İpek Özbey imzalı haber, aynen şöyle:

Döndü Kezlere, İstanbul’da doğdu… 21 yaşında eşiyle görücü usulü evlendi. Şimdi 43 yaşında. Eşi, halı yıkama fabrikasında temizlik işçisi olarak çalışıyordu. Düzgün bir hayatları vardı, ta ki üç yıl önce eşi beyin kanseri olduğunu öğrenene kadar. Ameliyat oldu olmasına, ışın ve kemoterapi tedavisi de gördü. Hasta olduğunu çalıştığı yerden saklamıştı, işsiz kalmaktan korkuyordu. Nitekim bir gün temizlik yaparken fenalaşıp yere yığılınca ve hastaneye kaldırılınca kanser olduğunu herkes öğrendi. O gün işine son verdiler.

Derin Yoksulluk Ağı’nın kapısını çalıyor, kiralarını ödeyemeyen aileye üç aylık kira yardımı gidiyor. Arkası yine yoksulluk… Kış ortasında doğalgazı kesiliyor. Televizyonu satıp ödüyor. Bir aylık kirasını veremediği için ev sahibi kapısına dayanıyor. Evden çıkarılıyorlar. Üstelik evin eşyasını almasına da izin vermiyor. “Ne zaman kirayı verirsen o zaman gelir alırsın” diyor. 1100 lirayı ödeyemediği için evden sadece kıyafetlerini alıp çıkıyor… Yalnız değil.

TORUNU KUCAĞINDA..

Döndü Hanım’ın hikâyesi neresinden bakarsanız bakın dramatik… Sorun bir değil, iki değil… Mesela oğlu… 2 yıl önce okuldayken bir kıza âşık olmuş, severek evlenmişler… Ama hayat ters yüz olunca gelini dayanamamış, yoksulluk gözünü karartmış, oğlan askerdeyken annesi 1.5 yaşındaki çocuğu babaannenin kollarına bırakıp akrabalarının evine gidiyor.

Bir yandan oğluna üzüldüğünü söylüyor, gözleri dolu dolu Döndü Kezlere’nin: “Gelinim evi terk ettikten sonra oğlumun psikolojik sorunları başladı. Üstelik akciğerinde de nodül göründü. Askerden çürük raporu verilecek, şimdi izne geldi” diyor.

Peki, şimdi nerede yaşıyor?

Eşini kaybeden çocukluk arkadaşı 10 gün önce ona evinin kapılarını açmış. Çocukları ve torunuyla beraber orada kalıyor. Arkadaşı, “Laf olur” diye eşini istememiş. Döndü Kezlere anlatıyor:

“Eşim bir haftadır yok. Sebze halinin orada bir türbenin yanında yatıyor, bazen arkadaşlarının evine gidiyor. Orada bazen arkadaşlarına yardım edip karnını doyuruyor. Zaten bir süredir yokluktan huzur da kalmadı. Kanser hastası olduğu için kimse eşime iş vermiyor. Canım yanıyor. Tek başıma olsam gidip kadın sığınma evine sığınayım. Ama oğlum, kızım, torunum, hasta eşim… Sosyal Hizmetler’i aradığımda sadece sen sığınabilirsin, çocuğu da Çocuk Esirgeme Kurumu’na ver diyorlar. Torunumu Çocuk Esirgeme Kurumu’na verdikten sonra yaşamanın bir anlamı var mı, siz söyleyin bana…”

Pazarlarda 7.5 liradan lif satıyor Döndü Kezlere: “Dün bir pazardaydım, 10 tane lifime zabıta el koydu. Durumumu anlattım ama bir şey olmadı. Ataşehir Belediyesi’ne başvurdum, yiyecek yardımı çıktı, bu ay verecekler.”

SADECE NEFES ALIYORUZ’

Çok zor bir soru bu.

Geçmişi anlatıp duruyor: “Varlıklı değildik elbet ama eşim yemeğimizi, tüpümüzü her şeyimizi alırdı. Şükrederek yaşayıp gidiyorduk. 1 haftadır görmüyorum onu, çünkü oraya gidip gelemem. Eşimden gençliğimde dayak da yedim, ağzımda iki dişim yok. Ama sonra iyiye gittik. Şimdi her şey altüst oldu. Sadece nefes alıyoruz diye şükrediyoruz şimdi.”

GİDECEK EVİM YOK

Ve zor kararı verdiği gün…

Tanıdıklarına mesaj attı. “Sesimi duyun, yalvarıyorum. Benim gidecek bir evim yok. Eşim hasta. Böbreklerimi satıyorum. İhtiyacı olanlar 0 5xx xxx xx xx ‘nolu telefondan bana ulaşın.”

