Kulağa çılgınca gelse de suyun yaşını öğrenince her bir bardak suya bakış açınız epey değişecek.

Suyla milyarlarca yıl öncesine yolculuk…

Dünya’daki su, gezegenimizin oluşumundan yaklaşık 4,6 milyar yıl öncesine dayanıyor. Bilim insanları, suyun büyük bir kısmının, gezegenimize çarpan buzlu kuyruklu yıldızlar ve asteroitler aracılığıyla geldiğini düşünüyor. Ancak suyun bir kısmı da gezegenin kendi iç yapısından yani Dünya’nın magmasından oluşuyor. Yani yudumladığınız su ya uzaydan hediye geldi ya da yer kabuğunun derinliklerinde şekillendi.

Su aslında devasa bir döngü içinde sürekli hareket ediyor; buharlaşıyor, bulutları oluşturuyor, yağıyor ve nehirlerden denizlere kadar her yerde akıyor.

Su molekülleri, bu döngü sırasında yapısını değiştirmiyor. Yani, bir su molekülü kaç milyar yıl önce oluşmuşsa, hâlâ o kadar eski. İçtiğimiz su moleküllerinin yaşı ise genellikle 3 ila 4 milyar yıl olarak tahmin ediliyor.

Suyun bu eski hikâyesi, onun tarih boyunca kaç kez farklı formlarda bulunduğunu gösteriyor.

Dinozorlar döneminde yağan yağmurların oluşturduğu göllerde yüzlerce yıl kalıp sonra buharlaşan bir su molekülü, bugün belki de sizin musluğumuzdan akıyor. Su, Dünya üzerindeki canlıların yaşam kaynağı olduğu için sürekli bir dönüşüm geçiriyor ama asla yok olmuyor.

Araştırmacılar da bugün içtiğimiz suyun en az yüzde 50’sinin muhtemelen bu süreçlerden geldiğini söylüyor. Ancak bunun tam olarak nasıl gerçekleştiğinin çok net olmadığının da altını çiziyorlar. Sonuç olarak her bir yudum suda 4,6 milyar yıl var diyebiliriz.

Su içmek şimdi daha da bir anlamlı olur mu dersiniz?…

Webtekno

Kaynaklar: Discover Magazine, Living Water, Ask Dr. Universe

Bu post İÇTİĞİMİZ BİR BARDAK SU, KAÇ MİLYAR YAŞINDA?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Özellikle “sauropodlar” gibi devasa otoburlar, inanılmaz büyüklükleri ve ağırlıklarıyla dikkat çekerken bu ağırlıkları nasıl taşıdıkları da merak konusu oldu. Bakalım araştırmalar ne diyor?

Brontosaurus ve Diplodocus gibi sauropod dinozorlar, en büyük kara hayvanları arasındaydı.

Queensland Üniversitesi ve Monash Üniversitesi’nden araştırmacılar, dinozorların ağırlıklarını nasıl taşıdığı sorusuna ışık tutmak için 3D modelleme ve mühendislik tekniklerini kullanarak ayak kemiklerini dijital olarak analiz ettiler.

Çalışmalar; sauropodların arka ayaklarında, topuklarının altında bulunan yumuşak bir doku, tabanının ağırlık dağılımını sağladığını ortaya çıkardı.

Bu doku, âdeta bir yastık görevi görerek onlarca tonluk vücutlarının oluşturduğu basıncı hafifletiyordu.

Popüler kültürde, sauropodların ayakları genellikle illerininkine benzer şekilde tasvir ediliyor fakat araştırmalar, dinozorların ön ayaklarının sütun gibi düz ve destekleyici bir yapıdayken arka ayaklarının “kama topuklu ayakkabı”yı andıran yumuşak bir doku tabanıyla güçlendiğini gösteriyor.

Bu fark da sauropodların evrimsel olarak kuşlarla daha yakın akraba olmasından kaynaklanıyor. Çalışmanın yazarlarından Dr. Steve Salisbury’e göre sauropodların bu benzersiz topuk yapısı, onları karadaki en büyük hayvanlar hâline getiren bir adaptasyon olarak öne çıkıyor.

