Şirket “güneş jeomühendisliği” (solar geoengineering) diye bilinen bir fikri temel alıyor. Bu fikrin arkasında da atmosferdeki sera gazlarının neden olduğu ısınmayı azaltmak için Dünya’ya ulaşan Güneş ışığı miktarını azaltma hedefi var.

Ancak bu yöntemin potansiyel riskleri konusunda büyük bir fikir ayrılığı mevcut.

Bazı uzmanlar, iklim sistemine bu şekilde müdahale etmenin çevresel ve toplumsal sonuçlarının bilinmediğini belirtiyor. Yöntemi savunanlar ise risklerin bulunduğunu ama iklim krizi son derece ciddi boyuta ulaştığı için risk almak gerektiğini söylüyor.

Bu tür projeler genellikle üniversiteler veya kâr amacı gütmeyen kuruluşlar tarafından araştırılıyordu. Ancak son yatırımın tamamen özel bir şirkete gitmesi tartışma yarattı.

GÜNEŞ NASIL KARARTILIR?

Kamuoyunca en çok tartışılan yöntem, Güneş ışığını uzaya geri yansıtmak için atmosfere partiküller püskürtmek. Bu yöntem hava araçlarıyla atmosferin stratosfer katmanına çeşitli gaz ve partiküllerden oluşan ince bir sis yaymak anlamına geliyor.

Bazı bilim insanları bu sayede Güneş ışığının bir kısmının uzaya geri yansıyacağına ve gezegenin soğuyacağına inanıyor.

Bu bağlamda en çok dile getirilen madde ise kükürt dioksit. Ancak birçok uzman bu fikre karşı çıkıyor. Atmosfere salınacak kükürt dioksitin çevre ve insan sağlığı üzerinde zararlı etkileri olabileceği dile getiriliyor.

Öte yandan kükürt dioksite alternatif gazlar da tartışma konusu.

İsrail hükümetine çalışan fizikçi ve Stardust Solutions CEO’su Yanai Yedvab, Politico’ya yaptığı açıklamada, “milyonlarca ton ölçeğinde üretilebilecek, düşük maliyetli ve un kadar güvenli” yeni bir parçacık türü üzerinde çalıştıklarını söyledi.

Yedvab, nisan ayında yaklaşık 18 kilometre yükseklikte açık hava testlerine başlamayı planladıklarını da aktardı. Denemelerde, modifiye edilmiş bir uçaktan bu yeni parçacıkların salınması öngörülüyor.

Şirket, doğada volkanik patlamalardan sonra gözlemlenen soğutma etkisinden ilham alıyor. Büyük patlamalarda atmosfere yayılan sülfat aerosolleri, Güneş ışığını kısmen engelleyerek küresel sıcaklıkları yıllarca düşürebiliyor.

SESSİZ SEDASIZ DENEYLER YAPILMIŞTI

Giderek büyüyen bu tartışmalı alanda, bazı deneylerin gizli ya da halktan habersiz şekilde yürütülmesi de kamuoyunda tepkiye ve komplo teorilerine zemin hazırlıyor.

Geçen yıl Kaliforniya’nın Alameda şehrinde, Washington Üniversitesi’nden bilim insanları, kamuya açıklama yapmadan “bulut parlaklığı” deneyine başlamıştı. Amaç, atmosferdeki bulutlara küçük parçacıklar enjekte ederek güneş ışığını daha fazla yansıtmalarını sağlamaktı. Ancak yerel yöneticiler deneyden haberdar olunca, olası yan etkiler nedeniyle projeyi derhal durdurmuştu.

ABD’li aşırı sağcı Temsilci Marjorie Taylor Greene, temmuz başında Teksas’ta meydana gelen ölümcül sel felaketini hiçbir kanıt göstermeden bu tür projelere bağlamış ve ardından “hava modifikasyonu”na ilişkin bir yasa tasarısı sunmuştu.

Bilim dünyasının önemli bir kısmı ise Güneş’i karartmanın çözüm değil, yalnızca geçici bir önlem olabileceğini düşünüyor. Fosil yakıtların kullanımının azaltılması gibi iklim değişikliğinin temel nedenlerine odaklanmak gerektiğini savunuyorlar.

