştir.

Neptün çılgın fırtınaları, hız rekorları kıran rüzgârlarından gelir.

Gaz devi gezegenler, genellikle büyük fırtınalarıyla bilinir fakat Neptün, bu konuda diğerlerinden ayrılır. Bu gezegen, saatte 1200 kilometreyi aşabilen rüzgâr hızlarıyla güneş sisteminin en hızlı rüzgârlarına sahiptir.

Öyle ki bu fırtınaların kaynağı konusunda hâlâ net bir bilgi yok ancak uzmanlar, Neptün’ün iç ısısının fırtınalara güç sağladığını düşünüyor.

Neptün’ün gizemli uydusu: Triton…

Neptün’ün en büyük uydusu olan Triton, sıra dışı bazı özelliklere sahip. Örneğin bu uydu, Neptün’ün yörüngesinde ters yönde dönmekte. Fakat onun bu ters yönlü dönüşü sürdürülebilir değil.

Çünkü bu gezegenin çekim gücü, zamanla Triton’un enerjisini tüketiyor ve onu yavaşça Neptün’e doğru çekiyor. Bilim insanları ise Triton’un, bir gün Neptün’e çarpacak kadar yaklaşarak parçalanabileceğinden endişe ediyor.

Neptün’ün yüzeyinde bazı tuhaf ve değişken lekeler var.

Jüpiter’in ünlü büyük kırmızı lekesi gibi Neptün’ün yüzeyinde de benzer fakat sürekli değişen lekeler bulunmakta. Bu lekeler, Neptün’ün atmosferinin alt tabakalarını açığa çıkaran ayrılmalar ya da stratosferde yükselen karanlık bulutlardan kaynaklanıyor olabilir.

Ayrıca bilim insanları, Hubble sayesinde bu lekelerin gezegenin iki yarım küresi boyunca zikzaklar çizerek hareket ettiğini belirtmiş durumda…

Webtekno

Bu post Bilim İnsanlarının Son Yıllarda Neptün Hakkında Yaptığı Şaşırtıcı Keşifler… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bilim insanlarının araştırmalarına göre özellikle Neptün ve Uranüs gibi dev gaz gezegenlerinde bu değerli taşlar, yağmur gibi yağabiliyor. Nasıl olduğunu anlatalım.

Uranüs ve Neptün gibi gezegenler, çoğunlukla hidrojen, helyum ve su, amonyak ve metan gibi hafif moleküllerden oluşan kalın bir atmosfere sahip ve bu gezegenlerin atmosferlerinde yüksek miktarda; karbon ve hidrojen atomlarından oluşan metan (CH₄) bulunuyor.

Neptün ve Uranüs’ün derinliklerine inildikçe, atmosferdeki basınç ve sıcaklık epey artıyor. Mesela Neptün’ün merkezine doğru basınç, Dünya’dakinden milyonlarca kat fazla olurken sıcaklık binlerce dereceye çıkabiliyor.

Bahsettiğimiz bu yüksek basınç ve sıcaklık koşullarında, metan molekülleri ayrışmaya başlıyor. Bu ayrışma sırasında karbon ve hidrojen atomları serbest kalıyor ve hidrojen gazı olarak açığa çıkıyor. Karbon ise farklı şekillerde yeniden düzenleniyor.

Serbest kalan karbon atomları, gezegenin iç kısımlarındaki aşırı basınç altında elmas kristalleri oluşturacak şekilde kristalleşiyor. Aslında bu süreç, elmasın Dünya’da doğal oluşum sürecine benziyor.

Gelelim elmas yağmuruna.

Oluşan elmas kristalleri, yoğunluklarından dolayı gezegenin atmosferinde alçalıyor ve daha derin katmanlara doğru düşmeye başlıyor. Bu düşüş, aynı Dünya’daki yağmur damlalarının düşüşüne benzediğinden “elmas yağmuru” olarak adlandırılıyor.

Özetlemek gerekirse elmas yağmuru, Uranüs ve Neptün gibi gezegenlerin atmosferlerinde meydana gelen aşırı basınç ve sıcaklık koşullarının bir sonucu diyebiliriz.