Teknolojinin ilerlemesiyle bu 3D modelleme teknikleri geliştikçe tarih öncesi hayvanların uzuvlarını ve hareketlerini çok daha iyi anlayıp tasvir edebileceğiz…

Webtekno

Kaynak: Science Advances

Bu post 70 Tona Kadar Ulaştıkları Tahmin Edilen Dinozorlar, Bu Devasa Vücutları Nasıl Taşımışlardı?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

“Neyse ki günümüzde bu kadar büyük hayvanlar yok.” diye düşünüyor olabiliriz ama hiç “Neden günümüzde bu kadar büyük hayvanlar yok?” diye düşündünüz mü?.

Dişleriyle bir ilgisi var.

Dinozorlar, hayatları boyunca farklı ortamlara uyum sağlayabildi. Gençler, daha küçük avları hedef alırken yetişkinler, daha büyük avlara yöneliyordu. Bunları yaparken de köpekbalıklarında olduğu gibi dişlerini değiştiriyorlardı.

Yani devasa yetişkinlere dönüşme yolunda, genç dişlerini daha büyük silahlarla değiştiriyorlardı ve daha büyük bedenleri beslemek için daha büyük yemekler avlayabiliyorlardı.

Vücut yapıları da buna uygundu.
Dinozorların kemiklerinde yer alan hava kesecikleri, iskeletlerini hafifleterek büyümelerine olanak sağlıyordu. Güçlü, esnek ve hafif bir iskelet yapısına sahiplerdi. Bu da onların gittikçe daha çok büyümesine zemin hazırlamıştı. Günümüzdeki hayvanlarda ise bu tür hava keseleri yok.

Metabolizmaları ve enerji ihtiyaçları farklıydı.

Dinozorlar, enerji ihtiyaçlarını karşılayabilecek düşük maliyetli bir metabolizmaya sahipti. Öte yandan memelilerin enerji talebi daha yüksek. Mesela devasa bir kara memelisi olan fillerin enerji ihtiyacı, aynı boyutlardaki bir dinozora göre çok fazla kalıyor. Bu da günümüzde devasa boyutlarda kara hayvanları olmasının önüne geçiyor.

Atmosferdeki oksijen oranı bile dinozorların daha fazla büyümesini sağlıyordu.

Dinozorların yaşadığı Mezozoik Çağ’da, karbondioksit seviyeleri sayesinde bitki yaşamının artmasıyla oksijen seviyesi de artıyordu. Yani dinozorlar için bol miktarda yiyecek ve az sayıda avcı vardı.

Bu yüzden dinozorlar, böcekler ve uçan sürüngenler gibi hayvanlar daha büyük olabiliyordu. Günümüzdeki karmaşık ekosistemler ve insanların gezegene etkisi, büyük canlıların hayatta kalmasını zorlaştırıyor.

Üreme şekilleri, en son ortaya çıkan teorimiz.

Modern dünyadaki büyük memelilerin, ciddi seviyede kaynak harcaması gerektiren uzun gebelik dönemleri oluyor. Ayrıca annelerin tek bir embriyoyu uzun süre taşımaları gerektiğinden hareketleri sınırlanıyor, savunmasızlıkları artıyor. Doğum kanalının boyutu ise memelilerin çok büyüt boyutlara ulaşmasını engelliyor.

Öte yandan dinozorlar, yumurta bırakarak üreme süreçlerini dışsallaştırıyordu. Hayatta kalmak için çok daha fazla şansları vardı. Tipik bir dinozor, tek seferde 6-10 yumurta bırakıyordu ve bebek dinozorlar, kaynak çeşitliliğinin fazla olduğu ekosistemde hızla büyüyüyordu. Anneler, yavrularına kaynak ve enerji katkısı sağlamak zorunda değildi.

İşte tüm bu sebeplerden, günümüzdeki kara hayvanları hiçbir zaman bir dinozor boyutuna ulaşamıyor, belli bir noktada büyümeyi durduruyor…

Bu post Günümüzdeki Hayvanların Dinozorlar Kadar Büyük Boyutlara Ulaşamamasının Sebebi Nedir?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Çin Bilimler Akademisi’nden Paleontolog Chenyang Cai ve ekibi tarafından Myanmar’daki Kachin Eyaleti’nde keşfedilen kehribarın içinde keşfedilen ve Flammarionella hehakuni adı verilen bu yeni tür, o dönemde bile ateş böceklerinin isimlerinin de kaynağı olan ışıklı karın yapısına sahip olduklarını gösteriyor. Bu böcek, Mezozik dönemden kalan ilk ateş böceği örneği değil ancak kendi türünün ilk örneği.