Ayrıca, böyle bir müdahalenin yol açabileceği bilinmeyen yan etkilerin, faydalarından daha büyük zararlara yol açabileceğine dikkat çekiyorlar…

Kaynak: NTV

Bu post 60 MİLYON DOLAR HARCAYACAKLAR, GÜNEŞİ KARARTACAKLAR!… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Yaklaşık 500 kilo ağırlığında olan uzay aracının atmosfere girdiğinde tam anlamıyla parçalanmayacağı tahmin ediliyordu. Bu yüzden Türkiye’nin de aralarında olduğu bazı ülkelerde “Acaba bize mi düşecek?” endişesi hakimdi. Kosmos 482’nin tam olarak nereye düşeceği netleşene kadar geçen süre ise hem meraklı hem de biraz gergin bir bekleyişe neden oldu.

Kosmos 482 tek parça hâlinde Hint Okyanusu’na düştü…

Yetkililer aracın Hint Okyanusu’na, Andaman Adaları’nın yaklaşık 560 kilometre açığına düştüğünü bildirdi. Düşüş sırasında uzay aracının büyük oranda tek parça halinde kaldığı tahmin ediliyor. Olayın ardından bölgeye inceleme ekiplerinin gönderileceği açıklandı.

Yıllar boyunca Dünya yörüngesinde dolanan ve zamanla işlevini yitiren uydu, sonunda kontrolsüz bir şekilde atmosfere girdi ve yeryüzüne ulaştı. Uzay enkazlarının takibi ve olası risklerin değerlendirilmesiyle ilgili bu tür olaylarda yetkililer süreci yakından izlediklerini ve gelişmeleri anlık olarak paylaştıklarını belirtti…

Bu post KOSMOS 482, TEK PARÇA HALİNDE NEREYE DÜŞTÜ?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Üstelik bu benzersiz yapıları, onların görünümlerini de tamamen kişiselleştiriyor.

Peki bu farklılığın sebebi ne olabilir?
Güneş Sistemi’ndeki gezegenler, her biri farklı renklerde görünerek kendilerine özgü bir görsel çeşitlilik sunuyor.

Bu renkler, gezegenlerin yüzey yapıları ve atmosferlerinde bulunan maddelerin etkisiyle şekilleniyor. Aslında her gezegenin rengi, kimyasal bileşimi, atmosfer koşulları ve yüzey özellikleri hakkında önemli ipuçları veriyor.

Kayalık yapısında ve çok ince bir atmosfere sahip Merkür, koyu gri tonlarında. Yüzeyinde bulunan demir ve silisyum bileşenleri, gezegenin karanlık, kayaç ve tozla kaplanmış görünümüne yol açıyor. Venüs ise atmosferinin büyük çoğunluğunu oluşturan karbondioksit ve sülfürik asit içerikli yoğun bulutlarla sarı-turuncu renge sahip.

Dünya, Güneş Sistemi’nin en belirgin mavi gezegeni olarak dikkat çekiyor.

Yüzeyinin %70’inin su ile kaplı olması, okyanusların mavi tonlarının yansımasını yaratırken bulutların beyaz rengi ve karasal alanlardaki yeşil ile kahverengi, gezegenin çeşitliliğini bizlere gösteriyor.

Mars’ın kırmızı-turuncu renkleri, demir içeren kayaç ve toz parçacıklarının bir yansıması. Bu da Mars yüzeyinin kuru ve oksitlenmiş bir yapıya sahip olduğunu gösteriyor.

Jüpter’in atmosferi ise hidrojen ve helyumdan oluşurken amonyak kristalleri ve su damlacıkları da atmosferinde bulunuyor.

Gezegenin yüzeyindeki beyaz ve açık sarı renkler, amonyak kristallerinin etkisiyle oluşuyor. Kahverengi ve turuncu tonlar ise amonyum hidrosülfür içeren bulutlardan kaynaklanıyor. Satürn’ün atmosferi de benzer bileşimlere sahiptir. Ama çevresindeki amonyak gazı katmanı, gezegenin renklerini daha soluk hâle getirir.