Peki onu böbreğini satmak isteyecek noktaya getiren neydi? Anlatıyor Döndü Hanım: “Bu kararı verdim, çünkü o gün torunuma bir tavuk çorbası bile pişiremedim. Belki böbreğimin bir alıcısı olur diye düşündüm. Daha kimse aramadı. Bilmiyorum, çaresizim, elbette böbreğimi satmak istemiyorum, kim ister…

Ama satarsam, belki başımızı sokacak bir ev kiralarız. Belki eşim sokaklarda ölecek yarın bir gün, haberim bile olmayacak. Böbreğimi satarsam, çocuklarım acıktığı zaman mutfakta rahat rahat istediklerini yiyebilirler belki. Ben yine başkalarının verdiği eskileri giyeyim ama torunuma çorba yapabileyim. Mecburum…”

“Böbreğimi satmaya mecburum…” Yoksulluğun geldiği noktada sözün bittiği yer burası…

Bu post “GİDECEK EVİM YOK, EŞİM HASTA, BÖBREĞİMİ SATIYORUM..” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

İzmir’de sığınma evindeki kötü koşullara isyan ettikleri için atılan kadınlar, kayıtlarının hala güncel olduğunu ve kendilerinden habersiz koruma ve gizlilik kararlarını uzatıldığını anlattı. Atıldıktan sonra evdeki fiziki şartların nispeten iyileştiğini söyleyen kadınlar, sosyolog ve psikolog desteğinin ise hala sağlanmadığını belirtti.

ŞÖNİM(Şiddet Önleme ve İzleme Merkezi)’de kayıtlı oldukları günden itibaren yasal olarak aylık 540 TL harçlık almaları gerektiğini ancak kendilerine hep 400 TL’nin altında ve elden ödeme yapıldığını söyleyen kadınlar, atıldıktan sonra PTT üzerinden para gönderildiğini anlattı.

Elden para alırken imzalattıkları kâğıtta ne yazdığını bilmediklerini söyleyen kadınlar: “Eve ilk girdiğimizde o anki ruh halimizle ne olduğuna bakamayacağımız bir haldeyken sayfa sayfa evrak imzalattılar. Para verirken de öyle. Normalde resmi yollarla para vermeleri gerekirken elden ve eksik veriyorlardı.

Neye imza attığımızı okuma şansını hiç vermediler. Bize 400 TL’nin altına para veriyorlardı şimdi PTT üzerinden 540 TL yatırmışlar aradaki fark ne oldu? Bunu merak ediyor insan.”

“BİTLENDİĞİMİZİ SÖYLEMEK İÇİN VALİLİĞE GİTTİK”

İz Gazete’ye konuşan kadınlardan biri sığınma evine ilk gittiğinde bitlendiğini, tüm kadınların zaten bitli olduğunu gördüğünü söylerken “Bitlendiğimizi söylemek için valiliğe gittik. Vali bitlendiğimizi duyunca müfettiş gönderilmesi talimatını verdi. Biz daha valilikten ayrılmadan eve haber verildiğini öğrendik.

Hazırlıklar yapılmaya başlanmış, tadilata bile başlanmıştı. Müfettiş incelemeye geldi ama geldiğinde kurum müdürü hepimizi sıraya dizip azarladı. “Burada kurallar var, bu kurallara uymak zorundasınız. Hesabınıza gelirse, kimse sizi zorla getirmedi. Devlet kurumunda kalıp onu kötüleyemezsiniz.”şeklinde azarladı. Müfettiş de öyle etrafa bakıp gitti.” Diye anlattı.

“AZ DA OLSA DÜZELME VAR”

Kendilerinden sonra kurumda düzelmeler olduğunu anlatan kadınlar “Yemeklerin düzeldiğini, kötü muamelenin azaldığını, kadınlara temizlik yapma baskısının kalktığını, çocuklara da okula gitmeleri için servis sağlandığını öğrendik.

Bunlar güzel şeyler ama keşke biz sokağa atılmadan önce yapılsaydı. Çünkü yaptıkları ile bizim ve çocuklarımızın psikolojisini bozdular, güvencesiz ve savunmasız bıraktılar” Diye konuştu..

Kaynak-İz Gazete

Bu post “BİTLENDİĞİMİZİ SÖYLEMEK İÇİN VALİLİĞE GİTTİK, AZ DA OLSA DÜZELME VAR..” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.