Pek çok bilim insanına göre ateş böceklerinin biyolüminsans özellikleri iki ana işleve sahip. Bu işlevler de diğer ateş böceklerine çiftleşme çağrısında bulunmak ve etraflarındaki avcılara da zehirli oldukları mesajını vermek. Öte yandan bazı araştırmacılar ise biyolüminesans özelliklerin bu toksinlerden önce evrimleştiğini savunuyor ve parlama özelliğinin erken dönemde bir faydası olup olmadığını sorguluyor.

Böceğin antenlerinde ayrıca yoğun tüylü yapılar ve oval biçimli çukurlar da yer alıyor. Ateş böceklerinde bulunan bu yapının koku alma işlevi ile ilgili olduğuna inanılıyor. Araştırmacıların örnekte bir erkek bir de dişi ateş böceği bulmuş olması, yapının evrimi hakkında daha fazla bilgi verme potansiyeline sahip.

Kehribarın olağanüstü derecede şeffaf olması sayesinde böceğin özelliklerinin detaylı şekilde incelenebildiği açıklanırken, bu canlıların evrimini açıklamakta önemli rol oynaması bekleniyor. Araştırma Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences’te yayımlandı…

Kaynak-Webtekno

Bu post ATEŞ BÖCEKLERİ DİNOZOR’LAR ÇAĞINDAN BERİ VAR!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Yaklaşık 66 milyon yıl önce Dünya’ya çarpan bir meteor dinazorlar ile birlikte Dünya’daki yaşamın büyük bir kısmının yok olmasına neden oldu. Bilim insanları dev göktaşının nedenden geldiği sorusuna yanıt buldu.

Science dergisinde yayımlanan çalışmada, bilim insanları asteroitin güneş sistemimizin en uzak köşelerinden, Jüpiter’in ötesinden geldiğini ortaya koydu.

Analizler, çarpma zamanı ile aynı döneme ait örneklerdeki rutenyum izotoplarının büyük ölçüde benzer olduğunu gösterdi. Bu bulgu, Chicxulub çarpıcısının – yani Dünya’ya çarpan asteroitin – karbonlu kondrit olarak bilinen nadir bir meteorit türünden geldiğini işaret ediyor. Bu da asteroitin uzak bir bölgede, güneş sistemimizin dışındaki soğuk ve karanlık alanlarda oluştuğunu düşündürüyor.

Önceki teoriler, asteroitin bir kuyruklu yıldız olabileceğini öne sürse de bu yeni çalışma, onun aslında Jüpiter’in ötesindeki bir C-tipi asteroit olduğunu doğruladı. Bilim insanları, bu keşfin Dünya’ya uzaydan gelen nesneleri daha iyi anlamamıza yardımcı olacağını ve gezegenimizin tarihine dair yeni bilgiler sunacağını belirtiyor.

Bu buluş, sadece dinozorların yok oluşunun ardındaki gizemi aydınlatmakla kalmıyor, aynı zamanda Dünya’nın geçmişinde yaşanan diğer kozmik olayları da anlamamıza ışık tutuyor. Bilim insanları, bu yeni bilgi sayesinde Dünya’ya çarpan diğer nesneler hakkında da daha derinlemesine araştırmalar yapmayı planlıyor. Bu, belki de gelecekte Dünya’yı tehdit edebilecek benzer olaylara karşı daha hazırlıklı olmamızı sağlayabilir…

Bu post BİLİM ADAMLARI 66 MİLYON YILLIK GİZEMİ ÇÖZDÜ!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Aslında bu sorunun birkaç mantıklı cevabı var. Bakalım bir zamanlar gezegenimizin sahibi olan dinozorların insanlar gibi zekâlarını geliştirerek modern uygarlıklar kuramamasının sebebi ne?

Dinozorların beyinleri, vücutlarına oranla çok küçük.

Brontosaurus, Triceratops ya da Tyrannosaurus gibi “klasik” ya da bir diğer tabirle “kuş olmayan” dinozorlar; yılan, timsah ve kertenkele gibi sürüngenlere çok benziyor. Bu modern sürüngenler, vücut büyüklüğüne göre her zaman çok küçük beyne sahip.

