Dante’den esinlenerek çizilen cehennem tasvirleri, bizlere hem bir öngörü sunarken hem de düşündürüyor. Modern astrofiziğin babası olan Galileo ise bu durumu biraz daha ileriye taşıyarak tasvir edilen cehennemin boyutunu hesaplayıp içine kaç kişinin sığabileceğini bulmaya çalışmış!

Cehennem, tüm günahkârlar için yeterli büyüklükte mi?…

Evet, bunu konuşmak birçok insan için hassas bir konu olabilir. Ancak bilimin eşliğinde verilen bilgilerle birlikte ufak bir beyin fırtınası yapalım. Bizim bildiğimiz Dante Alighieri, üretmiş olduğu edebi eserlerinde cehennemin resmini sanki gerçekten de orada bulunmuş gibi canlı ve renkli bir şekilde çizer. Öyle ki birçok araştırmacı ve akademisyen, cehennemi tanımlamak için 1320’lerden beri çalışmıştır.

Dante’nin inşa ettiği “rüya evreni” tam olarak kavranamıyor…

Aslında Dante’nin yapmış olduğu bu çizimler, kendisinin oluşturduğu bir rüya evreni. Ancak birçok araştırmacı bu durumu kavrayabilmiş değil. Bilim çalışmaları, dini metinlerin araştırılması ve İncil’den esinlenen çalışmalar, Rönesans dönemi boyunca destek görmüştür.

Dolayısıyla Katolik Kilise, 1588’de Galileo Galilei’yi matematiksel uzmanlığını ortaya koyarak Dante’nin çizimlerinden yola çıkarak cehennemin boyutlarını hesaplamasını istedi. O dönem yalnızca 24 yaşında olan Galileo, yaşına rağmen müthiş bir bilim adamıydı. Bazı tarihçiler onu, 16. yüzyılın en zeki insanı olarak kabul ediyor.

Dante’nin tasvirine göre cehennem, Dünya’nın çekirdeğine yaklaştıkça küçülen 9 halkadan oluşuyor.

Alta doğru küçülen halkaya baktığımızda halkanın genişlemesi, cehennemin vahşilik boyutunu artırıyor. Yuhanna’da yazdığı gibi, İsa’yı öldüren Romalı asker de dahil olmak üzere dünyadaki en aşağılık insanlar son halkaya gönderilmişlerdir. (Yuhanna 19:34) Birinci halkada dini inkâr edenler, ikincide şehvet düşkünleri, üçüncüde açgözlüler, dördüncüde cimri ve savurganlar, beşincide sürekli öfkeli olanlar, altıncıda sapkınlar, yedincide halka şiddet uygulayanlar, sekizincide sahtekârlar ve son halkada da ailesine, arkadaşlarına ve çevresine ihanet işleyenler vardır.

Hristiyan literatürü, cehennemi bir koni şeklinde tasvir ediyor. Dante’nin sanat eserlerinde de görebileceğimiz bu koni şekli, zamanla oluşmaya başlamıştır.

Galileo, cehennemin boyutunu hesaplamadan evvel Dante’nin eserlerini büyük bir dikkatle incelemiştir.

Galileo, şairin fantastik “rüya” evrenini tartışmadan önce dünyayı onun gözüyle görmeye çalışmış, elinden geldiğince eserlerini incelemiştir. Kendisi, cehennemin boyutlarını ölçmeye çalışan ilk kişi olmasa da tasvirdeki cehennemin kendine has bir fizik kümesine sahip boyutları olduğunu iddia eden ilk kişi olmuştu.

Galileo, Kudüs’ü Dünya’nın merkezi olarak kullanarak İtalya’nın Cuma şehriyle Kudüs’ün arasında 2.700 km’lik bir mesafe belirledi. Koni şeklinde olan cehennemin çapını da 5.550 km olarak buldu.

Ama bu küçük hesaplamadan sonra evdeki hesap çarşıya uymadı: hesaplamalarında önemli bir yanlışlık olduğunu fark etti.

Dünya’nın çekirdeğine indikçe koni halini alan bu silindirler, fizik kuralları baz alınırsa kendi ağırlıkları altında parçalanacaklardı. Cehennem boyutunu ve çevresini belirlemek için birçok hesaplamalar da yaptı, üstüne düşündü ama hepsinde de aynı sorunun var olduğunu keşfetti. Gerçek dünya ile öteki dünya arasında büyük bir fark olduğunu, kendi dahil olmak üzere tüm düşünürlerin de gerçek dünya yapılarının işleyişi hakkında bilgisizlik içinde olduklarını söylediği biliniyor.