Uranüs ve Neptün ise diğer gaz devlerinden farklı bir görüntüye sahip. Uranüs’ün mavi-yeşil rengi, atmosferindeki metan gazından kaynaklanıyor. Metan, kırmızı ışığı soğurarak mavi ve yeşil tonlarındaki ışınları geri yansıtıyor. Neptün’ün parlak mavi rengi de atmosferindeki metan gazına bağlansa da mavi tonlarına katkı sağlayan başka bir maddelerin de olduğu düşünülüyor…

Webtekno

Bu post GÜNEŞ SİSTEMİNDEKİ GEZEGENLERİN RENKLERİ NEDEN BİRBİRİNDEN BU KADAR FARKLI?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

2014 yılında Jonathan Yaney tarafından kurulan SpinLaunch, geleneksel roketlerin kimyasal yakıtlarına ve yüksek maliyetlerine alternatif olarak bir çeşit sapan mantığıyla çalışan bir fırlatma sistemi geliştirdi.

Sapan mantığıyla çalışan bu teknoloji, uzaya erişimi çok daha ekonomik ve çevreci bir hâle getirmeyi hedefliyor.

Söz konusu yenilikçi fırlatma sistemi, 100 metre genişliğinde vakumlu bir santrifüj kullanıyor ve bu sayede uydu, bu santrifüjde elektrikle çalışan motorlarla hızlandırılıyor.

Santrifüj, uyduyu saatte yaklaşık 8.000 kilometreye ulaşan bir hızla döndürüyor ve belirli bir noktada dışarı fırlatıyor.

Yani buna üstün bir teknolojiyle çalışan bir çeşit devasa sapan da diyebiliriz.

Fırlatma sırasında kullanılan enerji de elektrikten sağlandığı için kimyasal roket yakıtlarına ihtiyaç duymuyor ve bu yöntemle hem maliyeti düşürüyor hem de çevresel etkileri de minimuma indiriyor.

Sistemin çalışma süreci oldukça ilgi çekici.

Vakumlu bir odada neredeyse sürtünmesiz bir ortamda hızlandırılan uydu, bu şekilde atmosferin dışına taşınabilecek kadar yüksek bir hızla dışarı fırlatılabiliyor.

Yörüngeye yerleşme aşamasında ise küçük bir roket motoru devreye girerek uydunun konumlandırılmasını sağlıyor.

İşte böylece SpinLaunch, büyük yakıt rezervleri gerektirmeyen daha hem sürdürülebilirlik hem de maliyet açısından verimli bir yöntem sunuyor.

SpinLaunch, 2021 yılında ilk başarılı denemesini New Mexico’daki Spaceport America’da gerçekleştirdiği biliniyor.

Bu testle SpinLaunch’un santrifüj bazlı fırlatma sisteminin teoride ve pratikte işleyebileceğinin kanıtlandığı belirtiliyor.

Şirketin hedefininse bu başarılı testler sonrasında sistemi tam ölçekli hâle getirerek daha büyük ve ağır yükleri yörüngeye gönderebilmek olduğu söyleniyor.

Öyle ki SpinLaunch geliştirme sürecinde birçok önemli iş birliği kurdu ve prestijli destekçilerden yatırım aldı.

Örneğin NASA, SpinLaunch’un santrifüj fırlatma teknolojisini test etmek amacıyla 2022 yılında şirket ile bir ortaklık yaparak sistemin test edilmesi ve olası kullanımları için önemli bir adım atılmasını sağladı.

NASA gibi bir kurumun desteği, SpinLaunch’un oldukça yenilikçi ve devrimsel teknolojiye sahip olduğunu ve uzay araştırmalarına katkı sağlayabileceğini kanıtlıyor da diyebiliriz…

Webtekno

Kaynak: SpinLaunch, Space

Bu post NASA Bile Destekliyor, Uzaya Dev Bir Sapanla Uydu Fırlatan İlginç Proje: SpinLaunch… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Venüs, Dünya’dan tamamen farklı bir atmosfere sahiptir…

Bunun sonucunda, yüzey ısısı 465 dereceleri bulur. Bu da onu, Güneş Sistemi’nin en sıcak gezegeni hâline getirir. Güneşe en yakın gezegen olan Merkür, yörüngesini 88 günde tamamlar ve gün boyunca 427 °C gibi muazzam bir sıcaklığa ulaşır.

Fakat Merkür, kendi etrafında çok yavaş döner. Bu sebeple de Güneş’ten korunan tarafı, bu zamanlarda -173 °C civarında olur ve bu sıcaklığı uzun süre korur. Ayrıca Venüs, Merkür’e göre Güneş’ten iki katı kadar uzaktadır ve Güneş’in etrafında dönmesi yaklaşık 225 gün sürer.

