Ben bu savaşı niçin iki tarafın da kaybettiğine ilişkin iki anıyla yetineceğim.

Birincisi İsrail’den.

Arena editörü olduğum 1990’lı yıllarda, sonradan ödül alan bir haber için Tel Aviv’deyim. Şehrin içinde bir yerden bir yere giderken Doğu Avrupa kökenli olduğunu öğrendiğim şoförle İngilizce sohbet ediyoruz. Uyanık, efendi, ilerici bir adam. Aylardan Temmuz. Tenha bir mahalleden geçerken, resim çekmek için durmasını rica ediyorum.

“Sakın ha!” diyor. “Dayak yersiniz!”

“Ama niye? Yabancı olduğum için mi?”

“Hayır. Gömleğinizin kolları kısa olduğu için. Burası en sofu yahudilerin yaşadığı semt. Kısa kollu gömleğe kızarlar, sataşırlar.”

Tabii, arabadan inmedim, ama sordum:

“Bu çağda böyle bir yobazlık nasıl olabiliyor? Onlarla konuşmuyor musunuz?”

Şoför gülümsedi:

“Bakın şu karşıdaki duvarı görüyor musunuz?”

“Evet.”

“Onunla konuşabilirsiniz, ama bunlarla konuşamazsınız!”

İşte bu duvar kafalı adamların zihniyeti şimdi iktidarda. Dünya umurlarında değil. Günlük kan istihkakları olarak şu kadar bin masum bebek kanı içip öldürmeye devam ediyorlar…

AHLAK POLİSİ…

Geçiyoruz İran’a. O olaydan 10 yıl kadar sonra, bir gezi sırasında, İsfahan’dayız. Dünyanın en güzel kentleri arasında anılan koca kentin ortasından geçen ırmak kurumuş. Ama kemerli köprüler hala yerinde duruyor. Hayranlıkla onları seyrederken geleneksel siyah mantolu, saçlarının ufak bir kısmı görünen uzun boylu bir kadın İngilizce soruyor:

“Nerelisiniz? İstanbullu mu?”

Türkçe konuştuğumuzu anlamış.

“Evet, İstanbul’danız. Ben gazeteciyim.”

Yüzü aydınlanıyor.

“Orhan Pamuk’un “Benim Adım Kırmızı” adlı kitabını okudunuz mu? Bizim buraları anlatmış sanki. Hele o kitaptaki ince mizah duygusu.”

O kitabı okumadığımı ama, Kara Kitap ve Yeni Bir Hayat’ı okuduğumu, söylüyorum. Orhan Pamuk üzerine sohbete dalıyoruz. O Farsça ve İngilizce tüm kitaplarını almış. Londra’da okula gitmiş, bilgisayar mühendisiymiş ama edebiyata meraklıymış. Konuşacağımız o kadar çok şey var ki.

Çevreme bakıyorum. İlerde gazino-kahve türünden yerler var.

Onu davet etsem, bir kahve içsek, edebiyattan konuşsak, roman sanatının geleceği olup olmadığından söz etsek…

Ama çekiniyorum. Çünkü burası İran, çeyrek yüzyıldır yobazların idaresi altında. Kadınların evli olmadıkları erkeklerle bir yerde kahve içmesini engelleyecek hatta hapse attıracak kanunları, ahlak polisleri var. Ne olur ne olmaz…

Sohbetimiz kısa kesiliyor.

NEREDEN NEREYE?…

Ne büyük gerileme…. İbni-i Sina’nın, Ömer Hayyam’ın, Hafız’ın ülkesi, şimdi kadınlarının kimlerle konuştuğunu takip ediyor ama en iyi koruması gereken insanları, Genel Kurmay Başkanı’nı, komutanlarını, nükleer uzmanlarını tüm uyarılarına rağmen koruyamıyor.

Yobazlık içerden yiyip bitirmiştir: Böyle bir devlet olamaz!

Ya İsrail? Yeryüzündeki hemen tüm özgürlükçü düşüncelerinin üreticisi bir soydan gelenler için sığınak olarak kurulmuş olan ülke? Marx’ın, Freud’un Einstein’ın, Arendt’in torunları… Yaşadıkları büyük Holokost felaketinden sonra barışın, demokrasinin, dayanışmanın karargahı olacağı hayal edilen yer…

Şimdi tekno-canavarlığın ileri karakolu…

Her ikisinde de yobazlık yenilgiyi hak ediyor! Aslında yenilen insanlıktır!…

Bu post HALUK ŞAHİN: “BİR YOBAZ BİR YOBAZA GEL SENİNLE BERABER YOBAZLIK YAPALIM DEMİŞ…” Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

AKŞENER’DEN AÇIKLAMA

İran’daki eylemler her geçen gün büyürken; İYİ Parti Genel Başkanı Meral Akşener, sosyal medya hesabından eylemlere ilişkin paylaşımlarıda bulundu.