Laboratuvar ortamında yapılan deneyler, bu tür yüksek basınç ve sıcaklık koşullarını simüle ederek metanın elmasa dönüşebileceğini kanıtladı. Bilim insanları, lazerler ve darbeli dalga tüpleri gibi araçlar kullanarak metan üzerinde aşırı basınç uyguladı ve kısa süreliğine de olsa elmas kristalleri oluşumunu gözlemledi…

Kaynaklar: Space, Mining, NASA

Bu post Bazı Gezegenlerde Nasıl Oluyor da Yağmur Gibi Elmas Yağıyor?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Yaklaşık 120 ışıkyılı uzakta bulunan K2-18b, bundan çok önce “yaşanabilir gezegen” kategorisine alınmıştı. James Webb Uzay Teleskobu tarafından yapılan son çalışma, bu gezegenin atmosferinde karbon içeren metan gazı ile karbondioksit moleküllerinin bulunduğunu ortaya koydu.

Uzmanlar, yapılan son keşifle K2-18b’nin atmosferinin altında dev bir okyanus bulunabileceği fikrinin desteklendiğini söylüyorlar. Eğer durum gerçekten böyleyse, K2-18b tıpkı Dünya gibi büyük okyanuslarla kaplı bir gezegen olarak anılmaya başlayacak.

Dahası da var!…

James Webb Uzay Teleskobu’nun K2-18b ile ilgili tek keşfi metan ve karbondioksit değil. Teleskop, ötegezegende dimetil sülfit bileşeni olabileceğini buldu. Ancak bu, şu an doğrulanamadı. Eğer çalışmalar sonucunda dimetil sülfit tespit edilirse bu kez K2-18b ile ilgili yepyeni bir gelişme yaşanacak. Dünya’da daha çok okyanuslardaki fitoplanktonlardan yayılan bileşen, K2-18b’de aslında bir şekilde yaşam olduğunun ispatını gözler önüne serecek.

Dünya’dan 8,6 kat daha büyük olan K2-18b’nin kütlesi Neptün kadar değil. Buna benzer bir durum Güneş Sistemi’nde bulunmuyor. Uzaybilimciler için yeni bir Dünya olarak nitelendirilen ötegezegen, bu tanımlamayla bile heyecan yaratıyor olsa da önemli bir problem var.

NASA, heyecanlanmak için erken olduğunu çünkü bu ötegezegende bulunan okyanusların yaşanamayacak kadar sıcak olabileceği ihtimali olduğunu belirtiyor. Devam eden çalışmalar, K2-18b’yi daha yakından tanımamızı sağlayacak…

Webtekno

Bu post Bu Ötegezegen de Karbondioksit ve Metan Gazı Bulunuyor, Dünya’ya da Çok Benziyor. Yaşanabilir Deniliyor… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Avrupa Uzay Ajansı tarafından paylaşılan bültene göre James Webb Uzay Teleskobu, bu kez Güneş’e en uzak gezegen Neptün’ü objektifine aldı. Neptün’ün halkaları, bugüne kadar görülmemiş detaylarıyla gözler önüne serildi.

gördüğümüz bu fotoğraflar, Neptün ve gezegenin halkalarıyla birlikte uydularına da yer verdi. İkinci fotoğrafta en üstte parlak bir şekilde gördüğünüz cisim de Neptün’ün en sıra dışı uydusu, tamamen donmuş nitrojenle kaplı olan Triton. Bu uydu, Güneş’ten gelen ışığın %70’ini yansıttığından bu kadar parlak gözüküyordu.

İyi de, Neptün mavi değil miydi?…

Avrupa Uzay Ajansı, akıllarda oluşan bu soruya da bir cevap sundu. Ajans, gezegenin neden mavi gözükmediğini “Webb’in Yakın Kızılötesi Kamerası (NIRCam), 0,6 ila 5 mikron arası yakın kızılötesi aralığındaki nesneleri yakalar, bu nedenle Neptün, Webb’e mavi görünmez.” sözleriyle açıkladı.