Yani, Merkür’den bile daha yavaş döner. Ancak Venüs’ün sıcaklığını ölçtüğünüzde küçük bir sürprizle karşılaşırsınız: Venüs, gece gündüz her zaman aynı sıcaklıktadır ve ortalama 465 °C civarındadır. Bu da onu, Merkür’den bile daha sıcak yapar.

Peki Venüs gezegeni neden bu kadar sıcak?…

Mars gezegeni, atmosferini kaybetmiş durumdadır. Bunun tersine Venüs gezegeninin ise atmosferi kalınlaşmıştır. Daha kalın atmosfer, daha fazla sera etkisi anlamına da gelir. Ayrıca Venüs, sıcaklığını yalnızca kalın atmosferine borçlu değildir.

Atmosfer, aynı zamanda karbondioksit gibi çok büyük miktarlarda kızıl ötesi soğurucu gazlarla yüklüdür. Kalınlığı 20 kilometreden fazla olan sülfürik asit sisi, gezegeni çevreleyerek ısının büyük çoğunluğunu hapseder.

Bunların sonucunda da Venüs’te diğer gezegenlerin aksine sıcaklık, gezegenden kaçamaz ve Güneş’e yakın olmamasına rağmen en sıcak gezegen, Venüs’tür…

Webtekno

Kaynaklar: Space, Matematiksel

Bu post Venüs, Güneş’e En Yakın Gezegen Olmamasına Rağmen Neden En Sıcak Gezegendir?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Peki bilim insanları neden Venüs’ü gezegenimizin benzeri gibi görüyor? Bu merak uyandıran sorunun cevabı Venüs’ün özelliklerinde saklı.

İkiz denmesinin en büyük sebeplerinden biri, boyut ve kütle olarak çok benzer olmaları. İkisi de hemen hemen aynı büyüklüğe sahip. Sadece Venüs biraz daha küçük.

Venüs’ün çapı 12.104 km iken Dünya’nın 12.742 km. Kütle açısından da Dünya’nın yüzde 82’si kadar. Bu benzerlikler, iki gezegenin oluşum sürecinin benzer materyallerde oluşup oluşmadığını da düşündürüyor.

Yapıları…
Her iki gezegenin de sıcak kaya mantosuyla sarılmış demir çekirdeği var. En ince kabuklar kayalıkları ve dış kabuğu oluşturuyor. Venüs ve Dünya’da ince kabuk şekil değiştiriyor ve derinlerdeki ısı ve basıncın gelgitleri volkanlara da dönüşüyor.

Atmosfer ve sera etkisi…

Boyut ve kütle bir yana, Venüs’ü tam anlamıyla Dünya’nın ikizi yapabileceği ve büyük faktörlerden biri de atmosferi. Venüs’ün kalın ve yoğun atmosferi, karbondioksitle dolu ve bu gaz gezegeni âdeta sıcak bir battaniye gibi sarıyor.

Aslında bu sera etkisi o kadar güçlü ki Venüs’ün yüzey sıcaklığı ortalama 471°C!

Dünya’nın da sera etkisi var ama çok daha düzenli bir şekilde çalışıyor. Atmosferimiz, gezegenimizi iklimli ve yaşanabilir bir hâle getiriyor. Venüs ise bu konuda kontrolden çıkmış bir versiyon gibi.

Yörünge ve Güneş’e uzaklık…

Bir başka benzerlik ise Venüs ve Dünya’nın Güneş’e olan uzaklıkları. Venüs, Güneş’e ortalama 108 milyon kilometre, Dünya ise 150 milyon kilometre uzaklıkta.

Gün ve yıl
Venüs ve Dünya’nın ilginç bir diğer farklılığı ise kendi etraflarında dönme hızları. Dünya, kendi akışının çevresinde 24 saatte dönerken Venüs için bir gün, yaklaşık 243 Dünya günü kadar sürüyor. Hatta bu şekilde yavaş bir dönüş ki Venüs’te bir yıl (yani Güneş çevresinde bir tam tur atma süresi) yaklaşık 225 Dünya günü.

Ayrıca Venüs, Dünya ve diğer gezegenlere göre geriye doğru dönüyor. Yani Güneş batıdan doğup, doğudan batıyor.

Yaşam potansiyeli…

Her ikisinin yüzey koşulları birbirinden farklı. Dünya, okyanuslarla kaplı, yemyeşil bir gezegenken Venüs’te su bulmak mümkün değil. Venüs’ün atmosferinde Dünya’daki bakterilerin boyutlarıyla hemen hemen aynı yaklaşık bir mikron uzunluğunda parçacıklar tespit edildi.

