Türkiye derken Türkiye kadın milli voleybol takımını kastetmiyorum. Türkiye adlı ülkeyi, vatanımızı kastediyorum.

Sonuç ne olursa olsun Türkiye kazandı diye düşünüyorum. Çünkü, diyorum, bazı durumlarda süreç sonuçtan daha önemlidir. Sonuç kayda geçer, ama biter; süreç ise sürebilir.

Ve o süreçle çok güzel yerlere gidilebilir.

Oysa bir süredir moraller çok bozuktu, önemli bir çoğunluk bulunduğumuz yerden ancak çok daha kötü yerlere gidilebileceğini düşünmeye başlamıştı.

Süreçten kastım, Türkiye’ye bu zaferi getiren ekibin yakaladığı “hava”. Bu hava bana, bir maçın sınırlarını çok aşan bazı değerleri hatırlatıyordu: Buna pek çok ad verebilirsiniz: Birlikte çalışma kıvancı, kaybederken bile gülebilme özgüveni, gözlere yansıyan sevgi, çalışma arkadaşlarına tam güven, herkesten yeteneğine göre alıp, herkese hakşinasça verilen övünç payı.

Oyuncular maçlardan sonra, bir şeyi, hep birlikte, elele vererek başarmanın sevincini yansıtıyorlardı.

Bencilliğin, tamahkarlığın, kapkaççılığın tam tersi. Birlikteliğin, dayanışmanın, paylaşmanın doruğu….

Ben buna “imece ruhu” diyorum.

Dünyayı etiyle, kemiğiyle ve ruhuyla ele geçirmiş olan Neoliberal Kapitalizm bu ruhu hiç sevmiyor. Onun yerine, kendine tapınmayı din haline getirmeyi, imece yapabileceğiniz insanlardan kaçmayı ve saklanmayı öğütlüyor.

BAĞBOZUMUNDA İMECE

Geçen hafta adada bağbozumu günleriydi. Bizim minik bağın olduğu “mevki”de, benzer büyüklükte bağlara sahip beş on aileyiz. Çoğu emekli ya da yarı emekli akademisyenler, memurlar, meslek sahipleri… Bağları, tek kişinin bakması için büyük, ama parayla yardımcı tutulamayacak kadar küçük.

O yüzden bağbozumunu imece usulüyle yapıyoruz. Yani, üç beş kişi, gönüllü olarak, isteyen arkadaşın bağına gidip üzümleri kesiyor, taneliyor, presliyoruz. Bu arada tabii, gırgır, takılma, şamatra gırla… Hem eğleniyor, hem üretiyoruz. Aramızda hiçbir rekabet yok. “Az çalıştın çok çalıştın!” sitemi yok.

Zaman su gibi akıyor, iş çabucak bitiyor.

Başkası için değil herkes için çalışıyoruz. Belki tarım sektöründe büyük aile düzeni sürerken “çalışma” biraz böyleydi. İnsanın kendisine rağmen yaptığı bir şey değil, kendisi için de yaptığı bir şeydi.

Sanayi toplumunda “iş”, emek veren insandan tamamen koptu, angaryaya dönüştü. Burada binlerce sayfalık “yabancılaşma” literatürüne girmek istemiyorum. Emekçilerin ürettikleri “mal” onların olmak bir yana, en büyük düşmanları haline geldi…

Bizim bağbozumunda, geçen hasattan beri kullanılmayan salkım ayıklama makinesinin bozulduğu ortaya çıktı. Arkadaşlar (İki akademisyen, bir doktor, bir makine mühendisi, bir kaptan, bir şoför, bir emekli memur) işin içinden çıkamadılar.

Ben hiç karışmadım; anlamadığım işlere karışmamak ilkelerimden biridir. Derken, iş sürüncemeye dönüşmüşken, güçlü kuvvetli bir genç aktör arkadaşımız geldi, dönmeyen kola bir yüklendi, çatır çatır çalışmaya başladı.

Zor oyunu bozar dedikleri bu olsa gerek.

Sonrasında çok güldük ve eğlendik!

Bizim voleybolcu kızların gülüp eğlendikleri gibi.

Bu sefer şarkı söyleyip dans edemedik ama çok yakında onu da yaparız. Erik Dalı’nı bile oynarız. Böylece üretim döngüsü tamamlanır. Tıpkı eski bağbozumlarında olduğu gibi.

YENİ DÜNYADA İMECE…

Şunu demek istiyorum: İşlerin bu kadar sıkıcı, çalışma yerlerini bu kadar boğucu, çalışanların bu kadar yalıtılmış, ilişkilerin bu kadar hiyerarşik ve yapay olması şart mı? Çalışanları bilgisayar ekranlı ufak bölmelere tıkmak ya da evden çalışıyor numarasıyla odalara kapatmak gaddarlık değil mi?

Birlikte yaşayanların en azından bazı işlerini arkadaşları ve komşularıyla imece ruhu içinde yapmaları olanaksız mı?

İnsanların yaptığı birçok iş artık robotlar tarafından üstlenildiğine ve boşalan insanlara yeni iş alanları arandığına göre, bu yeni alanlarda “imece ruhu” bir faktör olarak ele alınamaz mı? Sadece iş yerlerinde değil, gündelik yaşam alanlarında da.