Bu yüzden bir yılanı, bir köpeği eğittiğiniz gibi hiçbir zaman eğitemezsiniz. E tamam, beyinleri küçüktü ama zekâlarını geliştirebilselerdi beyinleri de büyümez miydi? O niye olmadı? Çünkü ihtiyaçları yoktu.

Dinozorların, zekâlarını geliştirmek için bir sebebi yoktu.

Dinozorların yaşadığı dönemde Dünya, zekâlarını geliştirebilecek yeteneklere veya koşullara uygun değildi. Çoğunlukla avcı ve av olarak yaşayan hayvanlardı. Türleri için cennet gibi olan bir dönemde yaşadılar. Zekâ gelişimi, evrimlerinde öncelikli bir faktör değildi.

Belirli bir ekosistemde yaşadıkları için bu ekosistemdeki kaynaklara uyum sağlamak, belli davranışları ve becerileri; kısacası zekâyı geliştirmekten daha önemliydi.

Üstelik dinozorların soğukkanlı hayvanlar olmaları ve metabolizmalarının yavaş çalışmasından kaynaklı olarak enerji tasarrufu sağlamak adına beyin gelişimini arka plana atması da bir diğer olası faktör. Çünkü zekâ geliştirselerdi daha fazla enerji harcayarak kendi türlerine özgü yeteneklerini kaybederlerdi.

Tabii ki bunların hepsi hipotezden ibaret. Dinozorların zekâ düzeyi hakkında net bir bilgiye henüz sahip değiliz. Sadece bizim kadar zeki olma ihtiyacı duymadıklarını biliyoruz.

Biz insanlar, zekâmızı geliştirmek zorundaydık.

Evrim sürecinde doğa her zaman seçilimler yapar ve bu seçilimlere uymayanlar eninde sonunda oyundan ayrılır. Biz de başlangıçta dört ayak üstünde yürüyorduk fakat koşullara uyum sağlamak adına dikleşmeye başladık.

Bu dikleşme; metabolizmayı hızlandırdı, elleri serbest bırakarak saldırıya karşı savunmayı artırdı, yiyecek bulma ihtimalini yükseltti, başka hayvanları daha yüksekten görmemizi sağladı.

Beynimiz geliştikçe soyut düşünme yeteneklerimiz, iş birliklerimiz, uygulamalı yeteneklerimiz arttı; bilim, sanat ve diğer alanları incelemek için yeterli zaman ve enerjiye sahip olduk. En sonunda ise modern uygarlığın kapılarını açtık.

Şunu da eklemekte fayda var:

Evrim, yüksek veya düşük düzeylere ayrılan bir şey değildir. Bu yüzden mutlaka zekâ yönünde gelişmesi veya maymunların insanlara dönüşmesi gerekmez. Evrimin amacı, çevreye uyum sağlamaktır ve bunu yapmanın birçok yolu vardır. Zekâ ise bu yollardan sadece biridir…

Webtekno

Kaynaklar: Bruce Lieberman, Arrtfy, Forbes

Bu post 165 Milyon Yıl Yaşayan Dinozorlar Neden İnsanlar Gibi Zeki Varlıklara Evrilemedi?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Zan’ın tepkisi yanı uyandırırken eski Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek, sosyal medya hesabından Zan’ın ilgili tepkisini paylaşarak, “Oğlum evladım futbolcu olacağına artist olsaydın” ifadesini kullanmıştı.

Gökçek’in kendisine yönelik paylaşımını alıntılayan Zan, şu ifadeleri kullandı:

“Helal ülkenin haramzade siyasetçisi Sayın İ… Melik Gökçek;

Ben Gökhan ZAN.

Ülkesini, vatanını, Hatay’ı, insanlarını seven, memleket sevdalısı eski MİLLİ FUTBOLCUYUM.

Bilgi cehaletinizi gidermek için söylüyorum ARTİST değilim!

Ben futbolumu alın terimle, namusumla, şerefimle icra edip, vatanıma nasıl faydalı olurum, ülkeme nasıl bir katma değer sağlayıp hizmet ederimin peşinde mücadele vermiş ve Türkiye’nin en büyük kulüplerinde forma giymiş sporcularındanım.