Kalın sülfürik asit içeren bulutların olması ve parçacıklarla beraber birkaç bulgu daha Venüs’te yaşamın varlığına dair ikna edici kanıtlar değil.

Sonuca baktığımızda Venüs’ün yoğun atmosferik ve aşırı sıcaklıkları, onu yaşanmaz bir hâle getiriyor. Dünyanın “kozmik ikizi” olmasına rağmen Venüs, yaşanabilir bir yerden uzakta olmaktan çok uzak…

Webtekno

Kaynaklar: Cool Cosmos, The Planetary Society, NASA

Bu post Dünya’nın İkizi Olarak Adlandırılan Venüs’te Hayat Olmamasının Sebebi Ne?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Algıladığımız bu durum aslında yıldızların parlaklığının çok kısa zaman aralıklarında değişim göstermesidir. Başka bir deyişle bunun sebebi Dünya’nın atmosferinde, sıcaklık değişimleri sebebiyle meydana gelen düzensizliklerdir.

Esasen yıldızlar, sürekli olarak ışık yayar. Yani uzaydaki bir astronot, yıldızları hep aynı parlaklıkta görür. Yıldızlardan gelen ışınlar, Dünya’nın atmosferinde hareket ederken farklı yoğunluktaki ve sıcaklıktaki bölgelerden geçer ve farklı oranlarda yön değiştirir.

Yıldızlardan gelen ışınların büyük oranda saçıldığı durumda yıldız kaybolmuş gibi görünürken, saçılma oranı düşükse daha parlak görünür.

Bu da yıldızların, gökyüzünde yanıp sönüyormuş gibi algılanmasına sebep olur.

Fakat Güneş, Ay ve Güneş Sistemi’ndeki diğer gezegenler için bu durum söz konusu değildir. Çünkü yıldızlar, bu gök cisimleriyle kıyaslandığında bizden çok uzaktadır. Yani Dünya’dan bakıldığında âdeta boyutsuz birer nokta gibi görünürler.

Bu sebeple yıldızlardan gelen ışınlar, aynı doğrultudaki tek bir ışık demeti gibidir. Gezegenler ise yıldızlardan çok daha küçük olmalarına rağmen Dünya’ya, yıldızlara kıyasla çok daha yakındır.

Bu sebeple gökyüzünde dairesel görünürler. Bu gök cisimlerinden gelen farklı yöndeki ışın demetleri, atmosferde farklı oranlarda yön değiştirir ve hepsi birlikte algılandıklarında birbirlerini dengeler.

Dolayısıyla yıldızlarla birlikte gezegenler de gökyüzünde sürekli olarak parlak görünür…

Kaynaklar: Live Science, EarthSky

Bu post Yıldızların Geceleri Yanıp Sönüyormuş Gibi Gözükmesinin Sebebi Nedir?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Ses hızı, ses dalgalarının içinden geçtiği malzemenin yoğunluğu, havanın sıcaklığı ve yoğunluğu gibi faktörlere göre değişiyor. Örneğin soğuk havada ses hızı azalır ve sıcak havadan soğuk havaya geçerken yayılma doğrultusunu değiştiriyor.

Bunun yanı sıra Dünya atmosferinde 20 santigrat derecede ses, saniyede 343 metre hızla hareket ediyor ancak bu daha yoğun su ortamında saniyede 1480 metre hıza ulaşabiliyor.

Mars’taki ses dalgaları, Dünya’dakinden farklı hareket ediyor.

Mars’ın atmosferi, çoğunlukla karbondioksit içeriyor ve Dünya’nınkinden 100 kat daha ince. Bu nedenle ses dalgaları, çok yavaş hareket ediyor ve 240 m/s hıza ulaşabiliyor.

Bu farkın temel sebepleri ise Mars’ın atmosferinin düşük yoğunluğu ve düşük sıcaklığı. Sonuç olarak ses daha yavaş hareket edip daha düşük frekanslar (daha derin sesler) yayılıyor. Ayrıca atmosferin inceliğinden sesler daha az mesafeye ulaşıyor…

Kaynaklar: Space, Science Alert

Bu post Mars’ta Ses Dalgaları, Dünya’dakinden Farklı Hareket Ediyor… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

NEOWISE (Near-Earth Object Wide-field Infrared Survey Explorer – Dünya-Yakın Nesne GEniş-Alan Kızılötesi Tarama Kâşifi) adlı aracın orijinal görev takvimi sadece yedi ay idi. Araç, kullanımda olduğu sürece 44 binden fazla nesneyi incelerken 200’den fazla Dünya-yakın nesne keşfetmeyi de başardı.