Çağımızın en büyük sorunları arasına giren yalnızlık ve kuşakların kopukluğu sorunlarına buradan da çözümler aranamaz mI?

Bu söylediklerim kimilerine çok naif ve romantik zırvalar olarak görünebilir ama şunu unutmasınlar:

İçinde bulunduğumuz büyük “değişim”, “dönüşüm”, hatta “başkalaşım” o kadar hızlı ilerliyor ki, artık her türlü seçeneği düşünmenin zamanıdır. Yarın çok geç olacaktır, çünkü yarın artık bugündür! Hatta biraz da dündür!…

Bu post Haluk Şahin: “Voleybolcuların öğrettiği: Bize imece ruhu gerek…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Araştırma sonucuna göre, salgın sürecinde ‘kira, fatura, taksit, kredi kartı gibi ödemelerde sorun yaşadım’ diyenlerin oranı yüzde 47,6 ve sosyal yardım aldığını belirtenlerin oranı ise sadece yüzde 14,9 oldu.

Araştırmaya katılanların yüzde 27,8’i sosyal yardıma ihtiyaç duyduğunu ama alamadığını belirtirken yüzde 9,6’sı ise sosyal yardıma ihtiyaç duyduğunu ama almak istemediğini söyledi.

BİRİKİMLER HARCANDI..

¦ Salgın sürecinde geçimi sağlamak için başvurulan yolların başında da yüzde 58.1 ile birikimleri harcama geldi. Ayrıca, kredi- kredi kartı yüzde 26.9 ile ikinci sırada tanıdıktan borç alma yüzde 26.7 ile üçüncü sırada yer aldı.

¦ Türkiye’nin diğer ülkelere yardım göndermesini doğru bulanların oranının yüzde 35.2, belediyelerin bağış kampanyasının engellenmesi kararını doğru bulanların oranı yüzde 36,

¦ Sokağa çıkma yasağı uygulamalarının fayda sağladığını düşünenlerin oranı yüzde 85.8,

¦ 65 yaş üstü ve 20 yaş altı kişilerin sokağa çıkma yasağı kararını doğru bulanların oranı yüzde 69.7 olarak açıklandı.

YÜZDE 70 SOYLU’YU BAŞARILI BULMADI..

Araştırmaya katılan yurttaşlara bazı bakanların performanslarına ilişkin de sorular yöneltildi:

¦ Sağlık Bakanı Fahrettin Koca’nın performansını başarılı bulanların oranı yüzde 76.3,

¦ Milli Eğitim Bakanı Ziya Selçuk’un performansını başarılı bulanların oranı yüzde 37.6,

¦ İçişleri Bakanı Süleyman Soylu’nun performansını başarılı bulanların oranı yüzde 30.7,

¦ Hazine ve Maliye Bakanı Berat Albayrak’ın performansını başarılı bulanların oranı yüzde 15.4 seviyesinde kaldı.

Ayrıca devletin salgının yayılımına karşı aldıkları önlemleri yeterli bulanların oranı yüzde 36.3, devlet tarafından alınan ekonomik tedbirleri yeterli bulanların oranı yüzde 20.7 olarak açıklandı.

MASKEYE ULAŞILAMADI..

¦ Aynı maskeyi birçok kez kullanmak zorunda kalanların oranı yüzde 56.2.

¦ Katılımcıların yüzde 17.9’u kendi maskesini yaptığını söyledi.

¦ Ücretsiz maske temininde birinci sırada yüzde 41.2 ile kamu yer alırken yakınlar, tanıdıklar yüzde 38.7 ile ikinci sırada, belediyeler ise yüzde 22,9 ise üçüncü sırada yer aldı.

AVM’LERİN AÇILMASI YANLIŞ

¦ Yurttaşların yüzde 85.1’i AVM’lerin açılmasını yanlış bulduğunu belirtirken AVM’lere bir süre gitmeyeceğini belirtenlerin oranı ise yüzde 46.6 olarak açıklandı.

Araştırmanın dikkat çeken diğer sonuçları ise şöyle:

¦ Normalleşme süreci ile birlikte virüs bulaşması ile ilgili ‘endişe düzeyim arttı’ diyenler yüzde 57.2, ‘endişe düzeyim azaldı’ diyenlerin oranı yüzde 11.7.

¦ Normalleşme süreci ve sonrası için yaşanan endişelerin başında yüzde 61.0 ile sağlık, ekonomik durgunluk yüzde 58.7 ile ikinci sırada. Üçüncü sırada ise yüzde 53.9 ile eski sosyal yaşama dönememe yer aldı.

¦ 2020 yılının ikinci yarısının ekonomik açıdan kötü geçeceğini belirtenlerin oranı yüzde 65.0 iken, iyi geçeceğini belirtenlerin oranı sadece yüzde 6.6’da kaldı..

Kaynak-Cumhuriyet

Bu post İMECE; “HÜKÜMETİN KORONAVİRÜS İLE MÜCADELE KARNESİ KIRIKLARLA DOLU..” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.