Peki Neptün’ü neden net bir şekilde göremiyoruz?…

James Webb Uzay Teleskobu, en uzak galaksileri bile en net şekilde çekmek üzere geliştirildi. Bunun sağlanması içinse teleskobun tüm ekipmanları, en düşük seviyedeki ışıkları bile yakalayacak şekilde geliştirildi. Fakat bu ekipmanlar, Güneş Sistemi’mizdeki gezegenler gibi büyük bir ışık kaynağına yakın olan ve dolayısıyla yüksek ışık yansıtan yapılarda iyi performans sunamıyor…

Bu post James Webb’den Bir Sanat Eseri Daha… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Plüton, aynı zamanda Neptün’ün yörüngesinin ötesinde, her biri kilometrelerce büyüklükte yüz binlerce kayalık, buzlu cisim ve 1 trilyondan daha fazla kuyruklu yıldızla birlikte gölgeli bir bölge olan Kuiper Kuşağı’nın bilinen en büyük üyelerinden birisi. Peki Plüton ne oldu da gezegenlikten cüce gezegen konumuna düştü? Gelin güneş sistemimizin dışlanan üyesi Plüton’un yolcuğuna birlikte bakalım.

9. gezegenin keşfi..

Güneş sistemimizde kaç gezegen olduğunu orta yaşlı birisine soracak ya da konuyla ilgili on yıldan daha uzun bir süre önce yazılmış olan kitaplara bakacak olursanız, alacağınız cevabın şu an geçerli olan 8 yerine “9” olması gayet normal bir durumdur. Bir zamanlar 9. gezegen olarak değerlendirilen ‘kayıp nesne‘ Plüton’un hikayesi; özünde bir keşif, tartışma ve cüce gezegen sınıfının ortaya çıkış hikayesi.

Geceleri gökyüzüne çıplak gözle dikkatlice baktığımızda, Ay ile birlikte her biri güneşe diğerinden daha uzak olan beş klasik gezegen Merkür, Venüs, Mars, Jüpiter ve Satürn’ü görebiliriz. Astronomların teleskopları kullanmaya başlamasıyla, Sir William Herschel 1781 yılında bir başka gezegen olan Uranüs’ü keşfetti; ancak görünüşe göre Uranüs, kimsenin anlam veremediği bir şekilde bir yöne doğru çekilmekteydi. Bu da oralarda devasa boyutlarda başka bir şeyin varlığına işaret ediyordu.

1846 yılında astronom Urbain Lee Verrier ve John Couch Adams’ın çabaları sonucu Uranüs’ü kendine doğru çeken bu nesnenin, aslında başka bir gezegen olan Neptün olduğunun ortaya çıkmasıyla da Dünya dahil günümüzde bilinen 8 gezegenin hepsi keşfedilmiş oldu.

Ancak Neptün üzerine çalışan astronomlar, Neptün’ün de tıpkı Uranüs gibi bir tarafa doğru çekildiğini fark ettiler ve tahmin üzerine yürüttükleri bir çalışma sonucunda da dokuzuncu nesneyi buldular. Bu soğuk ve mesafeli kaya 1930 yılında Clyde Tombaugh tarafından keşfedildi ve yeni gezegen; Yunan mitolojisinden bildiğimiz Hades’in Roma mitolojisindeki karşılığı olan, soğuk ve karanlık yeraltına hükmeden tanrısı Plüton’a ithafen ‘Plüton’ olarak adlandırıldı.

“Gezegen mi değil mi? ” tartışması..

Böylelikle 9. gezegen olan Plüton’un varlığı, şaşırtıcı özellikleri sebebiyle çok geçmeden tartışmalara neden olmaya başladı. Dış Güneş sisteminde varlığından haberdar olduğumuz, soğuk gaz veya donmuş buzdan oluşan diğer gezegenler Dünya’dan çok daha büyükken, öte yandan Plüton, Dünya’nın sadece iki binde biri kadardı ve büyük ölçüde kayalardan oluşuyordu.

Aslına bakacak olursanız Plüton, boyut açısından Mars ve Jüpiter arasında dolaşan Ceres ve Pallas gibi bazı büyük asteroitlerden o kadar da büyük değildi. Ayrıca tuhaf bir yörüngedeydi; bir elips şeklinde gerilmişti ve diğer tüm gezegenlere kıyasla da eğik duruyordu. Bütün bunlara rağmen oradaki en büyük nesne gibi duran Plüton, yaklaşık 70 yıl boyunca gezegen sınıfında kalmaya devam etti; sonuçta tıpkı bir gezegene benzeyen bu obje başka ne olabilirdi ki?