NEOWISE’ın görevi 31 Temmuz’da resmî olarak sona erdi. Şimdi de NEOWISE ömrünü tamamlamaya hazırlanıyor. Güneş’in aktivitelerinin arttığı Solar Maximum sürecinde yarattığı etki, NEOWISE’ı gezegenimize doğru itmeye başlayacak. Atmosfere girdikten sonra da NEOWISE, yanmaya başlayacak ve atmosferde parçalanıp küçük bir ateş topu hâlinde ömrünü tamamlamış olacak.

NEOWISE ilk olarak 2009 yılında fırlatılmıştı ve o fırlatmada aracın ismi de WISE olarak anılıyordu. WISE, erken evrenden gelen gelen soluk ve eski yayılımların izlerini aramak amacıyla tüm gökyüzünü kızılötesi ışıkta haritalamak için yörüngeye gönderilmişti.

WISE’ın bilim insanlarının beklediğinden çok daha hassas ölçüm yapabilmesi ile görevi öncelikle 2011 yılına kadar uzatıldı. Teleskop, uzay aracının ısısının NEOWISE’ın kızılötesi sensörlerine sızmasını ve hassasiyetlerini azaltmasını önleyen soğutucu bittiği için daha sonra uyku moduna alınmıştı…

Kaynak-Webtekno

Bu post NASA, Asteroid’leri Gözlemleyen NEOWISE Teleskobunu Kapattı… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Dünya gibi büyük gezegenler, güçlü yerçekimleri ve manyetik alanları sayesinde atmosferlerini korur. Ay ise ne güçlü bir yerçekimine ne de koruyucu bir manyetik alana sahip.

Bu durum, Ay’ın güneş rüzgârlarının etkisine açık olmasına neden olur. Güneş’ten gelen parçacıklar, yüzeyindeki gaz parçacıklarını kolayca uzaya savurur. Zayıf yerçekimi nedeniyle de bu gazlar Ay’da kalamaz ve uzaya kaçar.

Zayıf yerçekimi, düşük kaçış hızı anlamına gelir.

Dünya’nın yüzeyinden kaçış hızı 11.2 km/s iken, Ay’da bu hız sadece 2.37 km/s’dir. Bu, gaz moleküllerinin Ay’dan kaçmasının çok daha kolay olduğu anlamına gelir.

Örneğin hidrojen ve helyum gibi hafif gazlar, Ay’ın yüzeyinde kolayca yeterli hıza ulaşarak uzaya kaçabilirler.

Ay’da atmosferin olmamasının bir diğer sebebi ise tektonik ve volkanik aktivitelerin bulunmamasıdır.

Volkanik aktiviteler, gezegenlerin atmosferlerini yenileyen gaz salınımlarına neden olur. Ancak Ay’da bu tür aktiviteler olmadığından, atmosfer yenilenemez ve mevcut gazlar güneş rüzgârları veya kendi hızlarıyla uzaya kaçarlar.

Apollo misyonları sırasında Ay’dan getirilen magmatik kaya örnekleri, bir zamanlar yoğun bir atmosfere sahip olduğunu göstermektedir.

Atmosfer, yaklaşık 3.5 ila 3.8 milyar yıl önce oluşmuş ve Mars’ın şu anki atmosferinin iki katı yoğunluğundaydı. Bu dönemde Ay, volkanik aktiviteler ve meteor çarpışmaları sonucu yüzeyine çıkan gazlarla doluydu.

Ay’ın atmosferi karbondioksit ağırlıklıydı ve su buharı da içeriyordu, yani yüzeyinde kısa bir süreliğine de olsa sıvı su bulunmuş olabileceğini gösterir.

Ancak atmosfer, yaklaşık 35 ila 40 milyon yıl sürebildi ve ardından güneş rüzgârları ve düşük yerçekimi nedeniyle yok oldu…

Webtekno

Kaynaklar: Medium, Forbes

Bu post Plüton Gezegeninin Dahi Bir Atmosferi Varken Ay’ın Neden Yok?… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.