Günümüzde hala yürürlükte olan birçok fizik yasasını hayatımıza katmasında cehennemin boyutunu hesaplama girişimlerinin payı çok büyüktür. Özellikle bu çabalarıyla fizik alanında olabildiğince ilerlemiş; adını daha çok duyurmuştur. Modern fiziğin doğuşuna öncülük eden Galileo, 1638’de “Two New Sciences” kitabında mekaniğin temellerini atarak elde ettiği bu hatalara da örnekler göstermiş bir bilim insanıdır…

Kaynaklar: Cehennemin 9 Halkası, ResearchGate

Bu post Cehennemin Boyutlarını Hesaplamaya Çalışan Dâhi Bilim İnsanı Galileo’nun Asıl Amacı Neydi?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Ayrıca bu ihtişamlı Satürn gezegeni “Güneş Sistemi’nin Mücevheri” olarak da biliniyor. 82 tane uyduyla en fazla uyduya sahip gezegen olan Satürn’ün uydu sayısı, yapılan keşifler ile birlikte ilerleyen yıllarda daha da artması bekleniyor.

Satürn, diğer gezegenlere kıyasla birçok ayırt edici özelliklere sahip. Biz de bu yazımızda Satürn’ün sıradışı bir gezegen olduğunu kanıtlayan 10 bilgiye yer verdik.

Satürn’ün özellikleri:

Yörünge süresi: 29 yıl
Çapı: 116.460 km
Dünya’ya uzaklığı: 1.195 milyar km
Güneş’e uzaklığı: 1.426 milyar km
Uyduları: 82
Satürn, adını Yunan mitolojisindeki Kronos’tan alır. Türkçe Sekendiz ismiyle de bilinen Satürn, eskiden Zühal ismiyle bilinmekteydi. Dünya’nın hacminden 700 kat daha büyük bir hacme sahip olan Satürn, Güneş’e en yakın altıncı gezegendir. Ayrıca büyük bir boyuta sahip olan Satürn, büyüklük açısından Jüpiter’den sonra ikinci sırada gelir.

Merkür, Venüs, Mars ve Jüpiter gezegenleri gibi çıplak gözle gözlemlenebilir olması da Satürn’ün dikkat çekici özellikleri arasında yer almakta. Bunun nedeni ise, üzerine düşen ışığı hemen yansıtmasını sağlayan buzdan oluşmasıdır.

Satürn’ün sıradışı bir gezegen olduğunu kanıtlayan 10 bilgi:

Satürn, Güneş Sistemi’ndeki yoğunluğu en az gezegendir.
Satürn basık bir şekle sahiptir.
İlk gökbilimciler Satürn’ün halkalarını uyduları olduğunu düşünüyorlardı.
Satürn uzay araçları tarafından sadece 4 kez ziyaret edildi.
Satürn’ün 82 tane uydusu var.
Satürn’de bir günün uzunluğu yakın zamana kadar bir gizemdi.
Satürn’ün halkaları Satürn kadar yaşlı da olabilir daha genç de.
Satürn’ün halkaları zaman zaman kayboluyor.
Satürn çıplak gözle görülebilen en uzak gezegendir.
Satürn yakınlarında yaşam olabilir.
Satürn, Güneş Sistemi’ndeki yoğunluğu en az gezegendir:

Çoğunlukla hidrojenden oluşan Satürn’ün yoğunluğu sudan bile daha az. Sahip olduğu bu hidrojen katmanları, Satürn’ün merkezine doğru yoğunlaşır ve sonunda sıcak bir iç çekirdek oluşmasını sağlar.

Satürn basık bir şekle sahiptir:

Düşük yoğunluğa sahip olması, gezegenin akışkan yapısı ve kendi etrafındaki dönüş hızının yüksekliği sayesinde Satürn, ekvatorda geniş, kutuplarda ise basık elipsoid bir görüntüye sahiptir ve Satürn’ün bir resmine bakıldığında bunu rahatlıkla gözlemleyebiliriz.

Merkezden kutuplara olan mesafe 54.000 km iken, merkezden ekvatora olan mesafe 60.300 km’dir. Başka bir deyişle, ekvatordaki yerler merkezden yaklaşık 6.300 km daha uzaktadır.