Takvim yaprakları 2000 yılına yaklaştığında ise bilim insanları, Güneş’e Plüton’dan bile uzak olan, Kuiper kuşağı olarak da bilinen bölgedeki uzaya dağılmış kayaları daha da yakından incelemeye başladı. Bildiğimiz astreoitlerden olamayacak kadar yavaş hareket eden bu soluk ve uzak nesneleri inceleyen bir araştırma ekibi, bu nesnelerden bazılarının endişe verici derecede Plüton’a benzediğini fark etti. O halde bu devasa uzay kayaları da mı -Quaoar, Sedne, Orcus, Makemake ve büyüh ihtimalle daha nicesi- birer gezegendi? Yoksa gezegen olmayan Plüton muydu?

2005 yılında her şeyi değiştirecek bir şeyin varlığı bulundu: Sadece Plüton’a benzemekle kalmayıp, neredeyse Plüton’la aynı boyutlarda olan bir kaya. O halde, eğer Plüton bir gezegense; çoğumuzun Truva Savaşı’nın çıkmasının ardındaki isim olarak bildiği, Yunan mitolojisinde karışıklık ve tartışmadan sorumlu tanrıça Eris’in ardından adlandırılan bu yeni kayanın hayli hayli bir gezegen olması gerekmez miydi?

Nihai karar: Plüton’un gezegenlikten dışlanışı..

Bu durumda Güneş sisteminde kaç gezegen vardı? Sekiz mi? On mu? Düzinelerce, hatta yüzlerce mi? Sınırı tam olarak hangi noktada çekmeliydik?

Uluslararası Astronomi Birliği (IAU), bu cevaplaması zor soruyu tartışmak adına 2006 yılının Ağustos ayında bir araya geldi. Jenerasyonlar boyunca Plüton’un bir gezegen olduğunu düşünerek büyüyen insanlar Plüton’dan vazgeçmeye hiç hevesli olmasa da, kanıtlar apaçık bir şekilde ortadaydı: IAU’nın kararı, Güneş sistemimizin resmini sonsuza kadar değiştirecekti.

IAU en sonunda ana gezegenlerin hepsinin ortak bir noktası olduğunu fark etti: Gezegenlerin civarlarında, kendi boyutlarına yakın başka hiçbir şey yoktu. Bu gezegenler çevrelerindeki cisimleri ya uydu olarak yörüngelerine çekiyor, ya onlarla çarpışarak parçalıyor ya da cisimler bir şekilde uzay boşluğuna fırlatılıyordu- yani başka bir deyişle, gezegenler bir yolunu bulup yörüngelerini diğer cisimlerden arındırıyordu. Ancak Plüton bu saydıklarımızdan hiçbirini yapamıyordu: etrafı boyutları onunkisine yakın bir sürü benzer cisimle çevriliydi. Bütün bu veriler göz önünde bulundurulduğunda IAU, Plüton’un sınıfta kaldığı kararına vardı. Artık bir gezegen değildi.

Cüce gezegenler..

Basitçe tanımlamak gerekirse, yerçekiminin etkisiyle yuvarlak bir şekil alacak kadar büyük; ancak normal bir gezegenin aksine etrafındaki komşularından kurtulamayacak kadar küçük olan nesnelere ‘cüce gezegen’ denir. Eris, Ceres ve daha birçoğuyla birlikte Plüton da artık cüce gezegen sınıfının bir üyesi.

İşte yeni bir gezegen bulduğumuzu sanıp daha sonra onu kaybettiğimiz; ancak onun yerine yepyeni bir cisim türünün varlığını öğrendiğimiz Plüton’un hikayesi bu şekilde. Bu hikaye, dramatik açıdan bakacak olursak aslında biraz da üzücü. Hiç üzülme Plüton, sen kalbimizde hala bir gezegensin..

Webtekno

Bu post Plüton Nasıl Keşfedildi, Neden Gezegen’likten Çıkarıldı?.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Uranüs’te tespit edilen X-ışınlarının, bu gezegenle ilgili çok önemli bilgiler sağlayabileceğine inanılıyor. Bilim insanları, elde edilen bulgularla bugüne kadar “incelenmesi en zor gezegenler”den bir tanesi olarak lanse edilen Uranüs ile ilgili detaylı bilgi sahibi olunabileceğini, hatta X-ışını keşfinde sıranın buzlarla kaplı Neptün’e gelmiş olabileceğini düşünüyorlar.

Uranüs’ten yayılan X-ışınlarının birkaç nedeni olabilir..

