Tarım ve Orman Bakanlığı, Çevre ve Şehircilik Bakanlığı, İçişleri Bakanlığ ve Adalet Bakanlığı’nın birlikte hazırladığı taslak çalışmasının Meclis’teki parti grubuna intikal ettirildiğini ve milletvekillerinin değerlendireceğini aktaran Tunç şöyle devam etti:

“Şunu söylemek istiyoruz; Hayvanları koruma noktasındaki kararlılığımızı sürdürüyoruz. Özellikle Hayvanları Koruma Kanunu çıkaran bir iktidarız. Sonrasında yine hayvanları korumayla ilgili araştırma komisyonu kurulmuştur. O komisyonun tavsiye kararları doğrultusunda birtakım düzenlemeler yapmıştık. Hayvanlara eziyet edenlere yönelik cezaları artırmıştık. Bu anlamda hayvanları koruma konusundaki hassasiyetimiz devam ediyor.”

Tunç, köpekler ‘uyutularak’ öldürülecek mi sorusuna ise Meclis’i işaret ederek yanıt verdi…

Bu post AKP’NİN SOKAK HAYVANLARI DÜZENLEMESİ MECLİS’TE… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Hayvanseverler şunları söyledi:

Gurbet Koca: “En az 4-5 senedir sokak köpeklerini besliyorum. Onları çok sevdiğim için bunu yapıyorum. Onların dünyalarını tanıyınca bende bir sorumluluk oluşturdu. Buraya gelme nedenim; sokakta baktığımız, bunca zaman emek verdiğimiz hayvanlara haliyle manevi olarak bağlanıyoruz. Evimizdeki candan, yeri geliyor annemizden, babamızdan, kardeşimizden hiçbir farkı olmuyor o bağ oluşunca.”

“ONLARI KURTARACAK TEK İŞLEM KISIRLAŞTIRMA…”

Koca, hayvanların uyutulmasına kesinlikle karşı olduğunu ifade ederek şunları söyledi:

“Kesinlikle yaşamalarından yanayım. Onları çok seven insan olarak onlarla birlikte bir hayat sürmeyi de çok istiyorum. Fakat yaşatılacaksa da ‘iyi’ yaşatılmasından yanayım. Onları tek kurtaracak işlemin ‘kısırlaştırma’ olduğunu çok iyi biliyorum. Ne olacaksa olsun sonucu onlar için iyi olsun istiyorum. Bu zamana kadar uyutulma olmasa bile kapalı kapılar ardında bir sürü hayvanı daha işkence çekerek öldürüldüğünü bizler biliyoruz. Konya barınağında da bunun örneğini yaşadık.”

Aynur Öztürk: “5 yıldır sokaktaki hayvanları besliyorum. Köpeklerin uyutulması durumu yumuşatılmış hali. Aslında bu uyutulma adı altında ‘ölüm’. Benim elimden köpeklerimi alamazlar. Önce beni ‘uyutssunlar’ yani ‘öldürsünler’, ancak o şekilde benim köpeklerimi elimden alabilirler. Ben onları evlat gibi görüyorum. Sosyal medyada inanılmaz derecede hayvan saldırısıyla ilgili söylenti var. Bence bu bilerek yapılan bir şey. İnanın bana biz 500-600 köpeğin içine giren insanlarız. 15 yıldır daha bir kere ısırılmadım. Köpeklerin uyutulmasına kesinlikle karşıyım. İnsanlara da ‘uyutulma’ olarak konuşmayın, bu öldürmektir. Allah’ın yarattığını hiçbir insan alamaz. Önce benim canımı alsınlar, sonra köpeklerime dokunabilirler.”

Gül Türkan: “15 yılı aşkındır beslemeler yapan, sokak köpeklerini koruyan gönüllü birisi olarak bu süre zarfında uyutulmaya karşıyım. Uyutulma diye güzelleme yapıyorlar. Uyutulma eşittir öldürmedir. Kesinlikle kabul etmiyoruz. Ancak bizi uyuturlar, ondan sonra canlarımıza dokunabilirler.

Sokakta insanlar havladı diye artık karşı taraf yani hayvan düşmanları diyeyim, havlayan köpeği bile saldırdı diye şikayet ediyor. Aslında saldırma diye bir şey yok. Bizler baktığımız için öyle bir olay yok. Dağlarda, taşlarda, ormanlarda o kadar köpeğin içine giriyoruz da bize neden saldırmıyorlar? Yetkililer görevini eksik yaptığı için bunun bedelini köpeklerimiz, hayvanlarımız ödememeli. Sıkı bir kısırlaştırma seferberliği istiyoruz. Hatta gerekirse özel klinikleri de zorunlu tutsunlar. Biz gönüllüler, barınak iş birliği halinde kısa zamanda çözeceğimizi düşünüyorum…”

Kaynak: ANKA

Bu post “ÖNCE BENİM CANIMI ALSINLAR, SONRA KÖPEKLERİME DOKUNABİLİRLER…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Birazcık zorlayınca o bölgenin çoktan kurumuş olduğunu keşfediyorsunuz. Varsa yok “ben” sevgisi, vıcık vıcık ego-mani.

