O yüzden, bu gibi tartışmalara zemini hazırlayarak, sapla samanı birbirinden ayırarak başlamak en doğrusudur. Biz de öyle yapalım:

İntihali kabaca “bir başkasının metnini kaynak göstermeden kendinizinmiş gibi göstermek” olarak tanımlayabiliriz. Bir çeşit aşırma ya da hırsızlıktır. Zaman aşımı yoktur. Daha birkaç hafta önce koskoca Harvard Üniversitesi’nin koskoca rektörünü yıllar önce doktora tezinde birkaç cümlede kaynak göstermeyerek intihal yaptığı için işinden kovmadılar mı?

Bilimsel alanda intihali saptamak oldukça kolaydır. Bir kaynaktan alınmış dört sözcüğü tırnak içinde vermez ya da kaynak göstermezseniz intihal yapmış sayılırsınız. O dört sözcük günün birinde üniversite intihal komisyonu ya da mahkemede karşınıza çıkarıverir.

Edebi intihalde ise durum çok daha karmaşıktır. Bir romancı iseniz dünyanın bütün konuları, eserleri, metinleri size açıktır. Önemli olan onları nasıl kullandığınızdır; kendi metniniz olarak mı yoksa kes yapıştır yama olarak mı?

Edebiyatta metindeşlik (intertextuality) yaygındır, aynı öykü, simge ya da terim farklı yazarlarca kullanılır. Bir başkasının eserine gönderme yapmak ayıp değildir. Dünyanın en büyük kimi edebi eserleri değerini metindeşliğe borçludur. Ama asıl alacaklı elbette yazarın kendisidir.

HOMEROS VE JOYCE…

Alın modern edebiyatın en büyük eserlerinden biri sayılan Ulysses romanını! James Joyce bu romanın konusunu Homeros’un Odysseia adlı destanı üzerine kurmuştur. Nasıl destanda Troya Savaşı’ndan adası Ithaka’ya dönmeye çalışan Odysseus’un öyküsü anlatılıyorsa burada da 20. Yüzyıl’ın başında Dublin sokaklarında dolaşan ve evine varmaya uğraşan karakterlerin benzer öyküsü anlatılmaktadır.

Hem de ne anlatılmak! Bilinç akışı dahil en son anlatısal tekniklerin kullanıldığı özgün bir metin oluşur sayfalar ilerledikçe. Edebiyat zenginleşmiştir: Ne kadar değerli olduğuna mahkemeler değil, okurlar, bilim insanları ve edebiyat tarihi karar verecektir!

Kısacası, benzerlik tek başına intihal suçlamasını kanıtlamaz. Zaten Joyce, kaynağının Homeros olduğunu övünçle ilan etmiştir… Ancak, Odysseia destanı Ulysses romanının esin kaynağıdır, metin kaynağı değil!

Metindeşlik açıkça yapıldığı zaman bir çeşit kardeşlik gibidir! Ya gizlendiği zaman? İşte o zaman işler karışır!

BU KADAR BENZERLİK OLMAZ…

Kadim dostum Mine Kırıkkanat’ın isteği üzerine iki romanı karşılaştırmalı olarak okumaya başladığımda, onu, “Mine’cim, olur bu kadar benzerlik!” deyip geçiştirmeyi düşünüyordum. Ama Şafak’ın kitabını okudukça şaşırdım kaldım. “Yok, olmaz, olamaz bu kadar benzerlik!” demekten kendimi alamadım.

Diyelim iki kişiyi karşılaştırıyorsunuz: Aynı boydalar, olabilir; ikisi de şişman, olabilir; ikisi de bıyıklı, olabilir; ikisi de Merzifonlu, bak sen tesadüfe ama olabilir; ikisi de Fenerbahçe forması giyiyor, yapma ya; ikisi de şarapçı, rakıcı ülkede tuhaf; ikisi de karısından nefret ediyor, mümkün; ikisinin de sarman kedisi var, bak sen; ikisi de Ferdi Özbeğen dinliyor, hay Allah; ikisi de her zaman ayakkabılarına farklı renkte ayakkabı bağcığı takıyor, bir pabucuna siyah ötekine kahverengi!