İlk gökbilimciler, Satürn’ünün halkalarının uydu olduğunu düşünüyorlardı:

1610 yılında Galileo, Satürn’e ilkel teleskopuyla ilk kez baktığında Satürn’ü ve halkalarını görebiliyordu ancak tam olarak neye baktığını bilmiyordu. O halkalar belki de Satürn’ün her iki yanında duran iki büyük uydusu olabilirdi.

1655 yılında Hollandalı gökbilimci Christian Huygens, Satürn’ü gözlemlemek için daha iyi ve gelişmiş bir teleskop kullandı ve Satürn’ün her iki yanında duran uyduların aslında halkalar olduğunu fark etti. Aynı zamanda Huygens, Satürn’ün en büyük uydusu olan Titan’ı ilk keşfeden kişiydi.

Satürn uzay araçları tarafından sadece 4 kez ziyaret edildi:

Dünya’dan gönderilen sadece 4 uzay aracı Satürn’ü ziyaret etti. Ancak Satürn’ün katı bir yüzeye sahip olmaması sebebiyle hiçbiri gezegenin yüzeyine iniş gerçekleştiremedi. Bu uzay araçlarının ilki, 1979’da Satürn’ün 20.000 km yakınında uçan Pioneer 11’di. Daha sonra 1980’de Voyager 1, ardından 1981’de Voyager 2 Satürn’ü ziyaret etti. Son olarak ise 2004’te Cassini Satürn’e vararak 7 yıllık görevini sonlandırdı.

Satürn’ün 82 tane uydusu var:

Satürn’ün 82 tane keşfedilmiş uyduya sahip. Bunlardan bazıları Güneş Sistemi’nin ikinci en büyük uydusu olan Titan gibi bir hayli büyük. Ancak Satürn’ün sahip olduğu çoğu uydu küçük boyutlarda, sadece birkaç km çapında ve bazılarının resmi isimleri dahi bulunmuyor.

Satürn’de bir günün uzunluğu yakın zamana kadar bir gizemdi:

Bilindiği üzere Satürn, büyük ölçüde gazdan oluşuyor ve bu da gezegenin tamamının aynı hızda dönmemesi gibi bir sonuç ortaya çıkarıyor. Bu yüzden de Satürn’ün dönüş hızını belirlemek bir hayli zordu. NASA bilim insanları bu süreyi hesaplamak için Cassini adlı uzay aracındaki verileri kullandılar ve Satürn’deki bir günün 10 saat, 33 dakika ve 38 saniye uzunluğunda olduğunu hesapladılar.

Satürn’ün halkaları Satürn kadar yaşlı da olabilir daha genç de..

Satürn’ün sahip olduğu halkalar büyük ölçüde buz parçacıklarından oluşuyor. Bundan yola çıkan bilim insanları da halkaların Güneş Sistemi’nin başlangıcından bu yana, yani yaklaşık 4,54 milyar yıl önce Satürn ile birlikte oluştuğu sonucuna varıyor. Ancak gökbilimciler hala Satürn’ün halkalarının kökenini tam olarak çözemiyor.

Halkalar zaman zaman kayboluyor:

Satürn’ün ekseni, tıpkı Dünya’nınki gibi eğik. Bizim gördüğümüz açıdan Satürn’ün değişen konumunu görüyoruz. Bazı zamanlar halkaları tamamen görülebilecek bir konumda oluyor ancak diğer zamanlarda dik konumlandığı için halkaların sadece kenarları görülüyor. Bu da Satürn’ün halkaları sanki kayboluyormuş gibi görünmesine yol açıyor.

Çıplak gözle görülebilen en uzak gezegen:

Satürn, çıplak gözle görülebilen beş gezegenden biridir. Bir teleskop ya da dürbün yardımıyla Satürn’e bakarsanız etrafındaki halkaları da rahatlıkla görebilirsiniz. Bunun sebebi ise Satürn’ün Dünya’ya çok uzak olmasıdır.

Satürn yakınlarında yaşam olabilir:

Satürn, canlı yaşamını desteklemeyecek kadar elverişsiz bir gezegen. Ancak Satürn’ün altıncı en büyük uydusu olan Enceladus için aynı şeyleri söyleyemeyebiliriz. NASA’nın göndermiş olduğu Cassini adlı uzay aracı, Enceladus’un güney kutbundan çıkan çeşitli su kaynaklarını keşfetti. Kısa süre içinde Enseladus’ta yaşam olup olmadığını tespit etmek için bu görev için özel tasarlanmış bir uzay aracı gönderilmesi planlanıyor..

Webtekno

Bu post Satürn’ün Sıra Dışı Bir Gezegen Olduğunu Kanıtlayan 10 Özellik… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.