Yeri geldi aç kaldım, yeri geldi kışta kıyamette kaldım, 9 kişilik ailemle yokluk içinde bir hayat sürerek şerefimle yaşadım. Onları kuru ekmeğe muhtaç etmeden bugünlere geldim. Ama DİN satarak kimsenin KUL HAKKINA girmedim.

Siz ise, kendi halkına ihanet etmiş, kendi partisi tarafından hain ilan edilmiş, aynı masada yemek yedikleriniz tarafından cenaze törenlerinde görmezden gelinmiş, ZAVALLI bir jeliboncu, devletin malına çökmüş MAFYAVARİ bir şahsiyetsiniz.

Benim gözümde pul kadar bile değeri olmayan, utanma eşiğinden atlamış, siyasetin yüzsüzü bir canlı türüsünüz.

Korkunuzdan yorumları dahi açmaya yüreği olmayan, gerçekle hayali ayırt edemeyen, işi gücü fitne vesatlıkla beslenen, siyaset arsızı bir TÜR olarak, biraz AR edip DİNAZORLARLA oynasanız mı aceba?

Ortalama zekaya bile sahip olmayan size, tıbbın çaresiz kalacağını bildiğimden naçizane tavsiyem, DOKTORLARIMIZI boşuna meşgul etmeden TÖVBEKAR olup, milletle HELALLEŞMEnizdir.

Zira, PARSEL PARSEL işlediğiniz veballeri ve aldığınız AHLARI yedi hamamda yıkansanız temizleyemeyeceğiniz gibi, film setlerinin kötü ARTİSTİ bile olamazsınız…

Ve, tanıştığımıza da hiç memnun olmadığım gibi, tüm ülke gibi sizi tanımamayı dilerdim…”

Bu post GÖKHAN ZAN’DAN MELİH GÖKÇEK’E: “HELAL ÜLKENİN HARAMZADE SİYASETÇİSİ İ… MELİH GÖKÇEK…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Köpek balıkları, dinozorlardan çok daha eski bir tarihe sahip olan ve günümüzde hâlâ yaşayan hayvanlardan biridir. Sahiden, bu yırtıcı su altı hayvanları, pek çok canlı türünü tarihe gömen asteroit çarpmasından kurtulmayı nasıl başardı?

Yüzgeçli dostlarımız, asteroit çarpmasından önce de birçok zorluğa karşı hayatta kalmayı başarmışlardı.

50 milyon yıl önce, Perm-Triyas yok oluşu adı verilen ve Dünya’daki tüm canlıların %95’inin öldüğü bir başka kitlesel yok oluşu atlatmışlardı. Köpek balıklarının bu tür felaketlere karşı dayanıklı olmalarının birkaç nedeni vardı.

Bu yırtıcı hayvanlar çok çeşitli ortamlara uyum sağlayabilen ve farklı besin kaynaklarından yararlanabilen çok yönlü hayvanlardır. Bu sayede, asteroit çarpması sonucu oluşan iklim değişiklikleri ve besin zincirindeki bozulmalara karşı daha dirençli olmuşlardır.

Bazı türleri, yumurtadan çıkmadan önce yavrularını rahim içinde besleyerek canlı doğurur; bazı türleri ise yumurtalarını korunaklı yerlere bırakarak yavrularının güvenliğini sağlar. Yani anlayacağınız, neredeyse her tür kıyamet senaryosuna karşı hazırlıklılar.

Bu özelliklerini saymamız yetmezmiş gibi ayrıca kendileri çok güçlü bir bağışıklık sistemine sahiptir. Kanları; bakteri, virüs ve mantar gibi patojenlere karşı savaşan özel bir protein içerir.

Bu protein, yaralarını iyileştirmesine ve enfeksiyonlardan korunmasına yardımcı olur. Hatta balina köpek balıkları, büyük beyaz köpek balıklarındakine benzer kanser önleyici genlere bile sahip. Kısacası bu hayvanlar, evrime mükemmel derecede ayak uydurabiliyor.

Şimdi asıl konumuza gelelim. Bu çarpışmadan kurtulabilmeleri sıradan bir deniz canlısı olmamasıyla alakalı. Nasıl mı?