“Aa, yapma ablacım, artık bu kadarı fazla, bu kadar da olmaz! İstatistik yasaları bu kadar benzerliği kaldırmaz!” demek zorunda kalıyorsunuz.

Haydi diyelim k, istatistik yasalarının bunu mümkün kıldığı en uç noktadayız ve gelip size durumu söylüyorlar; çok benziyor, intihal olmasın diyorlar. Ne yaparsınız? Bir bakarsınız doğru mu? Doğru ise hafiften bozum olur, şu insan belleği ne tuhaf, ne güvenilmez bir depo dersiniz. Hemen bir yazı döşenip açıklarsınız: “Şu insan belleğinin tuhaf halleri!”

Ya da öbür yazarı Cihangir’deki kahvede çay içmeye davet edersiniz. Bu şaşırtıcı benzerlikleri birbirinize gösterip kahkahalarla gülersiniz! Sonra Cihangir’in tuhaf insanları hakkında dedikodu yaparsınız! Ve en az on romanlık malzeme bulursunuz! Edebiyatın kardeşliği!

Ama siz ne yapıyorsunuz?

“Külliyen yalan, ben o kitabı okumadım, öyle bir kitap olduğunu bile bilmiyordum, kötü niyetli bir linç girişimi! Beni zaten çekemiyorlar” türünden sözlerle konuyu geçiştirmeye çalıyorsunuz. Ve hatta örtülü olarak meydan okuyorsunuz:

“Ver mahkemeye, kanıtla!”

ZEHİRLİ KİBİR…

Olgular çok açık olduğu halde kendinizden eminsiniz. Çünkü İngiltere’de, Amerika’da, Avrupa’da “yaşam tarzı” gettolarında lobileriniz var. Kıyameti koparırlar! Fethullahçıların gazetesinde yıllarca yazmışsınız. Onlar da arkanızda dururlar. Batı’nın “chic” entelijansiyası için hep “politically correct” kalmışsınız! Size kim yan bakabilir?

Sizden şikayetçi olan Türk yazar meslektaşından özür dilemek mi! Daha neler! O kim oluyor ki? Onlar kim oluyor ki? Romanın nasıl olması gerektiğini ondan mı öğreneceğiz? Yalnızca dünya edebiyatı değil, Türk edebiyatı da bizden sorulur. Biz özür dilemeyiz, özür diletiriz!

Bu bakışın adı kibirdir, zehirlidir!

Edebiyat içindeki sorunlar elbette edebiyat içinde tartışılmalı. Yaptırımlar edebiyat aleminin töreleri içinde gerçekleşmeli. Amenna!

Yalnız dikkat: Burada edebi değil, insani değerlerden söz edilmekte. Ne bileyim, “Kötü niyetli değildim, bir kusurum olduysa özür dilerim,“ denebilir. Ya da “Gelin bunu televizyonda izleyiciler önünde konuşalım,” teklifi yapılabilir. Ve edebi sorunlar mahkemeye düşmeden halledilir.

En temel insani değerler bunu gerektirir: Yani dürüstlük, emeğe saygı, meslektaşla dayanışma ve edebiyata inanç gibi…

Bu post Haluk Şahin: “Mine Kırıkkanat – Elif Şafak intihal davasında sapla samanı birbirinden ayıralım: Hangi değerler? Edebi mi, insani mi?…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Eminim öyledir. Dolandırıcılık, özellikle ülkemizde, insan zekasının en iyi çalıştığı alanlardan biridir.

Sorunun, bu boyutlara varması kuşkusuz üzücü ve ürkütücü bir şey! Böyle bir dolandırıcılığa başvuracak kadar alçalabilenler yarın öbür gün çocuklarımıza öğretmenlik yapacak, yüksek makamlara gelecek, karmaşık konularda “bilirkişi” geçinecekler!

Oysa ilk bilinmesi gereken şudur: Bilim namustur!

