Çalışma, Dünya’nın şu anda sanayi öncesi dönemlere kıyasla ortalama 1,2 derece daha sıcak olduğunu ortaya koyuyor. Bu ısınmanın büyük ölçüde fosil yakıt kullanımı, sanayileşme ve ormansızlaşma gibi insan faaliyetlerinden kaynaklandığı vurgulanıyor.

Araştırmacılar ayrıca, okyanusların bu fazla ısıyı geçici olarak emdiğini ancak bu sürecin sonsuza kadar devam etmeyeceğini belirtiyor. Isıyı yutan okyanuslar da artık kritik eşiklere yaklaşmış durumda.

DÜNYANIN DENGESİ BOZULUYOR
İklim değişikliğinin etkileri yalnızca sıcaklık artışıyla sınırlı değil. Çalışmada dikkat çekilen bir diğer çarpıcı bulgu ise, kutuplardaki buzulların erimesiyle birlikte gezegenin şeklinin ve dönüş hızının değiştiği yönünde.

Özellikle Grönland ve Antarktika’daki büyük buz kütlelerinin erimesi, milyonlarca ton suyun okyanuslara karışmasına yol açıyor. Bu değişim, suyun kutuplardan ekvatora doğru yeniden dağılmasına neden olarak, Dünya’nın ekvatorda genişlemesine ve dönüş hızının yavaşlamasına neden oluyor. Bu durum, gündüzlerin milisaniyelerle ölçülecek şekilde uzamasına yol açıyor.

Çalışmayı yürüten uzmanlar, bu tabloyu tersine çevirmek için önümüzdeki yılların belirleyici olduğuna dikkat çekiyor. Karbon salımlarının radikal şekilde azaltılması gerektiğini vurgulayan bilim insanları, aksi halde iklim felaketinin artık bilim kurgu değil, kaçınılmaz bir gerçek olacağını belirtiyor…

Kaynak: Haber Merkezi

Bu post İKLİM FELAKETİ İÇİN GERİ SAYIM BAŞLADI!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bunlar çok kafa karıştırıcı boyutlara ulaşsa da biz bu içeriğimizde başta karışık görünebilen fakat aslında oldukça basit olan bir konuya, kutuplardaki gece ve gündüz süresinin uzunluğuna değineceğiz. Lafı uzatmadan gelin anlatmaya başlayalım.

Dünya’mız Güneş’in yörüngesinde dik durmuyor:

Onun yerine, yörüngeye göre 23 derecelik bir açıyla eğik duruyoruz. Bu da gezegenimizdeki yerlerin Güneş’e farklı şekillerde bakmasına sebep olur. Örneğin ekvator bölgesi Güneş ışığını diğer yerlerden önce ve sürekli aldığı için daha sıcak olur.

Fakat bahsettiğimiz eksen eğikliği sebebiyle kutuplar Güneş’e göre biraz eğik kalır ve daha az Güneş yüzü görürler. Aynı şekilde bu eğik olma durumu yüzünden de gece ve gündüz seviyeleri oldukça uzar.

Bizim için hava hoş. Fakat eksen eğikliği yüzünden bir kutup Güneş’e baktığında diğeri karanlık tarafa bakıyor olur:

Güneş’i belli saatler aralığında görürüz ve daha sonra batar. Çünkü ülkemiz, Dünya’nın dönüşü sebebiyle belli bir saatin ardından ışık almayan bölgeye geçer ve her 24 saat içinde bu böyle tekrar eder.

Fakat kutuplar, yılın uzun bir bölümü boyunca ya Güneş’e doğru bakar ya da karanlığa:

Burada ‘uzun bir süre’ derken yaklaşık altı ayı kastediyoruz. Bu bağlamda 23 eylül ve 21 mart tarihlerinde Güneş ışınları ekvatora dik gelir ve bununla birlikte iki kutup için de altı aylık gece-gündüz süreci başlar.

23 eylül tarihinde Güneş ışınları Güney Yarım Küre bölgesine dik gelmeye başlar. Bu sebeple de gündüz süresi burada uzar. Kuzey Yarım Küre bölgesinde ise tam tersi olur ve günler kısalmaya başlar. Bu bağlamda biz 23 eylülde sonbaharı selamlarken Kuzey Kutbunda 6 ay kadar sürecek olan bir gece dönemi başlar. Bu sırada Güney Kutbunda da tam tersi olur ve 6 aylık gündüz görülür.

21 mart tarihinde de bunun tersini görürüz. Ek olarak her iki tarihte de Güneş ışınları iki kutba da ulaşır.

Bu sefer biz ilkbahara gireriz. Kuzey Yarım Kürede günler uzar ve dolayısıyla Kuzey Kutbu daha çok Güneş ışını alır. Bu bağlamda 6 aylık gündüz süresi artık Kuzey Kutbunda görülürken Güney Kutbu da 6 aylık gece dönemine geçmiş olur.

Son olarak bu 6 aylık sürecin 5 ayında (kutba göre) gece veya gündüz, 1 ayında ise her iki kutupta da alacakaranlık görüldüğünü belirtelim…

Kaynak-Webtekno

Bu post Kutuplarda Neden 6 Ay Gece, 6 Ay Gündüz Yaşanıyor, İşte Yanıtı… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bu elektromanyetik alanın, Dünya’nın yer çekimi ve manyetik alanı gibi, gezegenin gelişimi üzerinde önemli bir etkiye sahip olduğu düşünülüyor. Gezegen atmosferinden çıkan parçacıklar daha önce de keşfedilmişti. Bu parçacık kaçışlarının ise güney ve kuzey kutup bölgelerinde görüldüğü dikkat çekmişti.

Konuyla ilgili bir açıklama yapan Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nden Dr. Glyn Collinson, “Bu parçacıkları atmosferden dışarı çeken bir şey olmalıydı. Mantıklı tek cevap bir elektrik alanıydı.” ifadelerini kullandı.

Endurance’ın keşfettiği elektromanyetik alan Dünya yüzeyinden 518 kilometre yüksekte yer alıyor ve 0,55 voltluk zayıf bir elektrik potansiyeline sahip. Bu alan, kutuplardaki parçacık kaçışını açıklayabilecek kadar güçlü ancak ortalama bir düğme pilden daha güçlü değil. Bu alan yüzünden kaybolan hidrojen ise meteorlardan gelen hidrojenle dengeleniyor.

NASA’dan Dr. Glyn Collinson ve ekibi, bu zayıf alanı tespit edebilecek bir cihaz geliştirdi ve Svalbard’dan fırlatılan roketle başarılı ölçümler yaptı. Bu buluş, sadece Dünya için değil, atmosferi olan diğer gezegenler için de önemli bilgiler elde etmeyi sağlayacak. Elde edilen veriler ile bu alanın gezegenlerin evrimi üzerindeki etkileri de daha net anlaşılacak…

Araştırma Nature’da yayımlandı.

Bu post NASA’nın Endurance Roketi Kutuplardaki Elektromanyetik Alanı Ölçmeyi Başardı… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.