Harvard-Smithsonian Astrofizik Merkezi, Londra Koleji Üniversitesi ve Avrupa Uzay Astronomi Merkezi bünyesinde çalışan bilim insanlarının yaptığı ortak açıklamaya göre bu X-ışınlarının birkaç nedeni olabilir. Bu nedenlerden bir tanesinin Uranüs’ün üst atmosferinde yer alan yüklü parçacıklar olabileceğini söyleyen bilim insanları, Güneş ışınları ile bu yüklü parçacıkların etkileşime giriyor olabileceğini düşünüyorlar.

Bilim insanları, yaptıkları keşifle ilgili çalışmalarını sürdürmeye devam ediyorlar. Ancak bu konuyla ilgili insanları heyecanlandıran bir durum daha var. Öyle ki Uranüs’ün dönüş hızı ve manyetik alanının, büyük bir olasılıkla bu X-ışınlarının bir görsel şölen haline getirdiği düşünülüyor.

Uzmanlar bunu, Kutup Işıkları’ndan çok daha güzel bir şekilde görünüyor olabileceğini tahmin ediyorlar. Bakalım bu gelişme, bugün bile gizemlerle dolu olan bu gezegenle ilgili ne gibi yeni keşifler yapılmasına yol açacak..

Bu post Bilim İnsanları, Uranüs’ten Yayılan X-Işınları Tespit Etti.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Yine de uzayın sonsuzluğu içinde değerlendirdiğimizde bu gezegenler o kadar da aşırıya kaçmıyor.

Yeni bir çalışma gerçekten koşulların uçlarda olduğu ve gerçek bir gezegenden ziyade bir video oyunu bölümü gibi duran bir gezegene dikkat çekiyor. Bu gezegenin adı ise K2-141b ve gezegende yağmur yağar gibi kaya yağıyor.

3000 derece sıcaklıkta gezegen..

K2-141b oldukça sıcak bir gezegen. Büyük kısmı lavlar ile kaplı olan gezegen yüzeyinin sıcaklığı 3000 santigrat derece civarında. McGill Üniversitesi’nden araştırmacılar yeni çalışmalarında bu gök cismi hakkında oldukça ilginç sonuçlara vardı.

Aşağı yukarı Dünya ile aynı boydaki bu yapı, bir turuncu cüce yıldızın yörüngesinde dönüyor. Bizim gezegenimizden farklı olarak bu gök cismi kendi yıldızına oldukça yakın bir mesafede yer alıyor. Gezegenin bizimki gibi dağları, ovaları ve atmosferi olsa da tamamı kayalardan oluşuyor.

Gezegenin sahip olduğu konum nedeniyle hep aynı yüzü yıldızına dönük. Bu da uç koşulların ortaya çıkmasına neden oluyor. Gezegenin bir yanındaki sıcaklık 3000 derece olsa da diğer tarafındaki sıcaklık -200 dereceye kadar iniyor.

Taş yağmuru..

K2-141b’nin aşırı sıcak olan gündüz tarafında yüksek ısı nedeniyle taşlar buharlaşıyor. Taşları oluşturan sodyum, silikon monoksit ve silikon dioksit atmosfere karışıyor. Ardından da saatteki hızı 5000 kilometreyi bulan rüzgarlar bu buharlaşmış mineralleri gezegenin soğuk kısmından geçiriyor. Havada tekrar yoğunlaşan ve doğrudan kaya haline gelen yapılar, daha sonra tekrar lavlara düşüyor.

Her ne kadar gezegen biraz garip olsa da aynı zamanda yüksek seviye astronomi teknolojilerinin geldiği noktayı da görmemizi sağlıyor. Bu teknolojiler sayesinde kendi sistemimiz dışındaki ötegezegenleri de daha iyi gözlemleyebiliyoruz..

Kaynak-Webtekno

Bu post 3 BİN DERECE YÜZEY SICAKLIĞINA SAHİP, SU YERİNE KAYA YAĞIYOR!.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Voyager 2’den Dünya’ya gönderilen görsellerde uydunun yüzeyinde siyah gayzerler olduğu ve birkaç kez yeniden yüzeye çıkan alanlar görülmüştü. Bilim insanların kafasında da bu siyah gayzerlerin püskürmesine neyin neden olduğu ve uydunun yüzeyine çıkan materyalin alaşımı ve kökeninin ne olduğuna dair soru işaretleri oluşmuştu.

Triton yeniden keşfedilebilir..