Türkiye’de durumun niçin böyle olduğunu açıklamak zor değil: Gecekondu usulü üniversite kurma politikası, akademik kırtasiyeciliğin artması ve toplumsal ahlaki çürümenin ulaştığı boyutlar… Ne beklersiniz?

Buna, diploması bol ama iş bulamamış, “her işi yapmaya razı” okumuş kesimi de katın, önünüzde kocaman bir sektör bulursunuz!

Ve sonuçlarını, kuşaklar boyunca ödemek zorunda kalırsınız!

KIRMIZI KART…

Övünmek gibi olsun ama, yüksek lisansımı ve doktoramı yarım asır kadar önce akademik ve bilimsel ahlaka çok önem verilen bir Amerikan üniversitesinde yaptım!

O zaman başkasına tez ya da makale yazdırmak akıldan bile geçmezdi ama intihal konusunda duyarlık çok yüksekti. Bir başkasının yazdığı metinden aynen aktarılmış art arda üç kelime, tırnak içine alınmaz ve kaynak gösterilmezse, “intihal” yani hırsızlık sayılırdı.

İntihalin cezası kırmızı karttı. Yani akademiyadan atılmak! Affı yoktu.

İntihal sonradan keşfedilirse, yalnızca geleceğiniz değil, geçmiş saygınlığınız da iptal olunurdu.

Aradan 50 yıl geçmiş olmasına rağmen, doktora tezime tırnak içine alınmamış ve kaynak gösterilmemiş dört kelimenin sokuşturulduğuna ilişkin karabasanlar görürüm.

Hocalık yıllarımda da yanlış yazanları hoş gördüm, intihalle beni (daha doğrusu bilimsel süreci) kandırmaya çalışanların gözünün yaşına bakmadım…

DOLANDIRICILARA KÖTÜ HABER!…

Metinlere ulaşmayı kolaylaştıran internet ve bilgisayarlar intihal yapmayı kolaylaştırdığı gibi zorlaştırdı da! İntihal avcısı programlar çıktı. Şüphelendiğiniz makaleyi yüklüyorsunuz, bilgisayar nereden alındığını söylüyor!

Şimdi de başkalarının yazdığı tezleri bilgisayar ve yapay zeka ile saptayacak uygulamalar çıkacağına eminim. Belki de çıkmıştır bile.

“Oh, bastırdım parayı, yazdırdım tezi, kandırdım onları!” diyenler fazla sevinmesinler. Hırsız ve dolandırıcı ilan edilecekleri günler o kadar uzak değildir.

Unutulmasın: Her yazarın bir yoğurt yiyişi vardır. Ve dijital teknoloji yoğurt yiyici uzmanıdır! Herkesi ağzının şapırtısından tanır!…

Bu post Haluk Şahin; “Parayla tez yazdıranlara kötü haber: Yapay zeka ensenizde!…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Sosyal medya hesabı üzerinden Bulu’nun tezinin ilk 16 sayfasındaki intihalleri karşılaştırmalı olarak paylaşan Devrim Umut Aslan, alıntıların kimi zaman tırnaklı kimi zamanda tırnaksız olduğunu gözler önüne serdi.

Boğaziçi Üniversitesi’de doktora yapan Aslan, Bulu’nun master tezinin de doktora tezi gibi intihallerle dolu olduğunu belirterek, “Hak çalmadır, emek hırsızlığıdır. Rektörlüğü bırak, akademisyenlikten de afaroz edilmesi, akademik titrlerinin bir bir elinden alınması icap eder” dedi.

Bulu’nun tez danışmanları Prof. Deniz Gökçe ve Prof. Güven Alpay’ın da bu konuda hatalı olduğunu vurgulayan Devrim Umut Aslan, “Hiç mi kıllanmadınız bu oğlan bu cümleleri nasıl kurdu diye? Sonra BOUN neden ilk 500’de değil. Bulist gibiler master, doktora alabildiği için” ifadelerini kullandı..

Bu post YÜKSEK LİSANS TEZİNDE DE İNTİHAL YAPMIŞ!.. Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.