Bu hayvanlar, birçok deniz canlısının yaşayamacağı ortamlarda ve koşullarda hayatta kalmayı bir şekilde başarıyor. Bilim insanları, köpek balıklarının aşırı sıcak ortamlarda, yüksek basınç ve düşük oksijen seviyeleri gibi zorlu çevresel değişikliklere ayak uydurabildiğini gözlemlemiş.

Hatta bahsettiğimiz konunun en büyük örneğini de aktif bir su altı volkanının içinde yaşayan çekiç başlı ve resif köpek balıklarından verebiliriz. Londra Doğa Tarihi Müzesi’nde fosil balıklar küratörü olan Emma Bernard, yayımlanan makalesinde, bu su altı avcılarının değişen çevre şartlarına uyumu hakkında şöyle bahsetmiş:

“Bunun kısmen köpek balıklarının derin, karanlık okyanuslardan sığ denizlere ve hatta nehir sistemlerine kadar su sütununun farklı kısımlarını kullanabilmelerinden kaynaklandığını söylemek yanlış olmaz. Plankton, balık, yengeç, fok ve balina gibi çok çeşitli besinlerle beslenirler. Bu çeşitlilik, bir grup olarak köpek balıklarının okyanuslardaki durum değiştiğinde hayatta kalma olasılıklarının daha yüksek olduğu anlamına gelir.”

Bir çalışmaya göre, araştırmacılar hâlâ köpek balıklarının bu olaydan çok fazla etkilenip etkilenmediklerinden emin değil. Yiyecek, eş bulma gibi şeylerin yanı sıra sıcaklık, hava durumu, güneş ışığı ve kirlilik de varlıklarını sürdürmelerinde rol oynamış olabilir.

Araştırmalar, bazı türlerinin derin sulardaki yaşam alanları ve küçük boyutları sayesinde avlarının tükenmemesi sayesinde hayatta kaldıklarını göstermekte.

Asteroit çarpmasından sonra küçük algler, köpek balıklarının yediği balıklar da dahil olmak üzere derin deniz canlıları için sürekli bir besin kaynağı hâline geldi ve bu da zaman içinde hayatta kalmasına yardımcı oldu.

Üstelik bu olaydan kurtulanlar, sadece onlar da değil. Yüzyıllardır hayatta kalmayı başaran iki tür olan timsahlar ve at nalı yengeci de kurtulanlar kervanında yer alıyor.

Üç türün de yaşayan en eski varlıklar arasında olması, acaba bir sonraki kıyamet senaryosunda da hayatta kalacaklar mı acaba diye düşündürtmedi değil…

Kaynaklar: ScienceABC, Vedantu, Newsweek

Bu post Köpek Balıkları, Dinozorları Yok Eden Asteroit Çarpmasından Kurtulmayı Nasıl Başardı?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Bilim insanları, gelecek 5 ila 10 yıl içinde dinozorların yeniden görülebileceğini söylüyor (Bunun neden kötü bir fikir olabileceğini görmek isteyenler için ise Jurassic Park filmini tavsiye ediyoruz).

Dört Jurassic filminde de danışmanlık sunan Dr. Jack Horner, kalıntılardaki genetik yapılar kullanılarak dinozorların hayata döndürülebileceğini söylemişti. Sonradan keşfedilen DNA bozunması, bu ihtimali ortadan kaldırdı.

Bu durum, Yale ve Harvard üniversitelerinden gelen araştırmacıları durdurmadı. Bilim insanları, gözlerini dinozorların yaşayan son akrabalarına dikti: Tavuklara.

Dr. Horner daha önce People dergisine, “Tabii ki kuşlar dinozordur. Tek yapmamız gereken onları düzeltmek, böylece biraz daha dinozora benzeyebilirler.” demişti.

Araştırmacılar, Dr. Horner’ın tavsiyesinden yola çıkarak tavuklardaki evrim sürecini tersine ilerletecek bir çalışma gerçekleştiriyorlar. Böylece tavukların zaman içerisinde atalarına daha çok benzemesi sağlanmaya çalışılıyor.

Harvard araştırmacıları, yakın zamanda benzer bir çalışma içine girmiş ve filler ile mamutların genlerini birleştirmeye çalışmıştı. Böylece bu soyu tükenmiş devasa canlıların hayata döndürülmesi amaçlanıyordu..

Kaynak-Webtekno

Bu post DİNOZOR’LAR GERİ GELİYOR! Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.