NASA’nın Discovery Program’ındaki görevlerden bir tanesi, akıllarda oluşan bu soru işaretlerini ve çok daha fazlasını cevaplandırabilir. Dört finalistten bir tanesi olan ve Trident adı verilen görev, modern teknoloji araçlarıyla birlikte bu alışılagelmişin dışındaki uyduya ikinci bir uzay aracını göndermeyi kapsıyor.

NASA, 2021 yazına kadar bu görevlerden iki tanesini seçecek ve önümüzdeki on yıl içerisinde bu görevler hayata geçirilecek. Final dörtlüsüne kalan diğer üç görevse şöyle:

Venüs’ün jeolojik tarihiyle ilgili daha fazla şey öğrenmek için gezegenin yüzeyini haritalandıracak olan Veritas

Venüs’ün nasıl oluştuğunu anlamak için atmosferinin analiz edileceği Davinci+

Güneş sisteminde volkanik olarak en aktif nesne olan Jüpiter’in uydusu Io’yu inceleyecek olan Io Volcano Observer

Triton’un seçilmesi durumunda fırlatılma işlemi Ekim 2025’te gerçekleştirilecek. Bunun sebebiyse her 13 yılda bir gerçekleşen Dünya ve Jüpiter’in aynı hizaya gelmesinden faydalanmak. Uzay aracı, bu sayede kütle çekim kuvvetini kullanarak Triton’a ulaşacak..

Kaynak-Webtekno

Bu post TRİTON YENİDEN KEŞFEDİLECEK.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Yapılan yeni bir çalışmada, Samanyolu’nda Dünya’ya boyut ve yörünge olarak benzeyen bir gezegen keşfedildi.

Dünya’ya boyutları ve yörünge özellikleri olarak oldukça benzeyen gezegenin etrafında döndüğü yıldızın kütlesi, Güneş’in kütlesinin 10’da biri kadar. Gezegenin etrafında döndüğü yıldız Güneş’e kıyasla çok küçük olduğundan gezegenin yıldızı ile etkileşimi Güneş-Dünya’dan ziyade Güneş-Neptün’e benziyor.

Dünya’ya çok benzeyen gezegenin özellikleri..

Gökbilimciler, 5 saatlik bir gözlem sayesinde gezegenin bir yılının kaç Dünya gününe eşit olduğunu da buldular. Bilim insanları, gezegenin 1 yılının Dünya’nın 617 gününe eşit olduğunu hesapladılar.

Dünya’ya benzeyen yeni gezegenin keşfedilmesinde görev olan gökbilimcilerden Herrera Martin, gezegenin yerçekimsel mikrolensleme adı verilen bir teknik kullanılarak keşfedildiğini açıkladı.

Martin, gezegen ve yıldızının birleşik kütle çekimi sayesinde yıldızın yaydığı ışığın bükülmesine neden olduğunu açıkladı. Bu bükme etkisinin ölçülmesi için ise Dünya’nın farklı yerlerindeki teleskoplar kullanıldı.

Martin, Samanyolu’ndaki bir milyon yıldızdan çok küçük bir bölümünün mikrolensleme ile gözlenebileceğini belirtti. Herrera Martin, bu tür gözlemlerin tekrarlanamayacağını söylerken, teknikle bir gezegenin yakalanması olasılığının son derece düşük olduğunu da sözlerine ekledi.

Nadir olarak görülen mikrolensleme, daha önce 2018 yılında gözlendi ve OGLE-2018-BLG-0677 olarak isimlendirildi. Kore Mikrolensleme Teleskop Ağı’ndan (KMNet) bilim insanlarının çalışmasında Şili, Avustralya ve Güney Afrika’daki üç özdeş teleskop kullanıldı. Çalışmada her 15 dakikada bir 100 milyon yıldızdan gelen ışığın çıkışını ölçmek için çok büyük lensler kullanıldı.

Dünya’ya benzeyen gezegenin keşfedilmesinde de Dr. Herrera Martin, mikrolensleme olayındaki ışık çıkışında olağandışı bir şekil keşfetti. Olağandışı şeklin bir gezegen olduğunu tespit etmek için aylar süren bir hesaplama yapıldı..

Kaynak-Webtekno

Bu post SAMANYOLU’NDA, DÜNYA’YA ÇOK BENZEYEN BİR GEZEGEN KEŞFEDİLDİ! Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.