İranlı kadınları selamlayan Akşener, şair Turgut Uyar’ın dizelerini de paylaştı.

Akşener’in paylaşımları şöyle:

”Maalesef çağımız, sultancıl yapıların ve etraflarındaki haramzadelerin; İktidarlarını meşrulaştırmak ve sürdürmek adına yaptıkları türlü zorbalıklar ve aldıkları akla ziyan kararlarla hızla, insanların mutluluklarının ellerinden alındığı bir cendere içine sürükleniyor.

Her yerde bolca bulunan kötücül ve çıkarcı iktidar kümeleri sıklıkla; Sözde dostların ve sözde düşmanların olduğu hayali bir evrende, kazananı sadece oligarşilerin olduğu kurmaca bir kabusu; İnsanlara “beka mücadelesi” diye yutturmaya çalışıyor.

Nitekim İran’da kadınlara yaşatılan kabusu da bu çerçeveden ayrı düşünemeyiz. Kadınların mutlu ve huzurlu bir yaşam sürebilmeleri, tercihlerinde özgür olmaları ve itilip kakılmadan yaşayabilmeleri en temel ve en kutsal haklarıdır. Bunun aksini de asla kabul edemeyiz.

Bu vesileyle, İran’da özgürlükleri için sokaklara dökülen ve baskıya başkaldıran kadınları tüm kalbimle selamlıyor; İran yönetimini, kadınların onurlu bir hayat için yükselttikleri haklı sese kulak vermeye ve insan haysiyetine yakışan reformları acilen yapmaya davet ediyorum.

Turgut Uyar’ın dizelerinde de söylediği gibi: “Saçlarımı hep kestim tutacak kadar kalmasın dedim. Çünkü bir başkaldırma ancak saçlarından tutulur…”

Bu post AKŞENER’DEN İRAN’LI KADINLARA ŞİİR’Lİ SELAM… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.

Tahran’da 13 Eylül’de “ahlak polisi” olarak bilinen İrşad devriyeleri tarafından gözaltına alındıktan sonra komaya girerek hastaneye kaldırılan Mahsa Emini’nin 16 Eylül’de yaşamını yitirmesi üzerine başlayan gösteriler, sosyal medyada paylaşılan görüntülere göre ülkenin birçok il, ilçe ve kasabasına yayıldı.

İranlı yetkililer gösteriler sırasında yaşanan can kayıplarıyla ilgili net bir bilgi vermese de devlet televizyonunun haberinde, resmi olmayan rakamlara göre şu ana kadar olaylar sırasında aralarında güvenlik güçlerinin de olduğu 35 kişinin yaşamını yitirdiği aktarıldı.

Haberde kesin ölü sayısının resmi makamlar tarafından açıklanacağı kaydedildi.

NE OLMUŞTU?…

Tahran’da 13 Eylül’de “ahlak polisi” olarak bilinen İrşad devriyeleri tarafından gözaltına alındıktan sonra komaya girerek hastaneye kaldırılan Emini’nin 16 Eylül’de yaşamını yitirmesi ülkede infiale yol açmıştı.

Tepkiler üzerine Tahran polisinden yapılan açıklamada, İrşad devriyesinin Emini’yi bir saatlik “brifing” için karakola götürdüğü, genç kadının burada aniden bilincini kaybetmesi ve kalp rahatsızlığı yaşaması üzerine hastaneye sevk edildiği belirtilmişti.

İran devlet televizyonunda yayınlanan görüntülerde de Emini’nin polis merkezine getirildikten ve bir görevliyle konuştuktan sonra aniden fenalaşarak yere düştüğü görülüyor.

Sosyal medya kullanıcıları ise polisin, genç kadının “aniden” bilincini kaybettiği yönündeki açıklamasını reddederek, Emini’nin polis merkezine getirilmeden önce darbedildiğini öne sürüyor.

Emini’nin 17 Eylül’de memleketi Sakkız kentinde düzenlenen cenaze töreni sonrasında Tahran ve ülkenin batısındaki kentlerde protestolar başlamıştı.

Şu ana kadar Tahran, Senendec, Kerec, Tebriz, Meşhed, Kiş, Kirman, Yezd, Reşt, Bender Abbas, Abadan, Kirmanşah, Erdebil, İsfahan, Urumiye, Kazvin, Zencan, İlam, Mazenderan, Hemedan başta olmak üzere birçok şehirde gösteriler düzenlendi. Birçok noktada eylemciler ile güvenlik güçleri arasında şiddetli arbede yaşandı…

Bu post İRAN’DAKİ REJİM KARŞITI GÖSTERİLERDE ÖLENLERİN SAYISI ARTIYOR… Aşağıdaki Sitede Yayınlanmıştır. Kuzey Ege Haber. Yazının Kaynağı Bu Sitedir.