Bu türden insanların çoğunda kendi hayvanlarına duydukları sevgi dışında bir sevgi yok. Bunu kendilerine duydukları sevginin bir uzantısı olarak görüp küçümseyebilirsiniz. Ben öyle yapmıyorum. Bunu bile bir artı olarak görüyorum. Bu gibi insanlar sevgi diye bir duygu olduğunu bu sayede anlıyor ya da anımsıyorlar.

Çünkü hayvanlara duyulan sevgi o battal olmuş sevgi bezlerini hareket geçiriyor. Karşıdaki koltukta çöreklenmiş, gözlerini kısıp açarak sizi süzen kedi, ya da durup dururken kolunuzu yalayan köpek nasıl sıcak duygularla doldurabiliyor içinizi.

Türler arasında gidip gelen sevgi dalgaları… Bence bu doğadaki en saf sevgilerden biridir. Bilmeyenler, yaşamamış olanlar bunu anlayamazlar. Onlara ancak üzülünebilir. Noksanlığının telafisi yoktur.

UYUTMA YA DA İTLAF…

Tüm bunları son günlerde iyice alevlenmiş olan sokak köpekleri tartışması bağlamında yazıyorum. “Sahipsiz köpekleri ne yapmalı?” sorusuna “uyutma”” seçeneğiyle yanıt verilmesi gerçek hayvan severleri dehşete düşürüyor. Eskiden “uyutma” değil, “itlaf” denirdi. Kimsenin sesi de çıkmazdı.

Ama belli ki son 30-40 yıl içinde Türk toplumu çok değişmiş. Bu değişimin olumlu yanları olduğu gibi olumsuz yanları da var. Hayvan sevgisinin yükselmesi en azından sevgi bezlerini çalıştırması açısından olumlu! Ancak bu sevgini ardındaki sosyolojik ve psikolojik sorunları da akıldan çıkarmamak gerekiyor. “Uygar” ölçütlere, kurumlara ve çarelere ihtiyaç var.

Ne olursa olsun “itlaf”ın kelimesi kadar kavramı da zihinlerden düşmeli. Artık, köpekler o anlamda sahipsiz değil.

İSTANBUL DEĞİL KETZTANBUL

Türkiye böyle zor sorunlara mucizevi çözümler bulmakla öğünür. Örneğin “gecekondu” kurumu kırdan kente büyük göçün çok daha ağır toplumsal sorunlara yol açmasını engellediği öne sürülmüştür… Sanayileşme ve kentleşmede geç kalmış bir toplum için doğrudur.

İstanbul’un son 20 yıldır Batı’da “Catstanbul” adıyla tanınmaya başlanması kentsel ortamda hayvanlarla insanlar arasında nasıl bir dayanışma oluşabileceğinin örneği olarak gösterilebilir. Gün geçmiyor ki yabancı gazetelerde ve televizyonlarda Catstanbul hakkında bir haber ya da film çıkmasın. Küçük çocuklar, insanları kadar kedilerini de görmek istiyorlar İstanbul’un!

Eskiden de köpekleriyle ünlüydü koca kent. 19. Yüzyıl’da İstanbul’u ziyaret eden ünlü Amerikan yazarları Herman Melville ve Mark Twain sürüler halinde gezen köpekleri hayretle anlatırlar. Bunların çoğu kurban bayramı için sürülerle İstanbul’a getirilmiş ve geride bırakılmış çoban köpekleriydi. O soyun izlerine hala rastlıyoruz.

Onları kentin günlük hayatına nasıl adapte edeceğimizi henüz bulabilmiş değiliz. Kısırlaştırmaya kimsenin itiraz ettiği yok. Ama sokaklardan toplayıp götürmek! Kentin vicdanının bunu kaldırabileceğini sanmıyorum.,,

SORUMLULUK PAYLAŞILMALI…

Kedilere çözümü halk buldu. Şimdi niçin olmasın? Yerel yönetimlerin ve hatta muhtarlıkların daha fazla sorumluluk üstlenmesi bana makul geliyor. Sayım, yerleşim, tedavi… Hiç olmazsa bir kayıtları olur.

Köpekler de İstanbul’u severler. Bizim mahallenin sarı çoban köpeği, değme İstanbulludan daha İstanbulludur. Kırmızı ışıkta bekler, yeşil yanınca geçer. Sevilip sayılır, elbirliğiyle bakılır.

Bakarsınız gün gelir, İstanbul’un kedilerinden sonra köpekleri de meşhur olur. Birlikte kardeş kardeş yaşayıp gideriz…

Bu post Haluk Şahin: “Kedilerden sonra köpekler de İstanbullu olabilir mi? Hepimiz sorumluyuz!…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.