KUZEYEGEHABER-Mutfak masrafları, kira giderleri ve faturalarla boğuşan orta ve dar gelirli aileler, çocuklarının hafta sonu sosyal aktivitelerini de tamamen kısmak zorunda kaldı. Bir dönem her hafta sonu sıradan bir etkinlik olarak kabul edilen sinema, dışarıda yemek ve oyun alanları, bugün ancak özel günlerde veya bayramlarda yapılabilen lüks bir harcama kalemine dönüştü. Sosyal hayata katılım maliyetindeki bu astronomik artış, çocukların akranlarıyla bağını koparıp onları evlere hapsediyor.
AVM’DE 4 SAAT GEÇİRMENİN BEDELİ BİN LİRAYI DEVİRDİ…
Türkiye Gazetesi’nden Kaan Zenginli’nin haberinde yer alan 2026 yılı güncel verilerine göre, bir çocuğun sadece temel ihtiyaçlar ve asgari eğlenceyle geçireceği birkaç saatin maliyet dökümü aile bütçelerinde adeta deprem yaratıyor.
Çocukların geleceğini şekillendiren, yeteneklerini ortaya çıkaran sportif ve bilimsel kurslar ise dar gelirli aileler için tamamen hayal haline geldi. Büyükşehirlerde çocukların düzenli olarak katıldığı yüzme, basketbol gibi spor kursları, müzik dersleri, resim eğitimleri veya geleceğin dili olarak pazarlanan robotik kodlama kurslarının aylık maliyeti tek bir çocuk için 5 bin lirayı buluyor. Yaz aylarının gelmesiyle birlikte çocuklarını yaz kamplarına veya özel gelişim programlarına göndermek isteyen velilerin ise tek bir etkinlik için 10 bin liranın üzerini gözden çıkarması gerekiyor.
Ekonomik buhranın toplumsal ve psikolojik sonuçlarına dikkat çeken Sosyolog Dr. Ayşe Demir, ailelerin zorunlu harcamalar dışındaki her şeyi kısmak zorunda kaldığını vurgulayarak şu sarsıcı sosyolojik tespiti yaptı:
“Aileler harcamalarını yeniden önceliklendirirken ilk etapta zorunlu olmayan giderleri kısmaya başlıyor. Sinema, tiyatro, oyun alanları ve çeşitli sosyal aktiviteler de maalesef ilk vazgeçilen kalemler arasında yer alıyor. Ancak bu durumun etkisi yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda çok ağır sosyolojik sonuçlar da doğuruyor.
Eskiden daha sık yapılan hafta sonu etkinlikleri artık sadece çok özel günlere erteleniyor. Bunun sonucunda çocuklar kamusal ve sosyal alanlardan tamamen çekilirken, ev içerisinde dijital ekranlarla daha fazla vakit geçirmeye başlıyor. Dijital araçlar kısa vadede bir alternatif gibi görünse de yüz yüze iletişimin, ortak deneyimlerin ve fiziksel aktivitenin yerini asla dolduramıyor…”
Kaynak: YENİÇAĞ
